Άγιος Παΐσιος σούπερ σταρ

 Πάνω από 30% ήταν η τηλεθέαση της τηλεοπτικής σειράς «Άγιος Παΐσιος». Κάποιοι εκπλήσσονται. Γιατί δεν ξέρουν. Μόνο όποιος έχει παρακολουθήσει μία τελετουργία, αν έχει ακούσει εκατοντάδες πιστούς να ψέλνουν «Εις Θεός εις κόσμος…», αν δει τους πολυελαίους στην εκκλησία να σείονται, όποιος έχει βιώσει τον ενθουσιασμό και την έκσταση, την ριζική θρησκευτική εμπειρία, όπως λέει ο Ζίζεκ, των πιστών, αυτός μόνο μπορεί να καταλάβει. Η θρησκευτική εμπειρία ως ριζική οντολογική εμπειρία συμβαίνει εδώ. Οι άνθρωποι αυτοί νοιώθουν μοναδικοί, εκλεκτοί. Είναι συνήθως "αόρατοι" που εδώ αποκτούν την  ορατότητά τους. Ήδη η «πίστη» τους τους έχει σώσει! Κανείς ορθολογισμός δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο σ’ αυτόν τον ενθουσιασμό. Καμία επιστήμη, κανένας ιός! Μία γυναίκα παραμιλά... Και το παραμιλητό κάτι θέλει να πει, έλεγε ο Λακάν. Ένας τζιχαντιστής παίρνει το κεφάλι των αλλόθρησκων στη Συρία, ένας άλλος ανατινάζεται ευτυχισμένος... Οι άπιστοι, κι εδώ κι εκεί, είναι ο εχθρός. Ο δεσπότης θα μιλήσει για τις «ορδές που θέλουν να μας ισοπεδώσουν». Ανατριχίλα.  Είναι θρησκευόμενοι, πιστεύουν με τον τρόπο των φανατικών φονταμενταλιστών. Είναι συνδεδεμένοι ποικιλοτρόπως με την εκκλησία και τις παρα-εκκλησιαστικές οργανώσεις, κάποιοι εξ αυτών σιτίζονται στις εκκλησίες, έχουν πνευματικό που τους καθοδηγεί, μαθαίνουν απολυτίκια, κάνουν θρησκευτικό τουρισμό. Διαβάζουν “Μακελειό” και “Ελεύθερη Ώρα”. Ψηφίζουν τα εκβλαστώματα της χρυσής αυγής, τον Άδωνη, τον Βορίδη και τον Μπογδάνο. Είναι οι “αρνητές” του εμβολίου, είναι οι χθεσινοί “μακεδονομάχοι”, είναι η χρυσαυγίτικη φονική μηχανή που θα σκοτώσει τον Λουκμάν, το φασιστικό τέρας που θα στρίψει το μαχαίρι στην καρδιά του Παύλου Φύσσα. Το χέρι του φονιά θα το οπλίσει η "δαιμονοποίηση του άλλου, του άπιστου, του ξένου", τα πρωτοσέλιδα που γράφουν για "λαθραίους εισβολείς", η ξενοφοβική ρητορική των κηρύκων είτε από τον εκκλησιαστικό είτε από τον τηλεοπτικό άμβωνα. Η κατασκευή του εχθρού είναι εντατική και συνεχής. Γιατί ο «εχθρός» μας συνέχει, δημιουργεί το Εμείς και το Αυτοί, μας παρέχει νόημα και ταυτότητα.   

