Η μετααποικιοκρατία και η γυμνή ζωή

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 11.09.23 ]

---

Η Γκαγιάτρι Τσακραβόρτι Σπίβακ(*), Ινδή φιλόσοφος, η οποία ασχολείται με ζητήματα μετα-αποικοκρατίας και φεμινισμού και διδάσκει Συγκριτική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, δίνει έμφαση σε πολιτισμικά κείμενα ανθρώπων και ομάδων που συνήθως περιθωριοποιούνται από τον κυρίαρχο δυτικό πολιτισμό, όπως οι μετανάστες, η εργατική τάξη, οι γυναίκες και το μετααποικιακό υποκείμενο.

Η Σπίβακ αμφισβητεί μερικές από τις κυρίαρχες ιδέες της σύγχρονης εποχής, όπως την αντίληψη περί υπεροχής του δυτικού κόσμου έναντι του μη δυτικού στα επίπεδα του πολιτισμού, της δημοκρατίας και της ανάπτυξης.

Αμφισβητεί ότι η φτωχοποίηση του κόσμου είναι αναπόφευκτη (αλλά και απαραίτητη), όπως διατείνεται η μετααποικιοκρατική ιδεολογία, και θεωρεί ότι στις σημερινές συνθήκες η έννοια της δημοκρατίας υπονομεύεται ανεπανόρθωτα.

Κατά την Σπίβακ, οι επιπτώσεις της αποικιοκρατίας δεν εξέλιπαν με την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας για πολλές πρώην αποικίες στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, καθώς οι κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές δομές που εγκαθιδρύθηκαν με την αποικιοκρατία εξακολούθησαν να διαπερνούν την πολιτισμική, πολιτική και οικονομική ζωή των μετααποικιακών εθνών-κρατών. Αναδεικνύει την σημερινή αναπαραγωγή των κοινωνικών και πολιτικών ανισοτήτων που ήταν κυρίαρχες και κατά την αποικιοκρατία. Και θεωρεί ότι η ανάδυση των ΗΠΑ ως παγκόσμιας οικονομικής υπερδύναμης στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα επανασχεδίασε τους αποικιακούς χάρτες εξυπηρετώντας τα συμφέροντα του πολυεθνικού κεφαλαίου.

Όπως ο Σαΐντ και ο Ντεριντά, η Σπίβακ εξετάζει την ύπαρξη ενός δικτύου κειμένων που συγκροτούν τον πραγματικό κόσμο, το οποίο εκτείνεται από τα βρετανικά αποικιακά αρχεία ως τις εξωτερικές πολιτικές των ΗΠΑ, τις εκθέσεις της ηλεκτρονικής χρηματιστηριακής αγοράς και τις εκθέσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας για το χρέος του «Τρίτου Κόσμου». Σε αυτό το πλαίσιο, επιχειρεί να αμφισβητήσει μερικές από τις κυρίαρχες ιδέες σχετικά με τη σύγχρονη παγκοσμιοποίηση. Απέναντι στην κυρίαρχη ιδέα πως η ταχύτητα και ευελιξία της τεχνολογίας επιτρέπουν την αποτελεσματική διακρατική κυκλοφορία ανθρώπων, χρήματος και πληροφοριών, αντιτείνει ότι αυτές οι διαδικασίες ρυθμίζονται επικερδώς από τα πλούσια βιομηχανικά έθνη-κράτη του «Πρώτου Κόσμου», ενώ η συντριπτική πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε καθεστώς εξαθλίωσης και καταπίεσης.

Σύμφωνα με τη Σπίβακ, το έργο των ιστορικών των Subaltern Studies επεδίωξε να ξαναγράψει την ιστορία από τα κάτω. Μέσα από αυτό αποδεικνύεται ότι το κίνημα εθνικής ανεξαρτησίας διατήρησε τελικά την υπάρχουσα ταξική δομή στην Ινδία, προσδίδοντας πολιτική και οικονομική εξουσία σε μια μικρή ομάδα της μορφωμένης μεσαίας τάξης, αποκλείοντας, εν μέρει ή πλήρως, το μεγαλύτερο και εξαθλιωμένο μέρος του αγροτικού πληθυσμού από τα οφέλη της εθνικής ανεξαρτησίας.

Η σκέψη της Σπίβακ ταυτίζεται με αυτή της Άρεντ, όπως παρουσιάζεται στο δοκίμιο «Η παρακμή του έθνους-κράτους και το τέλος των δικαιωμάτων του ανθρώπου» (από το βιβλίο Οι Απαρχές του Ολοκληρωτισμού), όπου η φιλόσοφος στοχάζεται πάνω στη συνθήκη που παράγει ανιθαγενείς (stateless) ανθρώπους που μετατρέπονται σε «ανθρώπινα όντα εν γένει», χωρίς ταυτότητα και ρίζες, σε «σκουπίδια της γης», χωρίς δικαιώματα, χωρίς πολιτικές ιδιότητες (όπως ο homo sacer του Αγκάμπεν), χωρίς γνώμη, χωρίς δυνατότητα αυτο-προσδιορισμού και έκφρασης εντός ενός κοινού κόσμου, χωρίς δικαίωμα στη διαμονή, την εργασία, την ισότητα και την ελευθερία δράσης. Οι τρόφιμοι και οι επιζώντες των στρατοπέδων αλλά και οι απάτριδες και οι ανιθαγενείς, γράφει η Άρεντ, ήταν σε θέση να διαπιστώσουν έμπρακτα τα δεινά της βιοπολιτικής που συνεπαγόταν «η αφηρημένη γύμνια του να είναι κανείς άνθρωπος και τίποτα άλλο από άνθρωπος» (γυμνή ζωή). 

