Η ιδεολογία της σύγχρονης ακροδεξιάς

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 21.01.24 ]

---

Στην Ελλάδα το αναμενόμενο νομοσχέδιο για το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών αποτέλεσε το έναυσμα για την εκδήλωση του «combat culturel» (του «πολιτιστικού αγώνα») των ακροδεξιών οπαδών της ταυτότητας του "πατρίς-θρησκεία-οικογένεια".

Οι ακροδεξιοί βρίσκονται σε… πόλεμο με αυτούς που θεωρούν «αρνητές» του ενός από τους βασικούς πυλώνες της ιδεολογίας τους, της παραδοσιακής ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ.

Το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό. Στις ΗΠΑ, ο Τραμπ επανέρχεται υποστηριζόμενος από τους ακροδεξιούς του Μπάνον. Στη Γαλλία οι ακροδεξιοί  «δεν κρύβουν την ικανοποίησή τους καθώς βλέπουν τα θέματά τους να διαδίδονται από το (μιντιακό) γκρουπ Bolloré» (Le Monde). Παντού, ισχυροί μιντιακοί όμιλοι υποστηρίζουν τις ιδέες της ακροδεξιάς, με κάποιες εθνικές διαφοροποιήσεις. Υπάρχουν όμως κάποια γενικά χαρακτηριστικά που αφορούν:

Τη διάδοση από τα συστημικά μίντια των ιδεών της ακροδεξιάς: Πως λειτουργούν τα μίντια:

"Στις 15 Δεκεμβρίου 2023, μέρος των γαλλικών μέσων ενημέρωσης παθιάστηκε με μια επίθεση που συνέβη δύο μήνες νωρίτερα, στη Λυών: τον ξυλοδαρμό ενός εφήβου από δύο νεαρά κορίτσια της ίδιας ηλικίας. Γιατί αυτό το ξαφνικό εθνικό ενδιαφέρον, σε μια χώρα που καταγράφει, χρόνο με τον χρόνο, 2.000 θύματα σωματικής βίας κάθε μέρα;" αναρωτιέται ο ασυντάκτης της γαλλικής εφημερίδας Le Monde. "… η δράστης φορούσε χιτζάμπ", ήταν μουσουλμάνα είναι η απάντηση.

Ιδού πως αναπτύχθηκε η είδηση παρότι ήταν "μπαγιάτικη". Όπως αναφέρει η Le Monde: "Την προηγούμενη μέρα, ένας λογαριασμός στο X (πρώην τουίτερ) που ειδικεύεται σε βίαια βίντεο δημοσίευσε εικόνες της επίθεσης. Το βίνετο πήρε μία κορυφαία πλατφόρμα της φασιστικής σφαίρας, η Fdesouche, και από το Telegram, ένα κανάλι της ριζοσπαστικής ακροδεξιάς. Το CNews, στην ιστοσελίδα του, είναι το πρώτο μέσο που έκανε αναφορά το ίδιο βράδυ. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, ένας δημοσιογράφος του περιοδικού Valeurs Acteurs δημοσίευσε τις πρώτες πληροφορίες από αστυνομική πηγή…(σ.σ. έτσι βεβαιώθηκε το «αληθές» της είδησης)…". Ακολούθησαν οι ακροδεξιοί πελταστές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Le Monde). Έτσι, η προ διμήνου επίθεση έγινε θέμα της ημέρας και η ισλαμοφοβία χτύπησε κόκκινο!

Αλλά ποια είναι τα γενικά χαρακτηριστικά της σύγχρονης ακροδεξιάς;

Στη γνωστή λίστα του με τα στοιχεία του φασισμού, ο Umberto Eco γράφει: «το φασιστικό παιχνίδι μπορεί να παιχτεί με πολλές μορφές», γιατί ο φασισμός είναι «ένα κολάζ… μια κυψέλη αντιφάσεων».

Ο ««combat culturel»» των ακροδεξιών λοιπόν, περιλαμβάνει:

Θέματα ταυτότητας που αφορούν στην ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ και τα «φύλα». Ο ακροδεξιός πρόεδρος της Αργεντινής Μιλέι ανακοίνωσε ότι θα καταργήσει το υπουργείο γυναικών, φύλλου και διαφορετικότητας και ότι θα διεξάγει ένα «πολιτιστικό πόλεμο ενάντια στο φεμινισμό και το σοσιαλισμό». Ο ακροδεξιός Βίλντερς στην Ολλανδία επιδιώκει να «σταματήσει την εργασία των τοπικών κυβερνήσεων πάνω σε ζητήματα φύλου, κλιματικής τρέλας και της διαφορετικότητας».

 Απέναντι στα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, οι ακροδεξιοί προβάλουν την υπεράσπιση της «διαφορετικότητας των ετερόφυλων που βάλλεται» και των «δικαιωμάτων των στρέιτ». Απέναντι στις γυναικείες κατακτήσεις θέτουν την «υπεράσπιση της οικογένειας». Η ισλαμοφοβία και ο ρατσισμός αποκαλούνται «υπεράσπιση του δυτικού τρόπου ζωής και του δυτικού χριστιανικού πολιτισμού».  

Ένα εξέχον μέλος του ακροδεξιού ταυτοτικού Κινήματος, ο Αυστριακός Μάρτιν Σέλνερ, αναφέρθηκε στο στόχο για απελάσεις εκατομμυρίων μεταναστών, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων με γερμανική υπηκοότητα.

Οι ακροδεξιοί επινοούν έναν κόσμο πολλαπλών επικείμενων απειλών για να υποστηρίξουν την αυταρχική διακυβέρνηση και τη λογοκρισία.

Η αντίθεσή τους στα «φύλα», δηλαδή στα κινήματα των Γυναικών και της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας συνοδεύεται από μία αντιμεταναστευτική οργή και τη διασπορά του φόβου. Φόβος για τις φεμινίστριες, φόβος για τους ομοφυλόφιλους, φόβος για τους μουσουλμάνους, φόβος όλων εναντίον όλων. Γι' αυτό ο συνδετικός ιστός στην κοινωνία των ακροδεξιών είναι ο φόβος. Οι μετανάστες, οι ομοφυλόφιλοι, οι μουσουλμάνοι, οι ακτιβίστριες, είναι «εισβολείς», είναι ένα εισερχόμενο «κακό», ένας εποικιστής που πρέπει να αποβληθεί από το "σώμα". Ο Σουνάκ στο Ηνωμένο Βασίλειο απελαύνει τους αιτούντες άσυλο στη Ρουάντα! 

