Αντιθέσεις

Νέα αφήγηση, νέα εμπνέουσα αξία, αξιοπρέπεια, εθνική ανεξαρτησία(δεν είμαστε προτεκτοράτο), λέξεις και φράσεις που απευθύνονται στους υποφέροντες και τους υπομένοντες τα πάνδεινα εργαζόμενους και συνταξιούχους. Στόχος η μείωση των κλυδωνισμών στο εσωτερικό των κομματικών σχηματισμών των κυβερνητικών εταίρων αλλά και της ελαχιστοποίησης του πολιτικού κόστους στο πλαίσιο της κοινωνίας. Κάποιοι θεωρούν ότι οι αντιδράσεις της τρικομματικής στήριξης ελληνικής κυβέρνησης αφορούν στην κατάθεση της περίφημης δόσης των 31,5 δις ευρώ σε δεσμευμένο λογαριασμό(Σπήγκελ). Άλλοι, ότι οι νέες αλλαγές στα εργασιακά θα δώσουν τη χαριστική βολή στον ήδη διαλυμένο κοινωνικό ιστό με την τεράστια ανεργία και την εμφανή πλέον ανθρωπιστική κρίση. Γι’ αυτό τα εργασιακά συνιστούν την τελευταία γραμμή άμυνας της κυβέρνησης έναντι της τρόικας. Η τελευταία, όμως, δεν φαίνεται να νοιάζεται και πολύ για τη δυστυχία της ελληνικής κοινωνίας παρά το γεγονός ότι σε ολόκληρη την Ευρώπη μιλούν γι’ αυτή. «Η Ελλάδα υποφέρει, η λιτότητα σκοτώνει» είναι ο τίτλος εκπομπής στο ράδιο France Inter. Αλλά ισχυρότερη απόδειξη της εξαθλίωσης των Ελλήνων δίδεται από τους ίδιους τους μηχανισμούς της Κομισιόν και συγκεκριμένα από το Eurostat, που αναφέρεται στον κίνδυνο των ανέργων της Γερμανίας να πέσουν κάτω από το όριο της φτώχειας, καθώς το 70% των ανέργων διαθέτουν εισόδημα κάτω από τα 952 ευρώ μηνιαίως(πηγή Le Monde). Το ποσό αυτό είναι κάτω από το 60% του μέσου εισοδήματος των Γερμανών συνιστώντας τη λεγόμενη «σχετική φτώχεια». Αν αυτό, όμως, ισχύει για τους ανέργους της Γερμανίας, τι να πούμε οι Έλληνες, όπου ο κατώτατος μισθός είναι 586 ευρώ μηνιαίως, δηλαδή το μισό του «σχετικά φτωχού» Γερμανού άνεργου; Γιατί, άραγε, η εύλογη ευαισθησία για τους Γερμανούς άνεργους και η αναισθησία για την κατάσταση των Ελλήνων μισθωτών και συνταξιούχων και πιο πολύ των ανέργων; Γιατί οι πρώτοι ανήκουν στην ηγεμονική δύναμη της Ευρώπης, τη Γερμανία. Αλλά, πρωτίστως, γιατί αυτοί πρέπει με την αυξημένη κατανάλωσή τους –λόγω της μείωσης της κατανάλωσης στον ευρωπαϊκό νότο- να σηκώσουν το βάρος της γερμανικής παραγωγής. Στο πολιτικό επίπεδο, η καλύτερη κατάσταση των Γερμανών εργαζομένων, έναντι των λοιπών Ευρωπαίων, τους στρέφει εύκολα εναντίον των εργαζόμενων των περιφερειακών χωρών του νότου(ένα ξεροκόμματο παραπάνω στους Άγγλους εργάτες,επιτρέπει στην αγγλική αστική τάξη να τους στρέφει εύκολα εναντίον των Ιρλανδών συναδέλφων τους-Ιρλανδικό ζήτημα, Κ. Μαρξ). Πέραν τούτων, το χάσμα των «πάνω» και των «κάτω» μεγαλώνει, ενώ ο πλούτος συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια. Ήδη από την αρχή της κρίσης, το 2008, το 50% των πιο φτωχών γερμανικών νοικοκυριών κατείχαν το 1% του εθνικού πλούτου, ενώ το 10% των πιο πλούσιων Γερμανών κατείχε το 53% αντιστοίχως(Eurostat). Σήμερα, η συγκεντροποίηση του πλούτου έχει γίνει ακόμη μεγαλύτερη. Τούτων δοθέντων, καθίσταται πρόδηλο ότι στην Ευρώπη υπάρχει μία βασική αντίθεση μεταξύ βορρά-νότου και μία αντίθεση στο εσωτερικό των διαφόρων κρατών μεταξύ των «πάνω» και των «κάτω», με τις μεσαίες τάξεις να έχουν εξαερωθεί πλήρως, ενώ χώρες όπως η Ελλάδα παραπέμπουν πλέον στην Ιρλανδία του 19ου αιώνα, δηλαδή στην εποχή της μεγάλης πείνας.