Η Σπίβακ αναλύει κριτικά τη γενεαλογία του έθνους-κράτους, και των πολιτικών και οικονομικών αιτίων της αποσάρθρωσής του, από μια σκοπιά εμποτισμένη από τη φεμινιστική, μετααποικιακή και αντικαπιταλιστική κριτική. 

Το έργο της προσφέρει πολύτιμες προτάσεις για μια δυνατότητα εναλλακτικής επεξεργασίας του δικαιώματος της υπηκοότητας και του ανήκειν, όπου σημείο αφετηρίας αποτελούν οι «εξαιρέσεις» από την ομογενή και ομοιογενή κοινότητα –οι εξόριστοι, οι απάτριδες, οι μη πολίτες-κάτοικοι– και το δικαίωμά τους στη δικαιοσύνη.

(*) Από κείμενο στο Artinews.gr 13-8-2016

**Φωτογραφία αρχείου από ξεγύμνωμα μεταναστών στον Έβρο

Ρεζίς Ντεμπρέ: Κομπανιέρο Αλιέντε μη μας ξεχνάς

 

[ ARTI news / Κόσμος / 11.09.23 ]

---

Είχε ζήσει σαν επικούρειος και αυτοκτόνησε σαν στωικός…. Ο μπον βιβέρ Allende, στις 11 Σεπτεμβρίου 1973, είχε ρωμαϊκό τέλος. Αυτό δεν ήταν προγραμματισμένο. Ότι θα γινόταν θρύλος και θα μείνει στη μνήμη. 

Υπήρχαν δύο άντρες μέσα του. Μέχρι τότε είχαμε δει τον έναν: τον καλόκαρδο, τον σίγουρο για τη muñeca, που αγαπά το  pisco, το καλό φαγητό, τα αστεία και τις όμορφες γυναίκες. Γιατί ο Αλιέντε είχε χιούμορ, κάτι σπάνιο στην αριστερά, όπου το πνεύμα της σοβαρότητας είναι παραδοσιακό. Και δεν υποδυόταν τον ήρωα που θα γινόταν μια μέρα. Δεν είχε ούτε μούσι ούτε μπερέ, ο el compañero Presidente. Είχε μεγάλα ταρταρούγα γυαλιά, ένα καλοσυνάτο μουστάκι, μια περιπαιχτική, ζεστή φωνή, με καλή διάθεση, αδερφική... ήταν ελευθεροτέκτονας, όπως και ο Πινοσέτ. Όλα, θα έλεγα, για να διώξει τις μοιραίες σκιές – και για να εξαπατήσει τον λαό του.

Βγαίνοντας από τη φυλακή, στη Βολιβία, για βδομάδες ατελείωτες, ήμουν φιλοξενούμενός του, καθώς και του Νερούδα, στο σπίτι του στην Ίσλα Νέγκρα. Εξακολουθώ να μετανιώνω για το ψευτο-επιτηδευμένο ύφος ενός μαρξιστή-λενινιστή λέκτορα που ήταν το δικό μου. Συνομιλούσα με τον πρόεδρο της Χιλής μπροστά στην κάμερα του Littin. Αυτός «ρεφορμιστής» κι εγώ, ο «επαναστάτης»… Ένα παιχνίδι ρόλων…. Η μόνη μου δικαιολογία ήταν τα σχεδόν τέσσερα χρόνια απομόνωσης σε ένα κελί, αρκετά για να κάνουν τα πράγματα χάλια….

Η Χιλή εκείνης της εποχής, είναι αλήθεια, ευφορική και παραθαλάσσια (αλλά ο Ειρηνικός είναι πολύ κρύος), έκρυβε καλά το παιχνίδι της. Όχι τιμωρητική και πουριτανική... Δεν φτιάχτηκε για μίσος ή θυμό, ήταν ένα μαύρο και παχύρρευστο πάθος… ήταν ένα άρωμα Ευρώπης στο τέλος του κόσμου, μια Αγγλία στη Νότια Αμερική. 

Ξεχάσαμε τον Βορρά, που σιωπηλά προετοίμασε και χρηματοδότησε το πραξικόπημα (10 εκατομμύρια δολάρια, για αρχή, σε ειδικά ταμεία). Αποκλεισμός, χρηματοδότηση, δολιοφθορά και, όταν χρειάζεται, δολοφονία. Φορτηγατζήδες, ορυχεία χαλκού, ο Λευκός Οίκος και η CIA δεν έμειναν αδρανείς. Αλλά αυτά θα τα μάθουμε αργότερα. Ο Τύπος μερικές φορές αργεί, όπως και οι ακτιβιστές. Στη χώρα της καλής φύσης και των συμβιβασμών της τελευταίας στιγμής, δεν ήταν καλό να σκεφτόμαστε άσχημα πράγματα. Η αγριότητα δεν ήταν στην ημερήσια διάταξη. Ο Αλιέντε, …μου έδειχνε συχνά, με ένα χαμόγελο, μια υπογεγραμμένη φωτογραφία του Τσε στο γραφείο του: «Στον Σαλβαδόρ Αλιέντε, που πηγαίνει στο ίδιο μέρος από άλλα μονοπάτια.» Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί εύλογα ότι ένα άλλο μονοπάτι οδηγεί σε άλλο μέρος, αλλά αυτό φαινόταν σαν μια αξιαγάπητη και μη ρεαλιστική μεταφορά.