Οι ακροδεξιοί ενθαρρύνουν τις κρατικές εξουσίες να παρεμβαίνουν στην εκπαίδευση, στα πανεπιστημιακά ιδρύματα και προγράμματα, να λογοκρίνουν τα καλλιτεχνικά και τηλεοπτικά προγράμματα, να απαγορεύουν στις γυναίκες (τις αβλώσεις) και στα ΛΟΑΤΚΙ άτομα τα νόμιμα δικαιώματά τους, να τα αποκλείουν από δημόσιους χώρους (Πολωνία), να υπονομεύουν την αναπαραγωγική ελευθερία και τον αγώνα κατά της βίας εναντίον των γυναικών (σύγκρουση στην Ελλάδα ακόμα και για τον όρο γυναικοκτονία) κ.ά.. Απειλούν με βία εκείνους/ες, που έχουν χαρακτηριστεί δαιμονικές δυνάμεις (φεμινίστριες, μέλη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, μουσουλμάνους κ.ά.) και των οποίων η καταστολή ή η απέλαση υπόσχεται την προστασία του έθνους! Ο φόνος του Λουκμάν ήταν η κατάληξη της της σχετικής ιδεολογικής προετοιμασίας των δραστών από την Χρυσή Αυγή.

Δεν είναι τυχαίο ότι το μέγεθος της ισλαμοφοβίας της ακροδεξιάς είναι τέτοιο που λησμόνησε τον παραδοσιακό αντισημιτισμό της και στέκεται στο πλευρό του Ισραήλ και ενάντια στους φτωχούς μουσουλμάνους της Παλαιστίνης.  

Μια άλλη διάστασης της ακροδεξιάς ιδεολογίας είναι η συνωμοσιολογία. Η κλιματική κρίση θεωρείται «κομμουνιστικό ψέμα»! Ο Τραμπ την έχει αμφισβητήσει ανοιχτά, το ίδιο και ο νέος ακροδεξιός πρόεδρος της Αργεντινής. Μια παραλλαγή της παραπάνω θέσης από διάφορα ακροδεξιά κόμματα είναι ότι για το περιβάλλον ευθύνονται οι μετανάστες! (το ακούσαμε και στην Ελλάδα για την πυρκαγιά στον Έβρο)

Οι θεωρίες συνομωσίας γιγαντώθηκαν την περίοδο της πανδημίας, όταν η ακροδεξιά ανέπτυξε το αντιεμβολιαστικό κίνημα, παρουσιάζοντας ένα «αντιστασιακό» και δήθεν αντισυστημικό πρόσωπο τοποθετούμενη ενάντια στις μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες σε σύζευξη με τον ρατσισμό ενάντια στους κινέζους (Τραμπ).  

Η ακροδεξιά επιχειρεί να οικειοποιηθεί έννοιες, σύμβολα και παραδόσεις της Αριστεράς, όπως η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στο σύστημα και την εξουσία, παρουσιάζοντας πολλές φορές ένα αντιιμπεριαλιστικό και αντιαποικιακό πρόσωπο.  «Βρισκόμαστε υπό κατοχή – δεν φοβάμαι καθόλου τη λέξη, μιλάω συχνά για τη δεύτερη κατοχή… Ακολουθούμε την παράδοση όλων των αντιαποικιακών αγώνων» λέει ένας ακροδεξιός.

Ο αντισυστημισμός αυτός αλιεύει από το χώρο της πολυδιασπασμένης και εν πολλοίς αφομοιωμένης Αριστεράς και των εξωνημένων εργατικών συνδικάτων (δες ΓΣΕΕ). Δεν είναι τυχαίο ότι τα συστημικά μίντια διαδίδουν την προπαγάνδα της ακροδεξιάς τονίζοντας τον δήθεν αντικαθεστωτισμό της, καθώς αυτός βρίσκει απήχηση σε ευρύτατα λαϊκά στρώματα και τη νεολαία.

Στον λόγο της σύγχρονης Ακροδεξιάς είναι κεντρικός ο ρόλος της “ταυτότητας του ατόμου”. Όχι στη ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ, Ναι στον ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟ. Ο καθένας για τον εαυτό του. Οι αξίες που προβάλλονται σαν κορυφαίες είναι ένα μείγμα ατομικισμού, οικονομικού νεοφιλελευθερισμού και παραδοσιακών συντηρητικών αξιών.  Στον καιρό της πανδημίας δεν γινόταν αναφορά στα συλλογικά δικαιώματα στην υγεία αλλά μόνο στις προσωπικές επιλογές, στην ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ. Στο οικονομικό πεδίο ομοίως, προωθείται ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός, το ατομικό κυνήγι βελτίωσης των συνθηκών ζωής, η προσωπική ανέλιξη με κάθε τρόπο και κάθε μέσο, χωρίς καμία αναφορά σε συλλογικές διεκδικήσεις. Στο πεδίο του ατομικισμού ακυρώνονται όλες οι αντισυστημικές «κορώνες» της ακροδεξιάς...

Γι' αυτό σήμερα η ιδεολογία της αλληλεγγύης και της συλλογικότητας είναι βαθιά αντιφασιστική...

* Ένα άλλο χαρακτηριστικό της ακροδεξιάς είναι η στήριξη του του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστίνιους.  Μέχρι πρόσφατα η αντίθεση απέναντι στους «Εβραίους» αποτελούσε ταυτοτικό στοιχείο για τους ακροδεξιούς, ενώ σήμερα προτείνουν ακόμη και την εξορία των Παλαιστινίων από τη Γάζα. Η ισλαμοφοβία υπερκέρασε τον αντισημιτισμό…

**Φωτογραφία αρχείου: Ο δολοφονημένος από τους χρυσαυγίτες, Λουκμάν.

Η ιδεολογική σημασία της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων

[ ARTI news / Ελλάδα / 16.01.24 ]

---

«Αν διαχωριστεί η γνώση από την κριτική σκέψη τότε ο άνθρωπος κινδυνεύει να γίνει δούλος των τεχνικών δημιουργημάτων του.» έλεγε η φιλόσοφος Χάνα Άρεντ. Η θέση αυτή είναι κρίσιμη την εποχή της Τεχνικής Νοημοσύνης. Και γι’ αυτό, η ολιστική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης Μητσοτάκη στην  εκπαίδευση και η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων αποκτά τεράστια σημασία για την προοπτική της ελληνικής κοινωνίας.