Για την πλειονότητα του πληθυσμού το οντολογικό κενό δεν γεμίζει ούτε με τις επαγγελματικές ενώσεις και τα συνδικάτα, ούτε με τα πολιτικά κόμματα, ούτε με τους επαναστατικούς μύθους, αλλά με τους παλαιούς παραδοσιακούς δεσμούς, τη γλώσσα, το έδαφος, τις ιστορικές μνήμες, πραγματικές και φανταστικές, και από θεσμούς ή ηγέτες (πολιτικούς και θρησκευτικούς όπως ο Παΐσιος), που λειτουργούν ως ενσαρκώσεις της ιδέας που έχουν οι άνθρωποι για τον εαυτό τους, ως κοινότητα, -ως Gemeinschaft-, σύμβολα και παράγοντες που αποδείχτηκαν πολύ πιο ισχυρά από όσο ήθελε να πιστεύει η Αριστερά. Οι σοσιαλιστές, γράφει ο Μπερλίν, πίστευαν ότι η ταξική αλληλεγγύη, η αδελφοσύνη των θυμάτων της εκμετάλλευσης, καθώς και η προοπτική μιας δίκαιης και ορθολογικής κοινωνίας, που θα γεννούσε η επανάσταση, θα παρείχε αυτόν τον απολύτως αναγκαίο συνεκτικό δεσμό και πράγματι αυτό έγινε ως ένα βαθμό. Ως ένα βαθμό όμως. Γιατί η κοινωνική συνοχή συνεχίζει να παράγεται κυρίως στους παραδοσιακούς θεσμούς, όπως η Εκκλησία. Πολύ περισσότερο όταν τα κόμματα της Αριστεράς και τα συνδικάτα (ειδικά σήμερα) έχασαν την ουσιαστική επιρροή τους στην κοινωνία και την παραγωγή του «Εμείς» με βάση την κοινωνική αλληλεγγύη και την αδελφοσύνη των θυμάτων της εκμετάλλευσης.    

Με άλλα λόγια, η πίστη σε μια ιδέα (που αφορά μια θρησκεία ή την ιδέα του έθνους) δεν μπορεί να παραγνωρίζεται από την Αριστερά, δεν μπορεί να αφήνεται η νέα Δεξιά (με την ακροδεξιά της έκφανση) να «παίζει» εν ου παικτοίς. Σημασία έχει ποιο περιεχόμενο θα επικρατήσει στην έννοια του έθνους και στην ουσία της χριστιανικής θρησκείας. Γιατί ο αγώνας υπέρ του έθνους, ή η πίστη σε μια θρησκεία μπορεί να καλύπτει και τον ιεροεξεταστή και τον μάρτυρα, και την πορφύρα και το τζάκετ, και τον «πάνω», συντηρητικό κλήρο και τον επαναστάτη «κάτω» κλήρο. Αυτή η πολυσημία της θρησκείας αντιστοιχεί στην «πολύσημη κοινωνία» μας, γράφει ο Ρεζίς Ντεμπρέ.

Αξίζει, λοιπόν, να δούμε γιατί ο Μαρίνος Αντύπας ήταν υπέρ ενός χριστιανισμού της Αγάπης και της Κοινοκτημοσύνης και, βεβαίως, κατά της Εκκλησίας: «Ότι λοιπόν ο Σοσιαλισμός είναι αυτή η Αλήθεια, αυτή η Δικαιοσύνη, και ότι ο διδάξας τούτον είναι ο Χριστός, και ότι ολόκληρος εν τω Ευαγγελίω εμπεριέχεται τούτο είναι αναμφισβήτητον»,  έγραφε.

Ο Αντύπας υιοθετεί σοσιαλιστικές αντιλήψεις των αποκαλούμενων «ουτοπικών» μαζί με απόψεις του Ένγκελς, της αναρχικής ιδεολογίας(Κροπότκιν) και του κλασσικού ευρωπαϊκού ανθρωπισμού. Και όλα αυτά έχουν ως συνδετικό αρμό την κοινοκτημοσύνη και την αγάπη του πρωτοχριστιανισμού αλλά και την ιδεολογία κάποιων κινημάτων με θρησκευτικό χαρακτήρα, όπως ο πόλεμος των χωρικών στη Γερμανία και η Κομμούνα του Μίνστερ της Βεσταφαλίας το 1534. Αυτός ο κοινωνισμός της πράξης διαπνέεται από το πνεύμα της θυσίας προσώπων που αισθάνονται ότι επιτελούν την αποστολή του κοινωνικού αναμορφωτή και γι’ αυτό έχουν μία ισχυρή αίσθηση του δικαίου. (Αξίζει να σημειωθεί η σημασία που έδινε ο Άρης Βελουχιώτης στη θρησκευτική συνείδηση, διακρίνοντας τους αγωνιστές κληρικούς από τους δήθεν θρησκευόμενους: «σε αυτούς δεν υπάρχει ούτε ίχνος θρησκευτικής συνείδησης κι ο μόνος που λατρεύουν είναι ο Θεός Μαμμωνάς, ο Θεός του χρήματος…», έλεγε στην ομιλία στη Λαμία. Το ίδιο ισχύει και σήμερα με αυτούς που βγάζουν για προσκύνημα την «άγια παντόφλα»!).