«Η δημοκρατία είναι άσκηση σεμνότητας» έλεγε ο Καμύ. 

…Δεν θα αρνηθώ ότι η Χιλή, όπου επέστρεφα συχνά μέχρι το πραξικόπημα (αναμενόμενο, αλλά με περισσότερο ή λιγότερο ευχάριστες μορφές), επιτάχυνε τη μαθητεία ενός μικρού Γάλλου που ήταν πολύ σίγουρος για τον εαυτό του. Η πυρπόληση ενός σπουδαίου ανθρώπου, που δεν είχε ούτε έπαρση ούτε αξιώσεις, με τόσους δολοφονημένους συντρόφους στη συνέχεια, να μας θυμίζει ότι στη Δύση η τραγωδία μπορεί ακόμα να πέσει στα κεφάλια μας φορώντας ειρηνικές μάσκες. Ένα μάθημα που πρέπει να κρατήσει κανείς σε μια γωνία του κεφαλιού του, ακόμα κι όταν, όπως στην περίπτωσή μου, το κεφάλι έχει χάσει το ενδιαφέρον του για το πολιτικό παιχνίδι. Με την προϋπόθεση όμως ότι η καρδιά θυμάται ότι δεν είναι πάντα ή παντού ένα ασήμαντο παιχνίδι. Compañero Allende, μην μας ξεχνάς. Σας χρωστάμε τόσα πολλά στην ξεχασιάρα Ευρώπη και αλλού, σχεδόν παντού…

Régis Debray

Απόσπασμα από την Le Monde diplomatique του Σεπτεμβρίου (μετφ.: ΓΧΠ)

Για τους δολοφόνους του Αντώνη...

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 07.09.23 ]

---

Ο «ύπαρχος» σπρώχνει στη θάλασσα τον 36χρονο Αντώνη Καρυώτη. Tον αφήνει να πνιγεί. Το Blue Horizon συνεχίζει το ταξίδι του σαν να μη συνέβη τίποτα. H «βαριά απάθεια» δεν είναι πια ατομική. Ο ριζικός ψυχωτικός αυτισμός είναι συλλογικός. Μέσα σ’ αυτή τη σάπια «συλλογικότητα» χάνεται η ανθρωπιά.

Είναι ο άνθρωπος-εξάρτημα της μηχανής, που λειτουργεί χωρίς την παρεμβολή της σκέψης, μηχανικά, αντανακλαστικά, σαν πιόνι και μαριονέτα.

Οι θεωρητικοί μιλούν για τον τεχνολατρικό πολιτισμό και την «αφαιρετική ενοποίηση» που οδήγησε «στο μαθηματικό φάντασμα της πραγματικότητας» και στη «φαντασιακή κοινωνία» που αποτελείται από «ανθρώπους-πράγματα», από τον «άνθρωπο-εξάρτημα».
Η αποανθρωποποίηση γίνεται πιο κατανοητή στην πραγματική ζωή όπου η κυρίαρχη ιδεολογία και οι εφαρμοσμένες πολιτικές νομιμοποιούν την αναπαραγωγή ενός συστήματος που αποκλείει τον άλλον με βίαιο τρόπο. Τα άτομα διακρίνονται πλέον σε δύο κατηγορίες: σε αυτά που αναγνωρίζονται ως «πραγματικά» ανθρώπινα υποκείμενα (τα «φυσιολογικά»), και άρα άξια να είναι ισότιμα μέλη της πολιτικής κοινότητας, και σε αυτά που θεωρούνται «μη φυσιολογικά», «παρεκκλίνοντα» και άρα μη ισότιμα.

 Ο χαρακτηρισμός κάποιων ανθρώπων ως «φυσιολογικών» έχει ως λογική συνέπεια την «αποανθρωποποίηση» των «άλλων», των θεωρούμενων ως «μη φυσιολογικών», που δεν αναγνωρίζονται πια ως ισότιμοι, αλλά θεωρούνται ως ένα είδος «παρία», «γυμνού» από κάθε δικαίωμα, από κάθε πολιτική και νομική προστασία. Εδώ ισχύει το ανάλογο του homo sacer, του δούλου της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας που δεν προστατευόταν από κανένα νομικό πλαίσιο και ο καθένας μπορούσε να τον σκοτώσει ατιμώρητα. Ο «δούλος» αυτός είναι σήμερα -τηρουμένων των αναλογιών- ο πρόσφυγας, ο μετανάστης, η γυναίκα, ο ομοφυλόφιλος, ο ΑμεΑ, ο Αντώνης, ο Ζακ, ο Λουκμάν, ο Φύσσας, ο Θανάσης Καναούτης στο Περιστέρι…

Αυτές οι κανονιστικές αντιλήψεις με τις οποίες κατηγοριοποιούνται οι άνθρωποι σε «φυσιολογικούς και μη φυσιολογικούς», «διδάσκονται» στο σχολείο, στην Εκκλησία, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στα ακροδεξιά κόμματα, στη μουσική τραπ, στις παρέες…

Γι’ αυτό είναι θέμα δημοκρατίας η απαξίωση των ιδεών αλλά και των δομών εξουσίας που δεν αναγνωρίζουν όλα τα ανθρώπινα όντα ως ανθρώπινα.  