«Η όλη φιλοσοφία της κυβέρνησης είναι η σύνδεση εκπαίδευσης και αγοράς. Αλλά από τη στιγμή που το κριτήριο της γνώσης θα είναι συνδεδεμένο μόνο με την αγορά, τότε θα αποκτήσει χρησιμοθηρικό χαρακτήρα και θα απολέσει το κριτικό της στοιχείο. Γιατί τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν θα είναι «Μη Κερδοσκοπικά» όπως διατείνεται η κυβέρνηση. Οι επιχειρηματίες που θα εμπλακούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση θα την αντιμετωπίσουν ως καπιταλιστικό εμπόρευμα με σκοπό την επίτευξη κέρδους. Οι επιπτώσεις της νέας κατάστασης η κάθετη πτώση του επιπέδου σπουδών για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι: ποιος ενδιαφέρεται σήμερα για την παιδεία και συγκεκριμένα για την ανώτατη παιδεία; Όσο αναφορά την τελευταία η άποψη που επικρατεί είναι «όσα ήταν να μάθουμε τα μάθαμε, τώρα το ζητούμενο είναι οι εφαρμογές των γνώσεων που έχουν ήδη αποκτηθεί». Και ο δεύτερος λόγος είναι: οι ιδιώτες δεν θα ιδρύσουν ιατρικές σχολές, ούτε πολυτεχνεία λόγω του μεγάλου κόστους που απαιτούν.

Συνέπεια πρώτη: πολλά και στη συνέχεια όλα τα τμήματα σπουδών ΑΕΙ στις επαρχιακές πόλεις θα κλείσουν και οι εργαζόμενοι σε αυτά θα απολυθούν. Οι περισσότεροι διδάσκοντες δεν είναι μόνιμοι και οι μόνιμοι δεν είναι ισόβιοι.

Συνέπεια δεύτερη: Όσοι δεν μπήκαν σε ΑΕΙ της Ελλάδας θα μπορούν να εγγραφούν τώρα καθώς και όσοι δεν κατάφεραν λόγω βαθμολογίας να εισαχθούν στα ελληνικά πανεπιστήμια.

Συνέπεια τρίτη: όλοι αυτοί ενώ μέχρι τώρα δεν πλήρωναν από εδώ και πέρα θα πληρώνουν δίδακτρα αρκετά υψηλά. Με εξαίρεση τους πλούσιους οι οποίοι μπορεί να πλήρωναν και στην Αγγλία ή στις ΗΠΑ. Εφεξής η θέση των δημοσίων πανεπιστημίων θα είναι δεινή, διότι η κυβέρνηση δεν προάγει μόνο την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων αλλά και τη λεγόμενη ¨οικονομική αυτοτέλεια¨ των δημοσίων ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το δημόσιο θα δίνει στα δημόσια ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα ελάχιστα για τους μισθούς των διδασκόντων και διοικητικών υπαλλήλων, προτρέποντάς τους τα υπόλοιπα να τα βρουν στην αγορά προσφέροντας τις υπηρεσίες τους στις επιχειρήσεις. Ακόμη και αν το κάνουν, πράγμα που θα σημαίνει ότι αποκλίνουν από το σκοπό τους που είναι η επιστημονική έρευνα και η μετάδοσή της, δεν θα βρουν ποτέ αυτούς τους πόρους που τους λείπουν. Και αυτό γιατί κανένας επιχειρηματίας δε θα πληρώσει μια γνώση που είναι ίσως αύριο, μεθαύριο χρήσιμη για την επιχείρηση. Οι επιχειρήσεις πληρώνουν μόνο για πράγματα τα οποία μπορούν να εκμεταλλευθούν επικερδώς σήμερα Η ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων θα σημάνει, τουλάχιστον όσο αφορά την ανώτατη παιδεία ως δημόσιο αγαθό, την ιδιωτικοποίηση του δημοσίου Πανεπιστημίου καθώς και τη μετατροπή του σε επιχειρηματικό πανεπιστήμιο. Ακόμη και όταν τα δημόσια Πανεπιστήμια επιβάλλουν δίδακτρα, πολλά τμήματα σπουδών που δεν θα πληρούν τα κριτήρια του επιχειρηματικού Πανεπιστημίου, που δεν θα φέρνουν δηλαδή χρήματα (και) από την αγορά θα αρχίσουν σιγά σιγά να συρρικνώνονται και να κλείνουν. Για το κεφάλαιο η ανώτατη εκπαίδευση είναι πλέον μια αγορά παροχής υπηρεσιών, όπως η δημόσια υγεία και η κοινωνική ασφάλιση. Μέχρι πρότινος η δημόσια υγεία, η κοινωνική ασφάλιση και η ανώτατη παιδεία ήταν δημόσια αγαθά. Τώρα πλέον το κεφάλαιο τα μετατρέπει με τη βοήθεια του κράτους σε καπιταλιστικά εμπορεύματα, δηλ σε υπηρεσίες, τις οποίες δεν προσφέρει ως δημόσια αγαθά το κράτος, αλλά τις προσφέρουν τώρα πλέον ως εμπορεύματα οι επιχειρηματίες με σκοπό την επίτευξη κέρδους.

 Το δημόσιο Πανεπιστήμιο αντιμετωπίζει την πολιτική εγκατάλειψης και τις μεγάλες θεσμικές παρεμβάσεις με τις οποίες οι πανεπιστημιακές σπουδές εκφυλίζονται σε υπηρεσίες κατάρτισης και εμπορευματοποιούνται (απαιτώντας «διασφάλιση ποιότητας» δηλαδή, τυποποίηση, πιστοποίηση και σήμα ποιότητας), ενώ οι φοιτητές αντιμετωπίζονται ως «πελάτες», σύμφωνα με τη «Διαδικασία της Μπολόνια».

Επομένως, τόσο η ιδεολογία όσο και το περιεχόμενο και το επίπεδο της γνωσιακής διαδικασίας καθορίζονται σε κάθε περίπτωση από τις συγκεκριμένες κοινωνικές (πρωτίστως) και (επακόλουθα) τεχνικές απαιτήσεις της εργασιακής (δηλαδή ταξικής) θέσης που θα καταλάβουν οι εκπαιδευόμενοι. Από την άποψη των παραπάνω αναλυτικών παραδοχών μπορεί να υποστηριχτεί και ότι: η γνωσιακή διαδικασία εντός του καπιταλισμού, όντας προσδιορισμένη από την ιδιαίτερη θέση των ταξικών φορέων στη διαδικασία της καπιταλιστικής αναπαραγωγής είναι διαδικασία αναπαραγωγική-κατανεμητική «σύμφωνα με τις απαιτήσεις της διευρυμένης αναπαραγωγής του καπιταλιστικού κοινωνικού καταμερισμού εργασίας» και ταυτόχρονα ως τέτοια διαδικασία (αναπαραγωγική-κατανεμητική) είναι αναγκαία ιδεολογική…»

 

*Απόσπασμα: https://elocus.lib.uoc.gr//dlib/a/2/6/attached-metadata-dlib-1332141083-192842-30033/Elocus2013_20120209_Mpormpoudaki_Evaggelia_Mc.PDF

«Εθνογένεση» και εξάρτηση...