Απαλλαγμένη βαρών

Ο αγαπητικός λόγος ενός ιερωμένου κι απέναντι ο βρώμικος λόγος της βίας και του ρατσισμού. Από εδώ το αρμολόγημα της κοινωνίας με υλικό την ανθρωπιά και τη συμπάθεια κι από κει το διαλυτικό παραλήρημα του μίσους, που εξοστρακίζει ανθρώπινες ψυχές. Ναι, «χαιρετάμε ναζιστικά»( δηλαδή είναι ναζιστές) αλλά «έχουμε καθαρά χέρια», δηλώνει ο αρχηγός, κάνοντας μία ιστορική αφαίρεση. Γιατί τα χέρια που χαιρετούν ναζιστικά μπορεί να μην έκλεψαν αλλά είναι βαμμένα συμβολικά με το αίμα των εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού, καθώς τον νομιμοποιούν ιστορικά. Είναι, επίσης, ματωμένα από το αίμα της σημερινής βίας τους, εναντίον όσων τολμήσουν να έχουν διαφορετική εθνοτική και φυλετική προέλευση καθώς και όσων έχουν διαφορετική άποψη. Τώρα απειλούν τον μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Παύλο, επειδή τόλμησε να πει ότι ο λόγος του Χριστού δεν είναι συμβατός με το λόγο της Χρυσής Αυγής. Αλλά ο φωτισμένος ιερωμένος δεν εγκαλεί μόνο τη Χ. Α. αλλά και την ιεραρχία της Εκκλησίας, υπενθυμίζοντας το ιστορικά βεβαιωμένο, ότι δηλαδή «η αδιαφορία έφερε τον Χίτλερ στην εξουσία». Όμως, η Χρυσή Αυγή ενδυναμώνεται όχι μόνο από τη σύνδεση με παραεκκλησιαστικές οργανώσεις αλλά κι από το γεγονός ότι ως παρακρατικός μηχανισμός συνδέεται υπογείως με τον κρατικό μηχανισμό της ΕΛ.ΑΣ. Ενισχύεται, επίσης, από εκείνους που επιχειρούν με φασιστικό και ρατσιστικό λόγο να αντιμετωπίσουν το φασισμό και το ρατσισμό της. Αναφέρομαι, όχι στα αόριστα «άκρα», αλλά σε συγκεκριμένους πολιτικούς, όπως ο Πέτρος Τατσόπουλος, του οποίου ο λόγος είναι ενίοτε ρατσιστικότερος των ρατσιστών που θέλει υποτίθεται να… αντιμετωπίσει. Τι να πεις, όμως, και για τον Θ. Πάγκαλο που αίφνης έπαψε να είναι πολιτικός(εκπομπή ΝΕΤ «στα άκρα»), και αθώος του αίματος χιλιάδων αυτόχειρων και εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων, θυμάτων των πολιτικών που υπηρέτησε, είναι έτοιμος, τώρα, να γίνει τιμητής των διεφθαρμένων… πολιτικών; Όψιμος υποστηρικτής του Σαμαρά ο Πάγκαλος, εν αντιθέσει με άλλα στελέχη του ΠΑΣΟΚ(τα κατά κόσμον «γνωστά λαμόγια», ή homo pasocus), που βρήκαν στέγη στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι χαμαιλέοντες αλλάζουν χρώμα, αλλά είναι χαμαιλέοντες. Κι αυτό θεωρείται σύμφωνα με αυτούς που μας έφεραν μέχρι εδώ, δηλαδή στο χάος, πραγματισμός! Αλλά απέναντι σ’ όλους αυτούς τι έχουμε να προτείνουμε; Ποιες είναι οι έσχατες ανακλαστικές αντιστάσεις της ελληνικής κοινωνίας; Ε, λοιπόν αυτές είναι τα δάκρυα και ο ανθρώπινος καθώς και βαθιά πολιτικός λόγος της εφοριακού της Άνδρου, Αναστασίας Σαπουνά. Η κ. Σαπουνά, μιλώντας στο δημοτικό συμβούλιο της Άνδρου με αφορμή την κατάργηση της εφορίας του νησιού και απευθυνόμενη στον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα, είπε ότι εκείνος «ποτέ δεν εξυπηρέτησε ένα συνταξιούχο που δεν έχει να πληρώσει» για να καταλάβει τον πόνο των ανθρώπων, για να καταλάβει ότι το κράτος