Γι’ αυτό οι διαμαρτυρίες μας για την φρικτή δολοφονία του Αντώνη είναι τόσο μία αντίδραση στην ηθική κατάρρευση της κοινωνίας, ημών δηλαδή των ίδιων, όσο και η προβολή ενός δημοκρατικού αιτήματος για τη συγκρότηση μιας νέας ηθικής, η οποία θα προκρίνει τον σεβασμό για τον Άλλο και την άρνηση κάθε είδους βίαιου αποκλεισμού με επίγνωση του ρόλου που διαδραματίζουν οι ταξικές σχέσεις και οι σχέσεις εξουσίας στη διαμόρφωση των υποκειμένων….

*Η φωτογραφία από τη διαμαρτυρία για τη δολοφονία του Αντώνη στο Ηράκλειο.

Αυτοί είναι οι υπαίτιοι...

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 05.09.23 ]

---

Η κυβέρνηση και τα συστημικά μίντια αποδίδουν τις φωτιές και τις πρωτοφανείς πλημμύρες στην κλιματική κρίση, την οποία παρουσιάζουν ως δήθεν φυσικό φαινόμενο!

Αλλά αυτό είναι ένα τεράστιο ψέμα!

Η κλιματική κρίση είναι ανθρωπογενής και οφείλεται πρωτίστως στην πίεση που υφίσταται η φύση από τους «μανιακούς του κέρδους». 

«Το πρόβλημα σήμερα είναι ότι ο ρυθμός (της εκμετάλλευσης) είναι πολύ γρήγορος … και τα οικοσυστήματα υφίστανται σοβαρή πίεση.», επισημαίνει η Γαλλίδα γεωγράφος Magali Reghezza-Zitt. 

Ο Ιμάνουελ Βαλερστάιν μιλούσε για το πρόβλημα του «φυσικού ορίου του ρυθμού με τον οποίο το κεφάλαιο μπορεί να συσσωρεύεται» κι ότι απαιτείται μείωση του ρυθμού οικονομικής ανάπτυξης ώστε να δοθεί ο χρόνος στη φύση να αναπαραχθεί.

Όμως το κεφάλαιο δεν έχει φρένο. Αναπτύσσει μία ξέφρενη, παροξυσμική επιτάχυνση που έχει ως στόχο την μεγιστοποίηση του ποσοστού κέρδους, την όλο και μεγαλύτερη συσσώρευση. Γι’ αυτό η επίτευξη ισορροπίας μεταξύ οικονομίας και οικολογίας (δηλαδή της κοινωνίας και του φυσικού περιβάλλοντος), επιβάλλοντας «όρια συσσώρευσης» κέρδους, είναι μία πλάνη στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος. Αντ' αυτού έχουμε την αποδάσωση (τα καμένα δάση κηρύσσονται αναδασωτέα, αλλά δεν αναδώσονται ποτέ), τον υπερκαταναλωτισμό και τη συσσώρευση αποβλήτων, τον υπερτουρισμό (το Παρίσι υποδέχεται τριάντα οκτώ εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο, περισσότερο από δεκαεπτά φορές τον αριθμό των κατοίκων του), τους πρόσφυγες της οικονομικής ανισότητας, αλλά και τους πρόσφυγες της κλιματικής κρίσης (αναγνωρίστηκαν πρόσφατα ως τέτοιοι από τον ΟΗΕ).

Συνοπτικά, τα οικολογικά προβλήματα οφείλονται στον ανταγωνιστικό χαρακτήρα της οικονομίας της αγοράς που υποχρεώνει τους οικονομικούς ανταγωνιστές είτε να αναπτύσσονται συνεχώς ο ένας εις βάρος του άλλου, είτε να καταστραφούν.

Γι’ αυτό και η αδυναμία λήψης μέτρων στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος.

Όπως σημειώνει η Ναόμι Κλάιν: «…Οι κυβερνήσεις πρωτοσυναντήθηκαν για να συζητήσουν τις προειδοποιήσεις των επιστημόνων το 1988 και από τότε συναντιούνται κάθε χρόνο και συζητούν για την αναγκαιότητα μείωσης των εκπομπών αερίων, αλλά χρόνο με το χρόνο οι εκπομπές αερίων αυξάνονται…».

 Καμία αλλαγή δεν συμβαίνει. Αντίθετα, το σύστημα εξακολουθεί να ενισχύει την οικονομική συσσώρευση, διαφημίζοντας τη μαζική κατανάλωση. Και τα πράγματα χειροτερεύουν, καθώς η φύση αντιδρά…

Έτσι βαίνουμε από καταστροφή σε καταστροφή, από πύρινη λαίλαπα σε πύρινη λαίλαπα, από πλημμύρα σε πλημμύρα μέχρι να ερημωθεί πλήρως το σπίτι μας, το χωριό μας, η χώρα μας, ο πλανήτης.