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ήπειρος / 16.01.24 ]

---

 Με την ευκαιρία των ημερών αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με την ελληνική «εθνογένεση». Βασική αναφορά μας θα είναι το βιβλίο του  Παναγιώτη Νούτσου: «Νεοελληνικός Διαφωτισμός-Τα όρια της διακινδύνευσης»(Ελληνικά Γράμματα) και μία ομιλία του Κ. Καραπάνου το 1869!

Ο Π. Νούτσος αναφέρει τον Ρήγα και τη διάκριση του «λαού», που είναι «όλοι οι κάτοικοι του Βασιλείου τούτου χωρίς εξαίρεσιν θρησκείας, διαλέκτου…», από τους πλούσιους και τους προεστούς που είναι οι στυλοβάτες του παλαιού καθεστώτος (Νούτσος, σ. 437). Γι’ αυτό ο Ρήγας μιλούσε για την ανάγκη ελευθέρωσης (άρα υπήρχε κοινή καταπίεση) Ελλήνων, Βούλγαρων, Αλβανών, Βλάχων, Αρμένηδων, αλλά και Τούρκων, καθώς όλοι «στενάζουν υπό την δυσφορωτάτην τυραννίαν του Οθωμανικού βδελυροτάτου δεσποτισμού» (σ. 438).

Συνεπώς, το σύστημα του Οθωμανικού δεσποτισμού ήταν πολυεθνικό, για την ακρίβεια «πολυθρησκευτικό» στη βάση της οργάνωσης των «μιλέτ», αντιστοιχώντας σε μία πολυθρησκευτική κορυφή που είχε τη δική της ιεραρχία (πρώτοι οι Οθωμανοί μουσουλμάνοι αλλά και με τη συμμετοχή άλλων Οθωμανών υπηκόων διαφόρων θρησκευτικών ομάδων, όπως οι Έλληνες διερμηνείς, οσποδάροι, υφυπουργοί Εξωτερικών κ.ά.. Σημειώνουμε ότι τα αξιώματα «αγοράζονταν»).

Άρα υπήρχε διάκριση της πολυθρησκευτικής και πολυεθνικής άρχουσας τάξης και ενός πολυθρησκευτικού και πολυεθνικού «λαού», που συμπεριλάμβανε και τους φτωχούς Τούρκους. Ιστορικά σημειώνονται πολλές περιπτώσεις οικονομικής καταπίεσης (φορολογίας και διώξεων) φτωχών Τούρκων, μπέηδων κ.ά.

Αυτό είναι το ένα θέμα. Το άλλο είναι ο τρόπος «γένεσης» του νεοελληνικού έθνους. Εδώ το βιβλίο του Π. Νούτσου είναι εξαντλητικό, καθώς σ’ αυτό το σημείο έχουν δημιουργηθεί σφοδρές αντιθέσεις των μελετητών. Αν κάνουμε τη διάκριση μεταξύ του έξωθεν και ένδοθεν «βλέμματος» θα διαπιστώσουμε πως οι αντιθέσεις περισσότερο προκαλούνται στη δεύτερη περίπτωση, από τον τρόπο δηλαδή που εμείς οι ίδιοι «βλέπουμε» τον εαυτό μας, την εθνική μας ταυτότητα.

Σχετικά με τους «έξω» (Λοκ, Χέγκελ και όλοι οι Ευρωπαίοι) πλην των Φαλμεράγιερ και Τόυνμπη, όλοι αναγνωρίζουν το δικαίωμα των «Ελλήνων χριστιανών» ως «απογόνων των παλιών κατόχων εκείνης της χώρας» να αποτινάξουν τον τουρκικό ζυγό (Λοκ, 1690). Οι «Έλληνες δεν παύουν να είναι σε κατάσταση κατακτημένης χώρας» που νομιμοποιεί την «ελληνικήν εξέγερσιν» εναντίον του κατακτητή (Χέγκελ, 1824, Νούτσος). Για τους «δυτικούς» το θέμα ήταν απλό, όχι όμως για απλούς λόγους, αλλά στο πλαίσιο της «διάλυσης» της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (δες και το βιβλίο της Μυστακίδου «ένδοξη δουλεία»).

Το ένδον «βλέμμα» διαφοροποιείται σχετικά με τον τρόπο της νεοελληνικής «εθνογένεσης». Σύμφωνα με τον Σβορώνο ο χαρακτήρας μιας κοινωνίας εμφαίνεται στο «είδος της ιστορίας που γράφει». Τι ιστορία γράψαμε οι νεοέλληνες; Ο ίδιος ο Σβορώνος αναφέρεται στις περιπέτειες της «ιδιότυπης» ελληνικής κοινωνίας «χωρίς να αγνοήσει» τις προσπάθειες της «διανόησής της για την αποσαφήνιση και την απομυθοποίηση των στοιχείων που συνιστούν τον πραγματικό νεοελληνικό πολιτισμό, τοποθετημένο στο σύνολο του ευρωπαϊκού πνεύματος όπου και ανήκει» (1976).

Άρα έχουμε τους «μύθους», που είναι αναγκαίοι στην προσπάθεια διαμόρφωσης εθνικής συνείδησης (σύμφωνα με την «υποκειμενική» προσέγγιση-συγκρητισμός- η επιλεκτική αμνησία, η λήθη και περισσότερο το «ιστορικό σφάλμα» συνιστούν ουσιώδεις παράγοντες στη δημιουργία ενός έθνους, γι’ αυτό η πρόοδος των ιστορικών μελετών «συνεπάγεται κινδύνους για τη nationalite, Νούτσος 2002).