μπορεί να αλλάξει όταν γίνει ανθρώπινο, όταν θα τεθεί στην υπηρεσία της κοινωνίας και όχι των τραπεζών και των ξένων, μεγαλοκαρχαριών επενδυτών. Βέβαια, τότε ο κόσμος δεν θα είναι ένα απέραντο «καζίνο» και το κράτος δεν θα δίνει το δημόσιο χρήμα(το δικό μας χρήμα) για να σώσει τις υπό χρεοκοπία ιδιωτικές τράπεζες, μειώνοντας παράλληλα τους μισθούς και τις συντάξεις, αυξάνοντας τη φορολογία και την ανεργία καθώς και τα λουκέτα στις επιχειρήσεις. «Μπαίνουμε μπροστά για να μείνουνε άνθρωποι και επιχειρήσεις ζωντανοί» λέει η κ. Σαπουνά, περιγράφοντας την πρακτική ενός αντιγραφειοκρατικού κρατικού μηχανισμού, δηλαδή ενός ανθρώπινου κράτους. Όμως, οι δημόσιες υπηρεσίες συγχωνεύονται. Σήμερα οι εφορίες, αύριο τα σχολεία, μεθαύριο τα νοσοκομεία. Πόσο οικονομικό, άραγε, είναι να μεταβαίνει κανείς από την Άνδρο στη Σύρο για ένα χαρτί; Μέσα από τη διαδικασία αυτή, μέσα από τον παραλογισμό, δεν χάνονται μόνο οι άνθρωποι ως πρόσωπα, εξαφανίζεται και η ίδια η Ελλάδα. Η οποία «αποκαθαρμένη» από τους ενοχλητικούς –«διεφθαρμένους»- κατοίκους της, μπορεί να πωληθεί απαλλαγμένη βαρών στους εξωχώριους επενδυτές-αγοραστές της.

Οι ύαινες

Απελπισία για τον άνεργο. Απόγνωση για τον μικρομεσαίο. Και οι δύο θα δεχθούν την επίθεση από τις ύαινες και τα όρνεα που μυρίζουν το θάνατο από μακριά. Οι εισπρακτικές εταιρίες των τραπεζών θα επιφέρουν το τελικό χτύπημα στην αξιοπρέπεια, καθιστώντας τον εξευτελισμό των δυστυχισμένων τέλειο. Υπάλληλοι-τηλεφωνητές επιπίπτουν σε έντιμους και φιλότιμους πολίτες, τσακίζοντάς τους κάθε έννοια και ίχνος τιμής. Οι ίδιοι οι τηλεφωνητές-βασανιστές είναι και οι ίδιοι βασανιζόμενοι, μακροχρόνια άνεργοι, ή νέοι που αδυνατούν να βρουν πρώτη εργασία και καλούνται να αποδείξουν, εργαζόμενοι μάλιστα δοκιμαστικά, ότι αξίζουν την πρόσληψη. Τελικά, αφού τους εκμεταλλευτούν τους διώχνουν. «Θα σας ειδοποιήσουμε για το πότε θα ξανάρθετε», τους λένε. Αλλά δεν τους ειδοποιούν ποτέ. Τότε οι τηλεφωνητές, αυτοί οι απελπισμένοι νέοι της κρίσης, της ανεργίας και του εμπαιγμού, αγριεμένοι και εξευτελισμένοι, εκκενωμένοι από κάθε ντροπή, από κάθε ιερό και όσιο, πηγαίνουν αλλού. Σειρά έχουν τα τηλεπαιχνίδια. Θύματα οι υπερήλικες, γυναίκες και άντρες, στους οποίους τηλεφωνούν, λέγοντας ότι κέρδισαν δήθεν κάποιο δώρο. Και ακολουθεί η ειδοποίηση του ΟΤΕ για τον υπέρογκο λογαριασμό. Ο γέροντας αν δεν πάθει εγκεφαλικό, ή ανακοπή καρδιάς, πληρώνει το ποσό, πηγαίνοντας τη βέρα ή ό,τι άλλο στο ενεχυροδανειστήριο(πλήθος πλέον κι αυτά), αλλιώς χάνει το τηλέφωνό του. Έτσι, μαζί με τις μειώσεις των μισθών και των συντάξεων επελαύνουν και οι απατεώνες, οι γνωστές ύαινες, αυτές που ξεπαστρεύουν τον κόσμο. Στο επίπεδο της μικροεπιχείρησης, βέβαια, το λόγο έχουν οι τοκογλύφοι. Ένας δικάστηκε προχθές στη Θεσσαλονίκη. Για την ακρίβεια, πίσω από κάθε τοκογλύφο υπάρχει ένα ολόκληρο κύκλωμα με μπράβους, εκβιαστές και απαγωγείς. Αυτή είναι η ελληνική κοινωνία της κρίσης, όπου κάποιοι κερδίζουν