Και το χειρότερο είναι, όπως σημειώνει η Magali Reghezza-Zitt, ότι συνηθίζουμε: «Σήμερα, βλέπουμε την ανάπτυξη ενός εφησυχασμού σχετικά με την κλιματική κρίση: δεν αρνούμαστε πλέον το πρόβλημα, αλλά το ελαχιστοποιούμε».

Σ’ αυτόν τον εφησυχασμό συμβάλουν με συστηματικό τρόπο τα συστημικά μίντια αλλά και οι κυβερνήσεις που παρουσιάζουν την κλιματική κρίση ως φυσικό φαινόμενο!

Καταφεύγουν στον ανορθολογισμό, όχι γιατί είναι ανορθολογικοί, αλλά γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι για να υπάρξει λύση θα πρέπει να αρνηθούν τον εαυτό τους και τον καπιταλισμό.

Όσο για τον «πράσινο καπιταλισμό» δεν συνιστά λύση, γιατί δεν μπορεί να επιτρέψει κανόνες, να θέσει όρια στην παραγωγή, να απαρνηθεί την απορρύθμιση και την κερδοσκοπία. Γιατί το κέρδος και η μεγιστοποίησή του είναι το «οξυγόνο» του. Γι’ αυτό θα ζητάει συνεχώς κι άλλα δέντρα, κι άλλα δάση, κι άλλες αποψιλώσεις, κι άλλες ανεμογεννήτριες, κι άλλες εξορύξεις, κι άλλα καμένα ζώα, κι άλλες ανθρώπινες ζωές.

Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να δώσει απάντηση στο πρόβλημα της οικολογικής καταστροφής, γιατί είναι αυτός που την προκαλεί. Γι’ αυτό η λύση είναι συνυφασμένη με το «θάνατό» του.

Γι’ αυτό η οικολογία, η κοινωνική δικαιοσύνη και η υγεία συνδέονται σήμερα όσο ποτέ. Αποτελούν τα βασικά στοιχεία ενός αντι-καπιταλιστικού πολιτικού οικολογικού συνασπισμού ικανού να επιβάλει ένα πρόγραμμα ρήξης σε τοπικό και πλανητικό επίπεδο. 

Η Αριστερά, αν θέλει να είναι πραγματικά ουσιώδης και ανατρεπτική, θα πρέπει να αντιπαρατάξει στο καπιταλιστικό σχέδιο Β των μεγαλοκαρχαριών της δήθεν "πράσινης ενέργειας" ένα νέο πολιτιστικό (αντικαταναλωτικό) και οικονομικό υπόδειγμα, να δείξει ότι το συμφέρον των ανθρώπων δεν ταυτίζεται με την συσσώρευση πλούτου αλλά με μια γεμάτη νόημα ζωή. Να πείσει τους πολίτες ότι ένας κόσμος καλοσύνης είναι εφικτός, ότι στη φύση δεν κυριαρχεί ο ανταγωνισμός, αλλά υπάρχει αλληλεπίδραση των διαφόρων μορφών ζωής, ότι είναι ένας κόσμος συμπληρωματικότητας και αμοιβαιότητας, ένα σύμπαν αλληλεγγύης και εντέλει αρμονίας. Αν αυτό δεν συμβεί, αν δεν αλλάξουμε, τότε η ζωή στον πλανήτη Γη θα γίνει μια απέραντη δυστοπία, που θα βιώνουμε διαρκώς μέχρι τον οριστικό χαμό...

Κύπρος: Φασίστες επιτίθενται σε μετανάστες με την ανοχή της κυβέρνησης

 

[ ARTI news / Κόσμος / 03.09.23 ]

---

Λεμεσός: Η φωτογραφία μιας Βιετναμέζας μετανάστριας, μάνας 4 παιδιών, που κλαίει ανάμεσα στα συντρίμμια από τη μικρή της επιχείρηση που διέλυσαν με ρόπαλα και λοστούς οι φασίστες, κάνει το γύρο του κόσμου.

Το ρατσιστικό πογκρόμ στην Κύπρο έδειξε για άλλη μια φορά το αληθινό πρόσωπο της (ακρο)δεξιάς.

Γιατί είναι γνωστό ότι η δεξιά κυβέρνηση του προέδρου Χριστοδουλίδη ανέχεται τους φασίστες, καθώς δέχεται την άτυπη στήριξή τους στη Βουλή. Συγκεκριμένα, το ακροδεξιό Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο (Ε.ΛΑ.Μ), το οποίο δηλώνει «αδελφό» κόμμα με την «Χρυσή Αυγή» στηρίζει το ΔΗΣΥ από την εποχή του τέως προέδρου Αναστασιάδη. Από τότε υπήρξε μια «άτυπη συνεργασία» μεταξύ τους, καθώς το ΕΛΑΜ υπερψήφισε τον προϋπολογισμό και έτσι το κυβερνών κόμμα μπόρεσε και τον πέρασε από τη Βουλή.