Εδώ θα πρέπει να ξαναδιαβάσουμε και την χριστιανο-μαρξίστρια Σιμόν Βέιλ (L’ enracinement). Σύμφωνα με την Βέιλ, ο άνθρωπος έχει μία ρίζα από την πραγματική, ενεργητική και φυσική συμμετοχή του στην ύπαρξη μιας συλλογικότητας, η οποία κρατάει ζωντανούς κάποιους θησαυρούς του παρελθόντος και κάποια προαισθήματα του μέλλοντος. Η φυσική συμμετοχή σημαίνει αυτόματα τον τόπο, τη γέννηση, το επάγγελμα, το ανθρώπινο περιβάλλον. Αλλά κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη από ποικίλες ρίζες, όπως η ηθική, η πνευματική και διανοητική ζωή, πεδία στα οποία θεωρεί ότι είναι φυσικό μέρος. Γιατί ένα σακί σιτάρι μπορεί να αντικατασταθεί από ένα σακί σιτάρι, αλλά η «τροφή» που προσφέρει μία συλλογικότητα στην ψυχή των μελών της, δεν έχει ισοδύναμο μέσα στο σύμπαν ολόκληρο. Ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη μόνο το ρύζι ή τις πατάτες αλλά και την «τροφή» της ψυχής. Αυτό το έχει παραγνωρίσει η Αριστερά σήμερα, καθώς θεωρεί ότι η δίκαιη και ικανή ποσότητα ρυζιού μπορεί να λύσει όλα τα προβλήματα. Έχει παραγνωρίσει τη συλλογικότητα, τη σημασία του Εμείς και των κοινοτήτων της Αγάπης και της Αλληλεγγύης(Θυμάμαι τον καλαθοσφαιριστή που έλεγε για τον μετανάστη στην Κυψέλη που είχε να μιλήσει δυο χρόνια με άνθρωπο. Δεν ήθελε λεφτά, να μιλήσει ήθελε). Η Σιμόν Βέιλ γράφει για τις συλλογικότητες που πρέπει να ξαναζωντανέψουμε, αλλά και για τις "σάπιες συλλογικότητες", όπως αυτές των φασιστών, που πρέπει να εξαλείψουμε.

Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι ο Παΐσιος, αλλά η διαπάλη για την επιβολή αυτού ή του άλλου περιεχομένου στις συλλογικότητες, είτε πρόκειται για παραδοσιακές είτε για νέες. Η τηλεοπτική σειρά επιχειρεί να προσδώσει ένα ορισμένο περιεχόμενο στη θρησκευτική συνείδηση. Εμείς δεν ξεχνάμε, όμως, ότι το αρχικό περιεχόμενο του χριστιανισμού ήταν ανατρεπτικό, ήταν κατά των πλούσιων…

Ο Κούγιας και το τρίτο φύλο!

 «Είναι η πρώτη δίκη που έχουμε βιασθέντα άντρα. Αφορά ένα παγκόσμιο κίνημα για να εδραιωθεί ένα τρίτο φύλο. Δεν πιθανολογούμε την αθωότητα του εντολέα μας, είμαστε σίγουροι για αυτό», είπε μέσα στη δικαστική αίθουσα ο συνήγορος υπεράσπισης του Δημήτρη Λιγνάδη, Αλέξης Κούγιας.

Ένα χρόνο πριν, ο Αλέξης Κουγιας μιλούσε για «επαγγελματίες ομοφυλόφιλους», για «φυσιολογικές οικογένειες» και «φυσιολογικά παιδιά». Είναι ο ίδιος που ως συνήγορος του δολοφόνου Κορκονέα είπε για το θύμα, τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και τους φίλους του: Αυτά «δεν είναι σαν τα δικά μας και τα δικά σας» παιδιά, αλλά παιδιά ικανά να διαπράξουν ανθρωποκτονία!