από τις χαίνουσες πληγές ακόμη και από το θάνατο ανθρώπων. Όμως, οι μεγάλοι κερδισμένοι είναι οι τράπεζες, αυτές που δημιούργησαν την κρίση και θα λάβουν, τώρα, επιπλέον 25 δις ευρώ, τα οποία θα πληρώσουμε εμείς(ενώ θα αυξηθεί και το δημόσιο χρέος). Αυτό το ποσό θα το δανείσουν(αν το δανείσουν) στην πραγματική οικονομία, αλλά με πάρα πολύ υψηλά επιτόκια. Άρα, εκτός από τους παράνομους τοκογλύφους, υπάρχουν και οι νόμιμοι, και μάλιστα με τα δικά μας χρήματα. Αυτός ο άνισος κόσμος, αυτή η άδικη οικονομία, αυτή η διαλυμένη κοινωνία δεν είναι δυνατόν να βγει από το τέλμα της σήψης, όταν οι κυρίαρχοι θεσμοί της τρέφονται από τη σηπαλιά. Δεν μπορεί, επίσης, η Γερμανία να μιλάει για τη διεφθαρμένη Ελλάδα, δείχνοντας τον διεφθαρμένο και λησμονώντας τον διαφθορέα. Γιατί διαφθορείς ήταν οι Ζίμενς, ήταν τα λεωφορεία Μαν, ήταν οι μίζες για τα υποβρύχια, ήταν οι επιδοτήσεις για την απόσυρση των προϊόντων στις χωματερές, και πολλά άλλα ακόμη. Είναι υποκριτικό, λοιπόν, να μιλούν οι διαφθορείς για διεφθαρμένους! Γιατί τη διαφθορά τη γεννάει το κυνήγι της υψηλότερης απόδοσης κέρδους και ο αθέμιτος ανταγωνισμός, καθώς και η έλλειψη κανόνων. «Τηρήστε τους κανόνες ρε…» φώναζε το μυθιστορηματικό «θύμα» του Μπέλοου, το οποίο περισσότερο κι από την ήττα εξοργιζόταν από την αδικία. Η ανυπαρξία κανόνων στην κοινωνία, η νεοφιλελεύθερη απορύθμιση στην αγορά, ό,τι οδήγησε στη σημερινή κρίση είναι εδώ. Οι ίδιες «αξίες» που οδήγησαν τις δυτικές κοινωνίες, εν οις και την ελληνική, στην κρίση, εξακολουθούν να ισχύουν. Γι’ αυτό η διαφαινόμενη λύση δεν θα αφορά τη σωτηρία των «κάτω», αλλά την εξαφάνισή τους. Και σε κάθε περίπτωση, το φως στην άκρη του τούνελ δεν είναι πάρα το φως του τρένου της νέας κρίσης που έρχεται καταπάνω μας για ισοπεδώσει ό,τι έχει απομείνει.

Ο φασισμός και ο ρατσισμός στην υπηρεσία των "πάνω"

Πρώτα εξουθενώνουν με άγρια λιτότητα την οικονομία, εξαθλιώνουν τους ανθρώπους και την κοινωνία κι ύστερα επιπίπτουν σαν ακρίδες οι άρπαγες επενδυτές. Αυτό είναι το αξίωμα της Ναόμι Κλάιν στο δόγμα του σοκ. Και το ερώτημα που τίθεται είναι αν μπορούμε να αποφύγουμε αυτό το κανιβαλικό όργιο εναντίον της χώρας μας. Η απάντηση είναι θετική αν ήταν δυνατόν να υπάρξει μία εθνική και κοινωνική πανστρατιά, όπου δεν θα υπάρχουν αυτοί που ζημιώνονται κι αυτοί που ωφελούνται από την κρίση, αλλά τόσο οι «πάνω» όσο και οι «κάτω» θα συμμετέχουν κατ’ αναλογία του έχει τους στα βάρη και τις θυσίες. Μόνο έτσι θα δημιουργηθεί εθνικό φρόνημα και ομόθυμη άμυνα όλων των Ελλήνων απέναντι στην πρωτοφανή επίθεση από την τροϊκανή «ιερή συμμαχία». Τι εμποδίζει αυτή την ενότητα; Στο οικονομικό πεδίο, η αρρωστημένη απληστία των «πάνω» και στο πολιτικό πεδίο οι διαιρετικές δράσεις των φασιστών και των ρατσιστών. Η Χρυσή Αυγή, με άλλα λόγια, είναι αυτή που ολοκληρώνει την άλωση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, καθώς λειτουργεί διαλυτικά στο επίπεδο της συνάντησης και οργάνωσης των