Επιπροσθέτως, η κυπριακή κυβέρνηση, με πρωτοστάτες υπουργούς και στελέχη της, ακόμα και τον ίδιο τον τέως πρόεδρο Ν. Αναστασιάδη και συχνά τον Αρχιεπίσκοπο, προπαγάνδιζαν τις γνωστές ξενοφοβικές και ρατσιστικές θέσεις, όπως ότι οι μετανάστες: «έρχονται από την Τουρκία βάσει σχεδίου για να αλλοιώσουν τον πληθυσμό», ότι «είναι (όλοι) παράνομοι», ότι «είναι τρομοκράτες του ISIS», πως «μας κλέβουν τις δουλειές, αυξάνουν την εγκληματικότητα…» κ.ά..

Σ’ αυτό το περιβάλλον, η ακροδεξιά διπλασίασε τις δυνάμεις της στο Κοινοβούλιο και τώρα κάνει ότι έκανε η «χρυσή αυγή» στην Ελλάδα, δρώντας κυριολεκτικά ως παραστρατιωτική εγκληματική οργάνωση. Η διαφορά είναι ότι οι φασίστες του ΕΛΑΜ φορούν μάσκες κατά τη διάρκεια των ρατσιστικών επιθέσεών τους (με την ανοχή κι εδώ της αστυνομίας).

Σήμερα, μάλιστα, ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης δέχεται πιέσεις από πολλούς πολιτικούς που τον στηρίζουν, για να απελευθερώσει τους φασίστες που έχουν συλληφθεί για τις επιθέσεις.

Οι φασίστες επιτίθενται στους φτωχούς μετανάστες και όχι βέβαια στις γνωστές «χρυσές βίζες», όπου και οι ίδιοι οι πολιτικοί εκπρόσωποί τους κερδοσκοπούν. Θυμίζουμε την υπόθεση των «Χρυσών Διαβατηρίων», το μεγαλύτερο ίσως σκάνδαλο των τελευταίων ετών στην Κύπρο επί προεδρίας Αναστασιάδη, καθώς σύμφωνα με το πόρισμα  750 σελίδων της Νομικής Υπηρεσίας της Κυπριακής Δημοκρατίας το 53% περίπου των εκδοθέντων διαβατηρίων ήταν παράνομο και παράτυπο.

Δυστυχώς, η απάντηση στην (ακρο)δεξιά λαίλαπα από την Αριστερά δεν ανταποκρίνεται ιδεολογικά και πολιτικά στις περιστάσεις...

Τελ Αβίβ: Η σύγκρουση προσφύγων της Ερυθραίας...

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 04.09.23 ]

---

Πυροβολισμοί, ξύλα, πέτρες, σφαίρες και 157 τραυματίες στο Τελ Αβίβ κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης μεταξύ προσφύγων που διέφυγαν από το ολοκληρωτικό καθεστώς του Isaias Afwerki στην Ερυθραία και των υποστηρικτών του.

 Από τη μια πλευρά βρίσκονταν οι υποστηρικτές του καθεστώτος της Ασμάρα που επιθυμούσαν να συμμετάσχουν σε εκδήλωση που διοργάνωσε η πρεσβεία της Ερυθραίας στο Τελ Αβίβ για τον εορτασμό της  30ής επετείου της ανεξαρτησίας της χώρας από την Αιθιοπία (από τότε «προεδρεύει» ο Isaias Afwerki) και από την άλλη, οι Ερυθραίοι αιτούντες άσυλο, που «έσειαν ξύλα και πετούσαν πέτρες», σύμφωνα με την The Jerusalem Post.

Όταν οι διαδηλωτές επιτέθηκαν σε καταστήματα, αυτοκίνητα, συμπεριλαμβανομένων των αστυνομικών, «η αστυνομία εκτόξευσε πραγματικά πυρά και σφαίρες από καουτσούκ», αναφέρει η Ha'Aretz. 

Η ιστορία πίσω από τη σύγκρουση

Στον «πρώτο ψυχρό πόλεμο» οι αποικιοκρατικές δυνάμεις επωφελήθηκαν από την εκμετάλλευση του Ανατολικού Κέρατος της Αφρικής (Αιθιοπία, Ερυθραία, Σομαλία, Τζιμπουτί). Τόσο οι ΗΠΑ όσο και η ΕΣΣΔ είχαν αποκτήσει επιρροή στην περιοχή (κομμουνιστικό καθεστώς του Μεγκίστου Χαϊλέ Μαριάμ στην Αιθιοπία), ενώ μετά το 2001 στο όνομα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, ανέπτυξαν εκεί τα συμφέροντά τους εκτός από τις ΗΠΑ και άλλες μεταποικιοκρατικές δυνάμεις όπως η Γαλλία (κυρίως στις χώρες του Σαχέλ) και η Γερμανία.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2007 οι ΗΠΑ, παραδοσιακή σύμμαχος της Αιθιοπίας (κατ’ εξοχήν προμηθευτής όπλων σ’ αυτή τη χώρα) από την εκδίωξη του Μενγκίστου κι έπειτα, κατηγόρησαν την Ερυθραία ότι υποθάλπει την τρομοκρατία. Δυτικές οργανώσεις για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταγγέλλουν τον Αφουέρκι για την καταστολή που εφαρμόζει στην Ερυθραία. Μάλιστα, τόσο η Ουάσιγκτον όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν επιβάλει κυρώσεις στην Ερυθραία. Η τελευταία από την πλευρά της προσέφυγε στην Κίνα. Ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ είχε τον προηγούμενο Μάιο συνομιλίες με τον Ισάιας Αφουέρκι στο Πεκίνο. Ο Σι δήλωσε ότι η Κίνα αναπτύσσει τις διμερείς σχέσεις με την Ερυθραία σε μακροπρόθεσμη στρατηγική προοπτική. Ήδη ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Ερυθραίας είναι η Κίνα. Αλλά τον έλεγχο της περιοχής επιθυμούν και οι ΗΠΑ καθώς έτσι θα ελέγχουν την Ερυθρά Θάλασσα.