Το ιδεολογικό πλαίσιο και ο τρόπος σκέψης του συνηγόρου είναι προδήλως ομοφοβικός και βασίζεται στις ουσιοκρατικές φιλοσοφίες που νομιμοποιούν την αναπαραγωγή ενός συστήματος που αποκλείει τον άλλον με βίαιο τρόπο, καθώς αποδίδει σε κάποιους ανθρώπους -με βάση ένα αυθαίρετο κριτήριο- το στάτους του «φυσιολογικού» και σε άλλους το χαρακτηρισμό του "μη φυσιολογικού", του «αποκλίνοντος». Οι άνθρωποι στην ιδεολογία αυτή διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: σε αυτούς που αναγνωρίζονται ως «πραγματικά» ανθρώπινα υποκείμενα(«φυσιολογικά» κατά τον συνήγορο), και άρα άξια να είναι ισότιμα μέλη της πολιτικής κοινότητας, και σε αυτούς που θεωρούνται "μη φυσιολογικά", που «διεκδικούν να αναγνωριστούν ως τρίτο φύλο», δηλαδή να ενταχθούν στην πολιτική κοινότητα! Μέχρι τότε είναι εκτός, είναι δηλαδή homo sacer, χωρίς δικαιώματα και νομική προστασία. Ο πρόσφυγας, ο μετανάστης, η γυναίκα (ενδοοικογενειακή βία, trafficking, έμφυλη βία), ο ομοφυλόφιλος, οι Ρομά κ.ά. δεν έχουν δικαιώματα.

Οι αντιλήψεις αυτές του δικηγόρου Κούγια περιλαμβάνονται στην λεγόμενη «ιδεολογία του φύλου», την οποία αναπτύσσει η ακροδεξιά σε ολόκληρο τον κόσμο(δες το άρθρο στο artinews.gr: Η ιδεολογία κατά των φύλων, από τον Όρμπαν στην Κεραμέως)*

 Είναι θέμα δημοκρατίας η απαξίωση των ιδεών αλλά και των δομών εξουσίας που δεν αναγνωρίζουν όλα τα ανθρώπινα όντα ως ανθρώπινα. Είναι δημοκρατικό χρέος η άρνηση κάθε είδους βίαιου αποκλεισμού με επίγνωση του ρόλου που διαδραματίζουν οι σχέσεις εξουσίας στη διαμόρφωση των υποκειμένων. Υπ’ αυτή την οπτική, το περιεχόμενο των ανακοινώσεων και οι δηλώσεις του κ. Κούγια εκφεύγουν της νομικής διαδικασίας και αποκτούν επίκαιρη και καθολική πολιτική και ιδεολογική διάσταση και πρέπει να απαντώνται από το κίνημα των ανθρωπίνων καθώς και των πολιτικών δικαιωμάτων.

Πληθωρισμός 7,5% στις ΗΠΑ και η απάντηση

 Ο πληθωρισμός είναι εισαγόμενος και οφείλεται στην αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου, δήλωσε πρόσφατα στη Βουλή ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Αν είναι έτσι, γιατί ο πληθωρισμός στις ΗΠΑ, που δεν επηρεάζονται από το ρωσικό φυσικό αέριο, έφθασε στο 7,5% - το υψηλότερο ποσοστό από το 1982; Γιατί έχουμε τεράστιο πληθωρισμό στην Αλγερία, στην Τυνησία, στο Λίβανο (+154%), στην Ιαπωνία και την Αργεντινή,(+50,9%);

 Η ραγδαία άνοδος των τιμών, σύμφωνα με αναλυτές, προκλήθηκε από ένα μείγμα ισχυρής ζήτησης, κρατικών δαπανών, καθυστερήσεων στην αλυσίδα εφοδιασμού και αυξήσεων μισθών λόγω έλλειψης εργατικού δυναμικού. Αλλά γιατί έχουμε καθυστερήσεις στην αλυσίδα εφοδιασμού, συνωστισμό των πλοίων στα λιμάνια και έλλειψη εργατών; Είναι πασιφανές, εξαιτίας των απολύσεων κατά τη διάρκεια της πανδημίας.   