θυμάτων της κρίσης, δηλαδή των μελών ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας. Γιατί όπως τα άλλα ιστορικά προηγούμενα –βλέπε ΚουΚλουξΚλαν- έτσι και η Χρυσή Αυγή είναι φορέας του εμφυλίου των «κάτω», ήτοι των γηγενών και των μεταναστών. Όμως μετανάστες, σήμερα, είναι και οι Έλληνες και συγκεκριμένα οι νέοι μας(ένας στους δύο άνεργος). Στην Αυστραλία, μάλιστα, είναι οι Έλληνες που υφίστανται την οργή των φασιστών, καθώς εγκλείονται κι αυτοί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το ίδιο συμβαίνει στη Γερμανία και αλλού με αιχμή του δόρατος τους νέο-ναζιστές. Κι αν μία βουλευτής της Χρυσής Αυγής χαρακτηρίζει τους εδώ μετανάστες «υπάνθρωπους», κάποιος συνάδελφός της στη Γερμανία χαρακτηρίζει έτσι τους Έλληνες. Αλλά η ανθρώπινη φύση είναι μία και καθολική(παντού η ίδια) έλεγε ο Σπινόζα, απαντώντας έτσι στους ρατσιστές κάθε εποχής που αποδίδουν σε κάποιους ανθρώπους αλλά και σε λαούς μία γονιδιακή ή αταβιστική «κακότητα». Αλλά το ίδιο ρατσιστικά και διαλυτικά λειτουργούν κι εκείνοι όπως ο νέος βουλευτής(με τον γνωστό μπαμπά) που είπε σε συναδέλφους του ότι «μαζεύτηκαν εδώ (σ.σ. στη Βουλή) όλες οι βλαχάρες»! Κι αυτός ρατσιστής είναι, καθώς, μιλώντας στο όνομα της «καθαρότητας», ταυτίζεται με την χρυσαυγίτικη ιδεολογία. «Το μίσος, όπως και η αγάπη, τρέφονται με τα πιο μικρά πράγματα…» σημείωνε ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ. Γι’ αυτό μην υποτιμάτε τον λεκτικό ρατσισμό. Όλοι αυτοί –φορείς και άτομα- βασίζουν την πολιτική τους δράση στο φόβο. Ο φόβος γίνεται η κινητήρια αρχή της σύγχρονης μεταπολιτικής: φόβος των βάρβαρων-μεταναστών, φόβος της εγκληματικότητας, φόβος της αποσταθεροποίησης, τρομοκρατία μέσω νέων ιών κ.ά.. Η ιδιότυπη αυτή τρομοκρατία συνιστά πλέον την ουσία της πολιτικής και υπηρετείται το ίδιο καλά τόσο από τις αυθεντίες του κυνισμού (της απόλυτης σχετικοποίησης και της απροσδιοριστίας) όσο και από τις αυθεντίες της μανιχαϊκής ηθικής και της «καθαρότητας», που δημοκοπούν, κατασκευάζοντας σκιάχτρα. Τι προτείνουν όλοι αυτοί στους Έλληνες; Το μίσος. Ο άνεργος και ο εξαθλιωμένος θα επανασυνθέσουν λόγω της ανεργίας και της μοναξιάς εαυτό τους μέσα από το μίσος. Ο φασίστας-απόκληρος θέλει όλοι να χρεοκοπήσουν σαν κι αυτόν, όλοι να χάσουν τις δουλειές τους, τα μαγαζιά τους. Την μισερή ιδεολογία του, όμως, την θέλει «καθαρή». Η οπτική του μίσους του είναι η καθαρότητα της φυλής, η υπεροχή της… ράτσας. Τι πρέπει να κάνουμε; Ποια είναι η απάντηση στο μίσος; Η ελπίδα βρίσκεται στην επανεύρεση της ουσίας της πολιτικής Πράξης και στον αγώνα για μια νέα σύνθεση: τη συμφιλίωση του ατόμου με την κοινότητα και τη ξενότητα, γιατί το βασίλειο του ανθρώπου δεν είναι ο στενόχωρος και αγχωτικός χώρος του υπερφίαλου, άπληστου και κυνικού Εγώ, ούτε η αφηρημένη κυριαρχία μιας τρομοκρατικής συλλογικότητας, αλλά εκείνη η ενδιάμεση ζώνη του Εμείς όπου συνηθίζουν να λαμβάνουν χώρα η κατανόηση, η συμπόνια, η συμπάθεια και η φιλία.