Στον σημερινό «δεύτερο ψυχρό πόλεμο» η Αφρική έχει γίνει το πεδίο αντιπαράθεσης των δυτικών μεταποικιοκρατών από τη μια πλευρά και των Ρώσων και Κινέζων από την άλλη.

Πριν από πέντε χρόνια, οι Ερυθραίοι πίστευαν ότι μπορούσαν να ονειρευτούν ένα λιγότερο ζοφερό  μέλλον. Ο Abiy Ahmed, διορισμένος πρωθυπουργός της Αιθιοπίας(επιρροής των ΗΠΑ), είχε έρθει στην Asmara για να αγκαλιάσει τον φιλοκινέζο Isaias Afwerki, τον δικτάτορα της Ερυθραίας [από την ανεξαρτησία της από την Αιθιοπία το 1993] και να υπογράψουν μια ειρηνευτική συμφωνία που έβαλε τέλος σε έναν από τους μεγαλύτερους πολέμους τότε στην Αφρική [από τον Μάιο του 1998 έως τον Ιούνιο του 2000, με 80.000 νεκρούς]. 

Στα τέλη του 2020 όμως, η Ερυθραία βρίσκεται ξανά σε πόλεμο. Αυτή τη φορά, είναι σύμμαχος της κυβέρνησης της Αιθιοπίας, ενάντια στο Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο Tigray (TPLF) [που αγωνίζεται για την αυτοδιάθεση της περιοχής Tigray]. Αυτή τη φορά, οι Ερυθραίοι στρατιώτες στέλνονται στο Tigray.

Σύμφωνα με έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, οι στρατιώτες της Αιθιοπίας και της Ερυθραίας βίασαν εκατοντάδες γυναίκες και κορίτσια στην εμπόλεμη επαρχία Τιγκράι. Πολλές τις μετέτρεψαν σε σεξουαλικές σκλάβες και τις ακρωτηρίασαν. Η έκθεση, που βασίζεται σε συνεντεύξεις με 63 θύματα, τεκμηριώνει σωρεία ωμοτήτων. Γυναίκες που επέζησαν αφηγήθηκαν πως υπέστησαν ομαδικούς βιασμούς όσο κρατούνταν αιχμάλωτες, επί εβδομάδες, άλλες ότι βιάστηκαν μπροστά στις οικογένειές τους, κάποιες με τη χρήση αιχμηρών αντικειμένων, που τους προκάλεσαν σοβαρούς, «διαρκείς» τραυματισμούς στα γεννητικά τους όργανα, σε ορισμένες περιπτώσεις «ανεπανόρθωτους», τονίζει η Διεθνής Αμνηστία. Ένα από τα θύματα αφηγήθηκε χαρακτηριστικά ότι «με βίαζαν ο ένας μετά τον άλλον (...). Δεν ξέρω αν συνειδητοποιούσαν πως ήμουν έγκυος. Δεν ξέρω αν συνειδητοποιούσαν πως είμαι άνθρωπος».

Τελικά, οι πόλεμοι γίνονται για τα συμφέροντα των μεγάλων μεταποικιοκρατικών δυνάμεων. Τα συμφέροντα αυτά γράφουν την "πραγματική ιστορία", ενώ οι εθνικές, εθνοτικές, θρησκευτικές και άλλες αντιθέσεις δεν είναι παρά η επιφάνεια, η "επιφαινόμενη ιστορία". 

Τα θύματα των πολέμων και των εμφυλίων για τα συμφέροντα των "μεγάλων" είναι οι "από κάτω". Κάποιοι απ' αυτούς επιχειρούν απελπισμένα να ξεφύγουν από την κόλαση καταφεύγοντας στο εξωτερικό. 25.500 Ερυθραίοι αιτούντες άσυλο βρίσκονται μόνο στο Ισραήλ...

Ακολουθούν το παράδειγμα Μελόνι στο μεταναστευτικό;

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 02.09.23 ]

---

«Αναπτυξιακός κρίκος οι μετανάστες» γράφει σήμερα η εφημερίδα «Η Καθημερινή».

Και όμως, μόλις προχθές ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ενίσχυε τα ρατσιστικά στερεότυπα της ακροδεξιάς, ισχυριζόμενος αναπόδεικτα ότι τη φωτιά στη Δαδιά την έβαλαν μετανάστες!

Αλλά οι μετανάστες φταίνε που το δάσος της Δαδιάς καίγεται για 15η μέρα; Αυτοί λέει ο Μητσοτάκης που ζητάει πάντα "άλλους" για να μεταθέσει τις δικές του ευθύνες. Οι μετανάστες φταίνε! 