Η διαμόρφωση της εθνικής ταυτότητας απαιτεί τη «συνέργεια πολλών παραγόντων» σύμφωνα με το Ν. Πουλαντζά. Ή όπως έγραφε ο Π. Κονδύλης: «Δεν μπορεί να υπάρξει μέθοδος ικανή να προβλέψει όλες τις συγκεκριμένες περιπτώσεις και συνάμα να συνδέσει ρητά τη διερεύνησή τους με τον εκάστοτε κανόνα». Με άλλα λόγια το συγκεκριμένο δεν μπορεί να υπαχθεί σε κανόνες καθώς είναι η «σύνοψη πολλών καθορισμών». Σε κάθε περίπτωση, η διαμόρφωση μιας νέας εθνικής ταυτότητας έχει ανάγκη την επιστροφή στην παράδοση. Αυτή η «επιστροφή» δεν γίνεται χωρίς όρους. Επιστρέφοντας στην παράδοση, συγχρόνως την επινοούμε καθώς δεν την «βλέπουμε» μόνο υπό μία διαχρονική οπτική αλλά και με βάση τις συγχρονικές μας ανάγκες. Άρα υπάρχει ένας «αναστοχασμός», καθώς οι ανάγκες ποικίλλουν, και επιπλέον δεν είναι ενιαίες στους «πάνω» και στους «κάτω».

Έτσι, στην Ελλάδα έχουμε μία «λόγια» και μία «λαϊκή» παράδοση. Η «λόγια» είναι έντονα επηρεασμένη από τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό και ίσως τις γεωπολιτικές των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων (Ρενιέρης: να γίνει η Ελλάδα «εκ νέου ο αρχηγός της Δύσεως εις την ηθικήν της Ανατολής κατάκτησιν και ανάπλασιν»), ενώ η «λαϊκή» είναι επηρεασμένη από την Ανατολή (μέσω της πολιτισμικής όσμωσης που επιτελείται στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας). Η επιρροή της «λαϊκής» παράδοσης από την Ανατολή χαρακτηρίζεται από τους λόγιους «διαφθορά ηθών και χαρακτήρος» που τους πρέπει «επανόρθωσις» (Ανώνυμος, Νούτσος 157)! Το ίδιο έλεγε και ο Κοραής όταν μιλούσε για οικονομική και πνευματική αφύπνιση λόγω της διαφθοράς των ηθών από την κατάκτηση. Παρόλα αυτά ο Κοραής μιλούσε για μία καταφατική αντιμετώπιση και όχι άρνηση της Ανατολής. Όμως, η Ανατολή (ταυτισμένη, όχι με την Οθωμανική αυτοκρατορία αλλά με τους Τούρκους) απωθήθηκε συνολικά ως «διαφθορά» και 400 χρόνια ιστορικού βίου αντιμετωπίζονται ως μια «μαύρη τρύπα» της ιστορίας. Γι’ αυτό ο Ελύτης μίλησε για τους «τολμητίες» που ενδιαφέρθηκαν για τις παραμελημένες «αξίες της Ανατολής» (σ. 213, «γενιά του ’30).

Τι εννοούσαν, λοιπόν, οι λόγιοι όταν μιλούσαν για διαφθορά; Εδώ υπεισέρχεται η σύγκρουση της εκκοσμίκευσης -ευρωπαϊκός Διαφωτισμός- με τη θρησκευτική  δαιμονοπληξία της Ανατολής (Σύμφωνα με τον Μοισιόδακα -1780- εκτυλίσσεται «πολεμοπανήγυρις των προλήψεων, όπου οι ιδιώται αγοράζουσι παρά των σοφών και όπου οι σοφοί δανείζονται παρά των ιδιωτών»). Η σύγκρουση αυτή οδήγησε στη διευθέτηση μέσω της «διπλής αλήθειας», σύμφωνα με το χριστιανικό μύθο των «δύο μαχαιρών»: της πνευματικής και της κοσμικής εξουσίας. Η εκκοσμίκευση όμως δημιουργούσε ανασφάλεια καθώς συνυφαίνονταν με την ατομικότητα, ένα άτομο που εγκλείεται στον εαυτό του, στο ιδιωτικό του συμφέρον των πολλαπλασιαζόμενων ανταλλακτικών αξιών, συγκρουόμενο με την κοινότητα και τον βιωματικό πολιτισμό των κοινών «αξιών χρήσης» της Ανατολής. Δεν είναι τυχαίο ότι η ατομικότητα δεν μπόρεσε ποτέ να νομιμοποιηθεί στην Ελλάδα ως ηθικότητα, κι αυτό για κάποιους συνιστά μία εκκρεμότητα που καθορίζει την ελληνική καθυστέρηση έναντι της ευρωπαϊκής νεωτερικότητας.

Ο Ευρωπαϊκός διαφωτισμός θα διαχωρίσει τη φύση από τον πολιτισμό (κάτι που επικρίνει ο Νούτσος), μετασχηματίζοντας την κοινωνία σε μία αφαίρεση που τίθεται απέναντι στο άτομο (δες και Κώστα Παπαϊωάννου). Αντίθετα, η «λαϊκή παράδοση» θα εμμένει στη στενή σύνδεση ανθρώπου και φύσης (λογιζόμενη γενικώς ως δαιμονοπληξία από τους λόγιους). Ανάμεσα στους λογίους (δυτικόφρονες) και του λαϊκούς (ανατολίτες) υπάρχουν, ακόμη, και όσοι αισθάνονται «ανατολίτες» με δυτικό τρόπο!

Όμως γιατί η σύγκρουση; Τι συμφέροντα διακυβεύονταν; Αυτό είναι εμφανές από τους θεσμούς και τους παράγοντες –ενδογενείς και εξωγενείς- που ενεπλάκησαν στη διαμάχη (Εκκλησία, νεοσύστατο Κράτος-πανεπιστήμιο, σύνθεση και εσωτερικές αντιθέσεις άρχουσας τάξης-πολυμορφικοί αστοί-, συν τα συμφέροντα ευρωπαϊκών δυνάμεων-εξάρτηση κ.ά.).

Ένα άλλο σημαντικό θέμα είναι πώς τα υποκείμενα βιώνουν τη συντελούμενη εθνογένεση, συγκροτώντας την ταυτότητά τους (φαντασιακή κοινότητα) και συνακόλουθα πως βιώνουν τη σύγκρουση, πως βλέπουν τους εαυτούς τους και τους άλλους.

Οι «πάνω» και οι «κάτω»     

Στην πόλη, στην αστική κοινωνία της Αθήνας του τέλους του 19ου αιώνα, ο κοινωνικός διαχωρισμός δεν έχει τους ενδιάμεσους, τη μεσαία –δεύτερη- τάξη (τους τσιπλάκηδες), αλλά μόνο δύο τάξεις. Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στα αθηναϊκά του διηγήματα περιγράφει «το βίο των παραριγμένων (σ.σ. των αποκλεισμένων, των «κάτω») της κοινωνίας του Άστεως». «Εις τας Αθήνας, ως γνωστόν, η πρώτη Ανάστασις είναι για τις κυράδες, η Δευτέρα (σ.σ. Κυριακή απόγευμα) για τις δούλες…».