Φτάνει πια

Εξαθλίωση. Τα παιδιά πηγαίνουν σχολείο πεινασμένα. Αυτή τη φορά το ομολογεί ο ίδιος ο υπουργός Παιδείας. Ένας στους δύο νέους δεν έχει δουλειά. Το 30% των Ελλήνων ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας, παίρνουν δηλαδή λιγότερα από 6000 ευρώ το χρόνο. Το ποσό και το ποσοστό αναφέρεται σε σχετική έρευνα. Ομοίως, 450 χιλιάδες οικογένειες ζουν με επιδόματα και βοήθεια από την Εκκλησία κι άλλες κοινωνικές οργανώσεις, ενώ ένας στους τρεις Έλληνες δεν έχει τη δυνατότητα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Κι αν μιλήσουμε για τους άνεργους και τους άστεγους καθώς και για τους 100 χιλιάδες μικρομεσαίους επιχειρηματίες που έκλεισαν τις επιχειρήσεις τους, τότε η ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα είναι εδώ και είναι γενικευμένη. Παρόλα αυτά, η τρόικα εξακολουθεί να μιλάει για λιτότητα, ενώ ακόμη και οι πλέον νεοφιλελεύθεροι βλέπουν τη μεγάλη βλάβη που προξένησε στην ελληνική οικονομία και κοινωνία η εφαρμογή της, ότι το φάρμακο απεδείχθη πασίδηλα φαρμάκι, όπως κάποιοι προειδοποιούσαμε. Τώρα η τρόικα, δηλαδή το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η Γερμανία, αν και βλέπουν το λάθος τους, επιχειρούν να το αποκρύψουν με ένα παιγνίδι καθυστερήσεων, που αποβλέπει στη διαμόρφωση των συνθηκών για μία πολιτική λύση του προβλήματος. Κι αυτό γιατί ούτε το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο ούτε το δημοσιονομικό πρόγραμμα βγαίνει. Όμως, οι «λογιστικές μηχανές» που εκπροσωπούν τους δανειστές φαίνεται ότι δεν έχουν αισθήματα και αρχές και συνεπώς ούτε ιερό ούτε όσιο. Και ζητούν κι άλλο αίμα. Βέβαια, ένιοι ισχυρίζονται ότι εκτός από την αντιπαράθεση των γιγάντων που αντανακλάται στις διαπραγματεύσεις, υπάρχει και η εγχώρια σκοπιμότητα. Συγκεκριμένα, λέγεται πως υπάρχει επαφή των τροϊκανών με Έλληνες μεγαλο-επιχειρηματίες. Οι τελευταίοι αντί να παραδώσουν τα αιτήματά τους στην ελληνική κυβέρνηση, τα δίνουν στους τροϊκανούς, λειτουργώντας σαν τους «κουκουλοφόρους» της κατοχής. Γιατί εδώ –με τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, τις καταργήσεις επιδομάτων, την εξαφάνιση των ωριμάνσεων- λαμβάνουν χώρα, συμβολικά και πραγματικά, μαζικές εκτελέσεις εργαζομένων και συνταξιούχων. Επιτέλους, ας πληρώσουν κάτι και οι πλούσιοι. Ας πληρώσουν κι αυτοί που έχουν αγοράσει το μισό Λονδίνο. Δεν μπορεί οι υπόλοιποι Έλληνες, η συντριπτική πλειοψηφία, να αντιμετωπίζονται σαν υποζύγια, σαν εξαρτήματα μηχανών παραγωγής. Γιατί ποτέ ιστορικά η ανάκαμψη μίας κοινωνίας, η ανάπτυξη μιας οικονομίας μπόρεσε να στηριχθεί στο θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων. Μόνο οι πυραμίδες της Αιγύπτου, τα παλάτια του τσάρου και άλλα φαραωνικά έργα αιματοβαμμένων εξουσιών βασίσθηκαν στη σκλαβιά και το θάνατο. Αυτό δεν μπορεί να ξανασυμβεί τον 21ο αιώνα. Κι αν συμβεί, θα είναι για λίγο. Η ελληνική κοινωνία, η Ελλάδα ως χώρα, ο ελληνικός λαός ή θα πει ένα ηχηρό «ως εδώ», ένα «φτάνει πια» ή θα χαθεί μέσα στην αβίωτη εργασιακή ζούγκλα που διαμορφώνουν οι τροϊκανοί και οι εγχώριοι αυθέντες.