Και ξαφνικά τώρα, οι «μεγάλοι εχθροί», οι μετανάστες, αυτοί οι «φοβεροί εισβολείς» που επιδιώκουν δήθεν να αλλοιώσουν τον πολιτισμό μας, αυτοί οι «βάρβαροι» απέναντι στους οποίους σηκώνουμε «τείχη» από ατσάλι, τροφοδοτώντας την εθνικιστική πίστη, αίφνης γίνονται «σημαντικός αναπτυξιακός κρίκος» της χώρας. Αυτό διαπιστώνει σήμερα η δεξιά φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Η Καθημερινή» (2/9/2023) στο πρωτοσέλιδο πρώτο θέμα της με τίτλο: «Λιγότεροι, γερασμένοι και μόνοι».

Σημειώνει συγκεκριμένα η εφημερίδα: «…οι μετανάστες σημαντικός αναπτυξιακός κρίκος σε κοινωνίες με έντονο δημογραφικό πρόβλημα όπως η χώρα μας, αποχωρούν. Συνολικά 765.598 αλλοδαποί διαμένουν στη χώρα νόμιμα, αριθμός μειωμένος κατά 16,1% σε σύγκριση με την προηγούμενη απογραφή».

Λάθος! Οι αλλοδαποί δεν αποχωρούν, αλλά τους διώχνουμε. Τους διώχνει η στάση της πολιτείας, που δεν ενσωματώνει ακόμα και παιδιά που γεννήθηκαν και σπούδασαν στη χώρα (Οι Αντετοκούνμπο έπρεπε να γίνουν σταρ του NBA για να λάβουν την ελληνική υπηκοότητα). Τους διώχνει ο συστημικός αλλά και ο καθημερινός κοινωνικός ρατσισμός. Τους διώχνει η άγρια εκμετάλλευση των εργοδοτών, καθώς οι αιματοβαμμένες Μανωλάδες υπάρχουν πλέον παντού σε όλη την Ελλάδα. "Οι αλλοδαποί (κυρίως Αλβανοί) φεύγουν αναζητώντας καλύτερη εργασία σε χώρες όπως η Ιταλία και η Αγγλία" σημειώνει "Η Καθημερινή".

Αλλά τι συνέβη και η ελληνική δεξιά ανέκρουσε πρύμνα, ξεχνώντας την ξενοφοβία της;

Μα γιατί ακολουθεί το παράδειγμα της Μελόνι! Η ακροδεξιά, ρατσίστρια πρωθυπουργός της Ιταλίας "υπό την πίεση επιχειρηματιών" υιοθέτησε πλέον πιο «ρεαλιστικές» πολιτικές στο προσφυγικό. Η νέα νομοθεσία της Ιταλίας για το μεταναστευτικό υπολογίζεται πως θα φέρει στη χώρα 833.000 νόμιμους μετανάστες μέσα στα επόμενα χρόνια, ώστε να καλυφθεί η έλλειψη σε εργατικά χέρια. Την ίδια περίοδο, θα επιτρέψει την είσοδο σε 452.000 εργάτες με σκοπό να καλυφθούν εποχιακές θέσεις σε αγροτικές και τουριστικές εργασίες, αλλά και μόνιμες θέσεις σε τεχνικά επαγγέλματα όπως ηλεκτρολόγοι, υδραυλικοί και μηχανικοί αυτοκινήτων.

Αυτό ζητούν και οι Έλληνες επιχειρηματίες (κυρίως ο τουριστικός και ο αγροτικός τομέας).

Αν όμως οι επιχειρηματίες θέλουν «μετανάστες-σκλάβους», εμείς τι θέλουμε;

Προ ημερών αναδημοσιεύσαμε στο ARTInews το συμπέρασμα του αφιερώματος του courrier international με τίτλο «atlas-des-migrations», σύμφωνα με το οποίο η μετανάστευση είναι πρώτα και κύρια μια θετική «δύναμη», είναι λύση για τη γερασμένη και μειωμένη λόγω της υπογεννητικότητας Ευρώπη, αλλά και δύναμη πολιτισμικής ανανέωσης. Αυτή η δύναμη, λοιπόν, θα μπορούσε να μας βοηθήσει να διαμορφώσουμε το μέλλον. Αλλά για να συμβεί αυτό θα πρέπει να αλλάξουμε την οπτική και τη στάση μας απέναντι στους μετανάστες. Να τους βλέπουμε σαν ανθρώπους που θα ανανεώσουν την κοινωνία μας και όχι σαν εισβολείς που δήθεν θα την αλλοιώσουν, να τους βλέπουμε σαν εργαζόμενους με ίσα δικαιώματα και όχι σαν εργαζόμενους-είλωτες, χωρίς πολιτικά, κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα…

*ΠΡΟΣΟΧΗ! Στην Ελλάδα ζουν 765.000 νόμιμοι μετανάστες και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι που είναι παράτυποι. Μια τεράστια κοινωνική και οικονομική δύναμη, η οποία πολιτικά είναι σχεδόν ανενεργή. Ποιος θα δημιουργήσει τις συνθήκες για να αποκτήσει την αγωνιστική «συνείδηση του εαυτού» της, δηλαδή πολιτική συνείδηση;

Φωτογραφία αρχείου από την Μανωλάδα