 Οι «Πάνω» έρχονται στην Ελλάδα από τις παροικίες, κουβαλώντας στη σκευή τους και τις κοινωνικές τους διαστρωματώσεις και συνήθειες: «Η κλίμακα της παροικιακής διαστρωματικής σύνθεσης άρχιζε από τον μεγαλοτσιφλικά-μεγαλέμπορα, το βιομήχανο και τραπεζίτη και κατέληγε στο μικρομπακάλη». Ακολουθούσαν οι «υπηρέτες» (τα «δουλικά»), τους οποίους επιχείρησε αρχικά να οργανώσει ο Μαρίνος Αντύπας. Ο πάροικος του 19ου αιώνα ήταν ένας πολυμορφικός αστός (έμπορος, μεσίτης, τραπεζίτης, τσιφλικάς, ακόμα και παραγωγός-βιομήχανος).

«Για τον πάροικο η Μεγάλη Ιδέα ήταν λιγότερο συνδεδεμένη με την απελευθέρωση και περισσότερο με την επέκταση του ελληνισμού». «…Η ανάγκη της προβολής και της επιβολής της παροικιακής ιδεολογίας για "το μεγάλο ιστορικό προορισμό’’ της, διαμόρφωνε καταλυτικά και τον ψυχισμό του πάροικου "εθνικού ευεργέτη’’, που τον έκανε να διαθέτει ένα μέρος της περιουσίας του για πολιτισμικά κοινωφελή έργα στην Ελλάδα και στις παροικίες».

Ο Κ. Καβάφης και ο Γ. Σκληρός διαφοροποιούνται από την παροικιακή ιδεολογία του «μικρού λευκού» που θέλει να γίνει «μεγάλος» (με την μετατροπή της Ελλάδας σε Μεγάλη, δηλαδή σε Αποικιοκρατική Μητρόπολη). Οι Καβάφης και Σκληρός στρέφονται κατά των Βρετανών και υπέρ των αποικιοκρατούμενων «βαρβάρων». Ως γνωστόν ο Τρικούπης βοήθησε τους Άγγλους στον αποκλεισμό της Αιγύπτου όταν εξεγέρθηκε ο Αραμπή πασάς…

Τελικά, ο «μικρός λευκός» των ελληνικών παροικιών δεν θα γίνει ποτέ «μεγάλος». Απλά θα γίνει ο ενδιάμεσος των «μεγάλων αποικιοκρατικών» δυνάμεων με τον ελληνικό λαό στο πλαίσιο της «εξάρτησης» της χώρας, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα…

Έρευνα: Η ανάπτυξη ενός παιδιού δεν έχει σχέση με την ταυτότητα φύλου των γονιών του

[ ARTI news / Κόσμος / 18.01.24 ]

---

Μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό BMJ Global Health επιβεβαιώνει τα αποτελέσματα αρκετών προηγούμενων ερευνών σύμφωνα με τις οποίες η ταυτότητα φύλου των γονέων δεν έχει αρνητική επίδραση στην ανάπτυξη του παιδιού. Η ανάπτυξη ενός παιδιού δεν έχει σχέση με τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου των γονιών του. Γι’ αυτό οι ερευνητές ζητούν καλύτερη νομική προστασία για την αποφυγή διακρίσεων

Μάλιστα, σύμφωνα με τις έρευνες, τα παιδιά ομόφυλων ζευγαριών τα πηγαίνουν εξίσου καλά ή καλύτερα από αυτά των ετεροφυλόφιλων ζευγαριών.

«Σε αντίθεση με πολλές ανησυχίες, η έρευνα διαπίστωσε ότι τα περισσότερα οικογενειακά αποτελέσματα ήταν παρόμοια μεταξύ των δύο τύπων οικογενειών…».

Η μελέτη βασίστηκε στην ανάλυση 34 άλλων ερευνών (που διενεργήθηκαν από το 1987) σε χώρες όπου οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις είναι νόμιμες. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι υπήρχαν σημαντικά λιγότερες αναφορές ψυχολογικών προβλημάτων στα παιδιά ομόφυλων ζευγαριών. «Οι σεξουαλικές μειονότητες γονέων έδειξαν υψηλότερα επίπεδα ποιότητας της σχέσης γονέα-παιδιού, όπως τρυφερότητα, μεγαλύτερες ποσότητες αλληλεπίδρασης και πιο υποστηρικτική συμπεριφορά, σε σύγκριση με τις ετεροφυλόφιλες ομάδες γονέων», διευκρινίζουν.

Το 2017, μια εμπεριστατωμένη αυστραλιανή μελέτη, που εκτείνεται σε τρεις δεκαετίες και δημοσιεύθηκε στο Medical Journal of Australia, επιβεβαίωσε ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν από γονείς του ίδιου φύλου είχαν εξίσου συναισθηματικά, κοινωνικά και εκπαιδευτικά αποτελέσματα με αυτά των ετεροφυλόφιλων γονέων.

«Ο σεξουαλικός προσανατολισμός και η ταυτότητα φύλου των γονέων είναι πολύ λιγότερο σημαντικά για την ανάπτυξη των παιδιών από ό,τι στο εσωτερικό των ίδιων των οικογενειών», υποστηρίζει στον «The Guardian» η Δρ. Rachel Farr, ειδική σε ΛΟΑΤ οικογένειες στο Πανεπιστήμιο του Κεντάκι. Η λειτουργία της οικογένειας, η ποιότητα της σχέσης του ζευγαριού, η ψυχική υγεία και το άγχος των γονιών είναι παράγοντες που πάνω απ' όλα παίζουν ρόλο στην ανάπτυξη του παιδιού.

Αυτά είναι αρκετά για να κλονιστεί η ιδέα ότι ένα παιδί χρειάζεται μητέρα και πατέρα για να ανθίσει. Ωστόσο, η συζήτηση εξακολουθεί να συνταράζει τις κοινωνίες. Ήδη στις Ηνωμένες Πολιτείες πολλές συντηρητικές Πολιτείες θεσπίζουν νόμους που περιορίζουν όλο και περισσότερο τα δικαιώματα των LGBT ατόμων. Η υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια είναι νόμιμη μόνο σε 31 χώρες.