Ανταγωνιστικοί ωσάν σκλάβοι

Πρώτα δοξολόγησαν την απορύθμιση των αγορών και το νεοφιλελευθερισμό, τώρα αναπέμπουν ύμνους και επιβραβεύουν το «σχεδιασμό των αγορών»! Οι ίδιοι που απένειμαν τα Νόμπελ οικονομίας στους θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού, τώρα επιβραβεύουν τους αντιπάλους τους. Μονά ζυγά δικά τους. Ενώ οι εργαζόμενοι είναι εκείνοι που είναι έτσι κι αλλιώς οι χαμένοι της ιστορίας. Τα γνωστά λόμπι της Νορβηγίας κι όλου του κόσμου έφθασαν, επίσης, στο σημείο να απονείμουν το Νόμπελ ειρήνης σ’ έναν θεσμό, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, ο οποίος ξεζουμίζει κυριολεκτικά τους ανθρώπους προκειμένου να πλουτίσουν οι τραπεζίτες. Είναι γνωστά τα αιματηρά μέτρα που επιβάλλει στους Έλληνες μισθωτούς και συνταξιούχους για τη δόση των 31,5 δις ευρώ, που θα πάνε πρωτίστως στις τράπεζες! Αυτοί, λοιπόν, που στέλνουν κόσμο και κοσμάκη χωρίς ανάσα στην κόλαση της ανεργίας και στην αυτοχειρία, επιβραβεύονται, αντιστρέφοντας τους όρους και στρεψοδικώντας, καθώς λένε ότι θα μας σώσουν, ενώ μας σκοτώνουν, λένε ότι τα κάνουν όλα στο όνομα της εξυγίανσης ενώ είναι οι πιο διεφθαρμένοι. Κι όμως κάποτε η οικονομία είχε «ηθική», δηλαδή όρια. Τι συνέβη, άραγε, και αποσυνδέθηκε πλήρως η οικονομία από την «ηθική» παράδοσή της; Γιατί με την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού η ηθική παράδοση απωθήθηκε υπέρ της «μηχανικής» παράδοσης που δεν αφορά τελικούς, ανθρώπινους σκοπούς και ερωτήματα, όπως για το «πως πρέπει κάποιος να ζει» ή «πως μπορεί να αναπτυχθεί ο αγαθός άνθρωπος», αλλά μόνο για τα ζητήματα διαχείρισης (logistics) και της βελτιστοποίησης της απόδοσης, δηλαδή της κερδοφορίας. Το χρήμα από μέσο έγινε σκοπός, ενώ ο πραγματικός σκοπός έγινε το μέσο, δηλαδή το χρήμα. Τώρα το παν είναι το χρήμα και η συσσώρευσή του, ενώ οι εργαζόμενοι είναι οι αναλώσιμοι της ιστορίας, μιας ιστορίας που είναι το ατέλειωτο χρονικό των θριάμβων των «πάνω». Πλέον οι τιμές των προϊόντων δεν διαμορφώνονται από την προσφορά και τη ζήτηση, αλλά από τα διάφορα εφέ των hedge funds με τη συνέργια των κεντρικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Ο κόσμος κυβερνάται από 8 υπερτράπεζες πλανητικής εμβέλειας. Αυτές διοικούν τον κόσμο. Σ’ αυτές είναι χρεωμένες, όχι μόνο οι περιφερειακές οικονομίες αλλά και οι οικονομίες των αναπτυγμένων χωρών όπως των ΗΠΑ, της Ιαπωνίας, της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, ακόμη και της Γερμανίας. Το παιχνίδι λαμβάνει χώρα μέσω του ελέγχου των πολιτικών και των κρατικών ή των διεθνών θεσμών, όπως το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα αλλά και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Κομισιόν. Το όλο έργο(για τους πολλούς τραγωδία, για τους λίγους σκάκι) εμπεριέχει στοιχεία μεταφυσικής και ψυχιατρικής και εδράζεται στη δημιουργία «κρίσεων» που λαμβάνουν χώρα σε δύο χρόνους: Πρώτα, δημιουργείται αναταραχή με την υποβάθμιση μιας οικονομίας (όπως της ελληνικής) από τους οίκους αξιολόγησης και τη δημιουργία περιβάλλοντος επαπειλούμενης χρεοκοπίας. Ακολουθεί η προπαγάνδα της κρίσης στο σύνολο του χρηματιστικού συστήματος, μέσω των λεγόμενων «μολυσματικών» και «μιμητικών εφέ», που αγγίζουν κι άλλες οικονομίες (ντόμινο), όπως η πορτογαλική, η ισπανική και ιταλική, καταλήγοντας στην ενδεχόμενη κατάρρευση του ευρώ. Τούτων δοθέντων, διερωτάται κανείς γιατί οι κύριοι Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου υπερθεμάτιζαν για την κακή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας; Δεν γνώριζαν; Ομοίως, γιατί η κα Μέρκελ και ο κ. Σόιμπλε δεν έκαναν τις δηλώσεις που κάνουν σήμερα, ότι δηλαδή η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει ούτε θα βγει από το ευρώ; Μάλλον γνώριζαν, αλλά ήθελαν να φθάσει η Ελλάδα στο σημείο που έφθασε σήμερα, να καταστεί δηλαδή μία ειδική οικονομική ζώνη, όπου οι εργαζόμενοι θα είναι πλέον σκλάβοι, δηλαδή ανταγωνιστικοί!