Η Amazon, η Netflix και η Procter & Gamble είναι μεταξύ των πολλών εταιρειών που έχουν αυξήσει τις τιμές τους τους τελευταίους μήνες, επικαλούμενες υψηλότερο κόστος. Μιλούν, δηλαδή, για αύξηση του εργατικού κόστους εταιρείες όπως η Amazon, της οποίας τα κέρδη κατά τη διάρκεια της πανδημίας ήταν τεράστια. Για να αποδειχθεί ότι και στην παρούσα κρίση, η αιτία είναι το κυνήγι του κέρδους και η χωρίς όρια απληστία των διαφόρων «Τζεφ Μπέζος».

Βέβαια, τα ελεγχόμενα συστημικά μίντια θα προσπαθούν πάντα να αποπροσανατολίζουν τον πληθυσμό για τις πραγματικές αιτίες του προβλήματος. Φταίει λένε «η ιλιγγιώδης αύξηση της ζήτησης» μετά την πανδημία, και ο συνωστισμός των εμπορικών πλοίων στα λιμάνια, έτσι τα ράφια στα μαγαζιά μένουν αδειανά, οπότε λειτουργεί ο γνωστός νόμος της αγοράς «μικρή η προσφορά, μεγάλη η ζήτηση, αυξάνονται οι τιμές»! Φταίνε -λένε- οι εργάτες που πήγαν στα σπίτια τους για να προστατευθούν από τον Covid-19! Αυτό ισχυρίζονται οι άθλιοι («Η Καθημερινή» 3.11.2021). Η Washington Post, μάλιστα, η εφημερίδα του Τζεφ Μπέζος της Amazon έγραφε ότι «4,3 εκατομμύρια Αμερικανοί εργαζόμενοι εγκατέλειψαν (σ.σ. ναι, "εγκατέλειψαν") τις δουλειές τους τον Αύγουστο και 10,3 εκατομμύρια κενές θέσεις ρεκόρ σημειώθηκαν τον Σεπτέμβριο στις Ηνωμένες Πολιτείες…».

Η ευθύνη επιρρίπτεται στου εργαζόμενους, λοιπόν, που "εγκατέλειψαν τις θέσεις τους". Άρα εμείς φταίμε για την ακρίβεια! Ιδού και πάλι η ατομική ευθύνη. Κι ας είναι γνωστό ότι εργαζόμενοι απολύθηκαν με πρόσχημα την πανδημία, ότι εργάζονταν χωρίς να πληρώνονται, πάλι με πρόσχημα την πανδημία, με το επιχείρημα «να μη κλείσει η επιχείρηση», «να μη χαθούν οι θέσεις εργασίας»!

Τα επιχειρήματα των κερδοσκόπων:

«Ο πληθωρισμός είναι υψηλός σήμερα επειδή ήταν πολύ χαμηλός πέρυσι»!, δηλαδή «τα προϊόντα είναι ακριβά γιατί πέρυσι ήταν φθηνά»! Κι όμως το λένε.

Άλλοι μιλούν για έναν «σπάνιο συνδυασμό της σωρευμένης λόγω πανδημίας ζήτησης, των οξύτατων ελλείψεων σε προμήθειες, του υψηλού κόστους ενέργειας, καθώς και ορισμένων εφήμερων παραγόντων».

Τα αίτια πίσω από την έκρηξη των τιμών της ενέργειας είναι σύνθετα, λένε κάποιοι άλλοι, και περιλαμβάνουν «τις υποεπενδύσεις στον τομέα του φυσικού αερίου, τη μείωση της παραγωγής φυσικού αερίου στη Δυτική Ευρώπη και τις περίπλοκες αλληλεπιδράσεις της αγοράς μεταξύ των τιμών του φυσικού αερίου, της ηλεκτρικής ενέργειας και του άνθρακα. Όλα αυτά επιδεινώνονται από τις εντάσεις με τη Ρωσία, η οποία προμηθεύει το 40% του φυσικού αερίου της Ευρώπης, και μια ραγδαία αναβίωση της ζήτησης μετά την κατάρρευση της οικονομικής παραγωγής νωρίτερα κατά την πανδημία. Περικοκλάδες για να αποκρυβεί η βασική αιτία, η κερδοσκοπία.