Οι συντάκτες της μελέτης καλούν τους πολιτικούς και τους νομοθέτες να παρέχουν στις ομόφυλες οικογένειες καλύτερη νομική προστασία και κοινωνική υποστήριξη για την αποφυγή του στιγματισμού και των διακρίσεων, σε ένα πλαίσιο όπου ο αριθμός των παιδιών σε οικογένειες με ομοφυλόφιλους, λεσβίες, αμφιφυλόφιλους ή τρανς γονείς έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια.

 

https://www.sudouest.fr/societe/lgbt/les-enfants-de-couples-du-meme-sexe-s-en-sortent-aussi-bien-que-ceux-des-parents-heterosexuels-selon-une-etude-14324023.php

Συνηθίζουμε το πρόσωπο του τέρατος

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 14.01.24 ]

---

Σε 24.000 ανέρχονται οι νεκροί στη Λωρίδα της Γάζας και οι τραυματίες σε 60.317, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται οι χιλιάδες αγνοούμενοι που εξακολουθούν να βρίσκονται κάτω από τα ερείπια.

Τώρα οι νεκροί είναι ένας αριθμός που αυξάνεται.

Κι εμείς συνηθίζουμε...

δεν «βλέπουμε» ανθρώπους αλλά μόνο αριθμούς.

Συνηθίζουμε τη φρίκη

Συνηθίζουμε το πρόσωπο του τέρατος

Μέχρι να γίνουμε σαν αυτό…

«Όταν συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να αλλάξω το σύστημα, άρχισα να αγωνίζομαι να μην με αλλάξει αυτό», έλεγε ο Χρόνης Μίσσιος. 

Αλλά πώς μας αλλάζει το σύστημα;

Ο νεοφιλελευθερισμός μάς αλλάζει μέσω της συνήθειας έγραφε στην «Αντεπίθεση πυρών», ο Γάλλος κοινωνιολόγος Πιερ Μπουρντιέ…

*(Προσθέστε και την κατοχή των μίντια από τους «από πάνω». Kαι την ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ

)…

Γιατί οι Ισραηλινοί δεν βλέπουν την φρίκη της Γάζας

 

Από τις 7 Οκτωβρίου, το Ισραήλ ζει σε μια φούσκα, αναφέρει το «The Christian Science Monitor». Η χώρα αναβιώνει συνεχώς τις θηριωδίες της Χαμάς, ενώ ο πόλεμος στη Λωρίδα της Γάζας εμφανίζεται μόνο σε εξασθενημένη μορφή, από τη σκοπιά των ενόπλων δυνάμεων. Αρκετά για να διευρυνθεί το χάσμα ασυνεννοησίας με τους Παλαιστίνιους και τον υπόλοιπο κόσμο.

«Ολόκληρη η χώρα και τα ΜΜΕ της είναι κλειδωμένα σε μια πατριωτική φούσκα», εξηγεί ο Amos Harel της εφημερίδας Ha'Aretz .

«Ναι, ζήσαμε κάτι τρομερό στις 7 Οκτωβρίου. Αυτός ο πόλεμος είναι δικαιολογημένος και μάλλον δεν υπάρχει άλλη επιλογή σήμερα, αλλά δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε με άρνηση για το τι συμβαίνει στη Λωρίδα της Γάζας» σημειώνει.

Ο Amos Harel επικρίνει τα ισραηλινά τηλεοπτικά κανάλια για τη μετάδοση «στείρων» εικόνων με τεράστια ερειπωμένα τοπία, αλλά χωρίς πάρα πολλούς ανθρώπους και χωρίς πλάνα στα σώματα των θυμάτων, λήψεις που είναι συχνές στα διεθνή μέσα ενημέρωσης.

«Στις βραδινές ειδήσεις, μπορεί να έχετε πλάνα τριάντα δευτερολέπτων που δείχνουν τους κατοίκους της Γάζας να σκάβουν μέσα στα ερείπια, αλλά συνήθως θέλουν να απεικονίσουν την απώλεια ισχύος της Χαμάς», παρατηρεί ο Άμος Χάρελ. «Οι δημοσιογράφοι που το κάνουν αυτό πιστεύουν ότι συμπεριφέρονται σαν «υπεύθυνοι ενήλικες», σαν να είμαστε παιδιά που έπρεπε να τα προστατεύσουν από τις «κακές εικόνες» και για τους οποίους θα αποφάσιζαν: «Αυτό δεν είναι καλό για σένα».» (Το ίδιο κάνει και το Face book)

Αυτό δεν επιτρέπει στους Ισραηλινούς να γνωρίζουν την πραγματικότητα στη Γάζα και να κατανοήσουν γιατί όλος ο κόσμος είναι εναντίον τους. Αυτό δημιουργεί βαθιά απογοήτευση και ενισχύει το αίσθημα απομόνωσης. Το «όλος ο κόσμος είναι εναντίον μας» δεν ισχύει για πρώτη φορά.

Tο 1975, η κυβέρνηση του Ισραήλ αντέδρασε στην απόφαση των Ηνωμένων Εθνών με την οποία καταγγελλόταν ο σιωνιστικός ρατσισμός. Με το σύνθημα «Όλος ο κόσμος είναι εναντίον μας» (όπως και τώρα) οι ακραίοι του ριζοσπαστικού εθνικού θρησκευτικού κόμματος (του Λικούντ του προέδρου Νετανιάχου) καλλιέργησαν μια νέα μορφή φανατισμού που εκτρεφόταν από την εντατικοποίηση της πνευματικής διάστασης του σιωνισμού, με αποτέλεσμα οι ισραηλινοί από εκλεκτός λαός του Θεού να γίνουν τα επίλεκτα θύματα όλου του κόσμου! Στη θυματοποίηση αυτή βασίζεται και η κατηγορία εναντίον του ίδιου του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών από τον Ισραηλινό υπουργό πληροφοριών και διασποράς Youli Edelstein για «αντισημιτισμό»! Κι αυτό γιατί τα Ηνωμένα Έθνη… τόλμησαν να υιοθετήσουν την έκθεση της επιτροπής έρευνας για την πολύνεκρη εισβολή στη Γάζα τον Γενάρη του 2010 που μιλούσε για εγκλήματα πολέμου. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα.

Όπως εξηγεί ένας κορυφαίος Ισραηλινός ειδικός στο Παλαιστινιακό ζήτημα «Έχω την εντύπωση ότι μπορώ να νιώθω ενσυναίσθηση για τους ανθρώπους απέναντι, στη Γάζα. Αλλά έχω την εντύπωση ότι αυτή η ενσυναίσθηση δεν προσφέρεται σε εμένα και στους δικούς μου ανθρώπους, τα θύματα της 7ης Οκτωβρίου. Μερικές φορές ακούμε ανθρώπους που αμφισβητούν την πραγματικότητα αυτών των επιθέσεων».