Το λάθος

«Κάναμε λάθος», είπε ο Τόμσεν του ΔΝΤ, «που κόβαμε μόνο μισθούς». Λάθος, λοιπόν, η συνταγή της άγριας λιτότητας, αλλά ποιος θα πληρώσει το λάθος της τρόικας; Ποιος θα πληρώσει για τις δεκάδες αυτοχειρίες εργαζομένων και μικρομεσαίων επιχειρηματιών, ή για τις εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεων ήτοι ζωντανών «θανάτων»; Εδώ τίθεται ένα μείζον πρόβλημα δημοκρατίας, καθώς οι αποφάσεις που λαμβάνουν οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ δεν τίθενται υπό τον έλεγχο και την πολιτική κρίση του ελληνικού λαού. Τα στελέχη της τρόικας δεν υπέχουν καμία πολιτική ευθύνη, ακόμη κι αν αποτύχουν. Το διαπιστώνουμε τώρα που ομολογούν οι ίδιοι το λάθος τους κι όμως οι αποφάσεις τους συνεχίζουν να βρίσκονται στο απυρόβλητο. Όταν, συνεπώς, η μονεταριστική πολιτική αποτύχει –και αυτό έχει συμβεί στις περισσότερες των περιπτώσεων- οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ απέρχονται χωρίς να είναι δυνατόν να τους καταλογιστούν ευθύνες. Όμως, παρά το ομολογημένο λάθος, η πολιτική της τρόικας παραμένει κανιβαλική καθώς επιβάλλει στους εργαζόμενους τον πιο άγριο μεσαίωνα. Βέβαια, κάποιοι κοντόφθαλμοι ντόπιοι θεώρησαν ότι το πετσόκομα των μισθών θα αύξανε τα κέρδη τους. Αλλά η ακραία βαρβαρότητα νέκρωσε την αγορά, αναπαρήγαγε την ύφεση και οδήγησε την ελληνική οικονομία σε αργό θάνατο, ή αλλιώς στη δίνη του θανάτου. Σ’ αυτή τη δίνη πνίγονται όλοι. Απλώς κάποιοι νωρίτερα από τους άλλους. Όμως το λάθος δεν το αναγνωρίζει μόνο κ. Τόμσεν, αλλά και η κ. Μέρκελ και ο κ. Σόιμπλε. Βέβαια, οι δύο τελευταίοι δεν ομολογούν το «λάθος», αλλά ότι «η παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη είναι μονόδρομος». Γιατί είναι άραεγ μονόδρομος; Και γιατί πριν δύο χρόνια, όταν ξεκίνησε το ελληνικό μαρτύριο δεν ήταν; Γιατί τάχα το ελληνικό χρέος έγινε ξαφνικά βιώσιμο; Η ελληνική οικονομία βγήκε από το πηγάδι της ύφεσης; Όχι. Τότε γιατί; Γιατί τώρα η Ελλάδα έγινε ολόκληρη μία Ειδική Οικονομική Ζώνη, όπου η εργασία είναι πάμφθηνη, καθώς οι μισθοί παραπέμπουν σ’ αυτούς των «δούλων» της Κίνας. Συνεπώς, η χώρα είναι έτοιμη να δεχθεί επενδύσεις. Αλλά αυτό δεν το επιτρέπει η εικόνα της Ελλάδας και η αβεβαιότητα σχετικά με την παραμονή της ή όχι στο ευρώ. Γι’ αυτό έχουμε ένα επικοινωνιακό μπαράζ αλλαγής του κλίματος και της εικόνας της χώρας. Κι επειδή η παγκόσμια οικονομία λειτουργεί με εφέ και εικόνες, οι επενδύσεις δεν θα αργήσουν. Έχουν, συνεπώς, δίκαιο όσοι βλέπουν «διέξοδο». Μόνο που η διέξοδος αυτή δεν θα αφορά όλους, αλλά μόνο τους «πάνω». Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι νέοι και οι νέες θα βολοδέρνουν άνεργοι και λιμοκτονούντες, με καμένα όνειρα και φτερά. Όσο για τη δημοκρατία αυτή θα παραμένει ζητούμενο καθώς οι τεχνοκράτες και η τεχνική αντίληψη της οικονομίας και της πολιτικής θα καταστρέφει τη δημοκρατική ουσία τόσο της εθνικής όσο και της λαϊκής κυριαρχίας, διευρύνοντας το χάσμα μετά κυβερνώντων και κοινωνίας. Η οικονομία αποδεσμευόμενη από κάθε πολιτικό περιορισμό θα συνεχίσει να επιτρέπει στις περίφημες «αγορές» να αναγορεύονται σε ουσία της δημοκρατίας και της εθνικής κυριαρχίας! Μάλιστα, κάθε προσπάθεια επανεύρεσης της ολοκληρωμένης εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας μοιάζει πλέον μάταιη. Γι’ αυτό χρειάζεται να επανεφεύρουμε την πολιτική, τη δημοκρατία και την εθνική κυριαρχία, ρυθμίζοντας με τέτοιο τρόπο την αλληλεξάρτηση ώστε να γίνεται σεβαστό το δικαίωμα της κάθε χώρας και της κάθε μίας ανθρώπινης ύπαρξης να συμμετέχει σ’ έναν ελεύθερο και δημοκρατικό κόσμο και όχι να είναι πειραματόζωο των ισχυρών.