Πολλοί Ισραηλινοί διέκοψαν τις επαφές τους σε άλλες χώρες επειδή δεν υποστήριξαν τον πόλεμο, ενώ η ισραηλινή κυβέρνηση σκέφτηκε να επανεξετάσει τις σχέσεις της με έθνη και οργανισμούς που εξέφρασαν ανησυχία για την ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα.

Αυτή η μανιχαϊκή διάζευξη «ή είσαι υπέρ μας ή είσαι εναντίον μας» – μπορεί μόνο να τροφοδοτήσει φόβο, θυμό και διαιρέσεις ακόμα και μέσα στην ισραηλινή κοινωνία (Meital Balmas-Cohen).

Μαφία και Εξουσία

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 03.01.24 ]

---

Η χρήση της κοκαΐνης διπλασιάστηκε δείχνει η εξέταση των λυμάτων σύμφωνα με τον καθηγητή αναλυτικής χημείας Νίκο Θωμαΐδη. Ποιος αλήθεια «καίει» τη νεολαία με ναρκωτικά; Ποιος εμπορεύεται την κοκαΐνη; Ποιος πλουτίζει πουλώντας θάνατο;

Στη Βενετία, στα ύφαλα πλοίου Έλληνα εφοπλιστή βρέθηκαν δύο τόνοι του ναρκωτικού αυτού. Στον Πειραιά, αξιωματούχοι του Λιμενικού διακινούσαν κατασχεμένη κοκαΐνη. Διακινητές είναι και αστυνομικοί. Αλλά αυτοί είναι οι μικροί διακινητές, οι «μεγάλοι» είναι οι κορυφές του οικονομικού πλούτου και της πολιτικής εξουσίας.

Όσοι τολμούν και μιλούν για την σχέση της Εξουσίας με το Έγκλημα, δολοφονούνται. Ένας δημοσιογράφος στην Κατάνια της Σικελίας καταγγέλει ότι η Μαφία απαρτίζεται από υπουργούς, δημάρχους, μεγαλοκατασκευαστές έργων του δημοσίου αλλά και ιδιωτικών, μεγαλοεπιχειρηματίες κ.ο.κ.. Ο δημοσιογράφος εκτελείται. Στην Αθήνα, ο Γιώργος Καραϊβάζ καταγγέλει ομοίως ότι «…Μεγαλοεπιχειρηματίες, πολιτικοί, δημοσιογραφικά μεγαλοστελέχη, εκκλησία, αστυνομία, δικαιοσύνη, κακοποιοί… Ένας κύκλος που όλοι γνωρίζουν όλους και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η κυκλοφορία και το ξέπλυμα του μαύρου χρήματος.» Και ο Γιώργος Καραϊβάζ εκτελείται εν ψυχρώ μπροστά από το σπίτι του. Στην Σικελία οι δολοφόνοι βρέθηκαν, στην Ελλάδα όχι!

Η αλληλοδράση Εγκλήματος και Εξουσίας είναι ένα από τα πεδία της σημερινής πραγματικότητας. Τα άλλα είναι η συσσώρευση από τη μια υπερπλούτου και από την άλλη ακραίας φτώχιας μέσω της άγριας εκμετάλλευσης. Είναι ο εφιάλτης ενός μέρους της ανθρωπότητας που είναι αναγκασμένο να περιπλανιέται για να επιβιώσει (μετανάστες) λόγω της φτώχειας, της κλιματικής κρίσης και των πολέμων. Είναι τέλος η κρατική βία και η βιοπολιτική.

Αυτοί που κυβερνούν στο όνομα της «ασφάλειας» και της πάταξης τους εγκλήματος, είναι οι ίδιοι που κάνουν πλάτες στο έγκλημα.

Αλλά και αυτοί/ες που βλέπουν τα παιδιά τους να «καίγονται» από τα ναρκωτικά, υπερψηφίζουν τους «φονείς» τους, αυτούς που τους θέλουν χρήστες ποικίλων εθισμών από τα “like” μέχρι τις ουσίες, που τους «φτιάχνουν» με τον δήθεν ακίνδυνο μπάφο, τον καλύτερο “tourist guide” για την ναρκοκουλτούρα, που τους γεμίζουν τη ζωή με «νόημα» κάθε λογής πίστεων, από τη θρησκεία στο Θεό μέχρι τον ομάδα-θρησκεία, που τους θέλουν τάχα “apolitique” για να τους καταστήσουν φονικές μηχανές και να τους στείλουν είτε στο «στρατό» του εγκλήματος και της νύχτας είτε κατευθείαν στο φασισμό, ή και στα δύο...

*Μόλις τώρα έμαθα και για την παραίτηση της προέδρου του Χάρβαρντ, Κλοντίν Γκέι (φωτο). Κατηγορήθηκε για αντισημιτισμό και λογοκλοπή! Ουσιαστικά πρόκειται για μια άλλη μορφή εκτέλεσης από τις λογής μαφίες της εξουσίας και του επιχειρείν που αποκαλείται «δολοφονία χαρακτήρα». Αφορμή της δίωξης της προέδρου του Χάρβαρντ είναι οι διαδηλώσεις των φοιτητών (μεταξύ αυτών και πολλών Εβραίων) εναντίον του Νετανιάχου για τη σφαγή των Παλαιστινίων στη Γάζα. Πίσω από τη δίωξη αυτή, είναι η κυβέρνηση των ΗΠΑ και αυτοί που κερδίζουν από τους πολέμους. Είναι οι κολοσσοί της στρατιωτικής βιομηχανίας, η Lockheed Martin, η Raytheon, η Northrop κ.ά.. που τα κέρδη τους είναι τόσα ώστε μπορούν «να πληρώνουν τους CEO τους περίπου 200 φορές περισσότερα από τον Υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ και να ξοδεύουν 53 δισεκατομμύρια δολάρια σε εξαγορές μετοχών», γράφει σε ανάρτησή του στο X ο γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς. Αυτοί λοιπόν μπορούν να δολοφονούν χαρακτήρες, προκαλώντας «ζωντανούς θανάτους», αλλά προκαλούν και πολέμους για να πωλούν τα όπλα τους, σκοτώνοντας πραγματικά δεκάδες χιλιάδες αθώους… 

Και όλα αυτά έχουν ένα όνομα: Το ΚΕΡΔΟΣ