«Φταίει η πανδημία», διατείνεται το CNΝ, φταίει η άνοδος των τιμών της ενέργειας, ότι οι κεντρικές τράπεζες έχουν χορηγήσει δισεκατομμύρια για να στηρίξουν τις εταιρείες, τροφοδοτώντας ταυτόχρονα τον πληθωρισμό, τα σημεία συμφόρησης στις αλυσίδες εφοδιασμού, η αύξηση της ζήτησης, ενώ η προσφορά δεν μπορεί να ανταποκριθεί. Και οι τιμές ανεβαίνουν.

Είναι ένας φαύλος κύκλος που αντιμετωπίζουν σήμερα οι περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, αναλύει το Politico. 

Στη  Γαλλία, το ζήτημα της αγοραστικής δύναμης είναι ένα από τα σπάνια θέματα που έχει επιβληθεί στην προεκλογική εκστρατεία. Κάθε υποψήφιος έχει τη δική του λύση. 

Το Politico γράφει: «Αντιμετωπίζουμε ένα μεγάλο πολιτικό πρόβλημα και ένα μεγάλο πρόβλημα όσον αφορά την κοινωνική ισότητα, αν δεν αυξηθούν οι μισθοί». 

Στο Βέλγιο, σχεδιάζεται η αναπροσαρμογή των μισθών στον πληθωρισμό. Το ίδιο έκανε και ο αριστερός συνασπισμός στην Ισπανία. Όμως, οι περισσότερες κυβερνήσεις αρκούνται σε έκτακτα μέτρα, στην Ιταλία , την Πολωνία , τη Ρουμανία και την Τσεχία, ο πρώτος στόχος είναι η μείωση του λογαριασμού ενέργειας.

Αυτό συμβαίνει επίσης στη Γαλλία, όπου η κυβέρνηση έχει βγάλει το βιβλιάριο επιταγών για να περιορίσει τις επιπτώσεις της αύξησης των τιμών της ενέργειας. Την ίδια πολιτική ακολουθεί και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Η ρίζα του προβλήματος είναι ότι ο πληθωρισμός ενισχύει τις ανισότητες, γράφει η El País America. Στην Αργεντινή: «Η αύξηση των τιμών, [σήμερα] σχεδόν 1% την εβδομάδα κατά μέσο όρο, είναι ένας από τους κύριους παράγοντες αύξησης της φτώχειας τα τελευταία χρόνια».

Μακροπρόθεσμα, όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στη Fed και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Πρέπει να αυξηθούν τα επιτόκια με κίνδυνο τον εκτροχιασμό της οικονομίας; ρωτά η ελβετική εφημερίδα Le Temps. Ή θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τον πληθωρισμό; «Προς το παρόν δεν υπάρχει προφανής απάντηση.», σημειώνουν τα συστημικά μίντια.

Μέχρι να ξεσηκωθεί ο λαός.

Γιατί και πάλι ο λαός θα δώσει την απάντηση.

Ποιοι χρειάζoνται τις φονικές μηχανές;

 "Δεν έχουμε ανάγκη τους εχθρούς...", λέει ο τραγικός πατέρας του Άλκη Καμπανού. Ποιος, αλήθεια, χρειάζεται τους εχθρούς; Ποιος χρειάζεται "φονικές μηχανές";

Σε μια ομιλία που εκφώνησε ο Ουμπέρτο Εκο στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνιας, στις 15 Μαΐου 2008, εξηγούσε: 

«Πριν από μερικά χρόνια, στη Νέα Υόρκη, έπεσα σε έναν ταξιτζή με ένα όνομα που δύσκολα μπορεί να αποκρυπτογραφηθεί, ο οποίος μου δήλωσε ότι είναι Πακιστανός. Με ρώτησε από ποια χώρα προερχόμουν, του είπα από την Ιταλία, με ρώτησε πόσοι είμαστε εμείς οι Ιταλοί και του προξένησε εντύπωση το ότι είμαστε τόσο λίγοι και το ότι η γλώσσα μας δεν είναι η αγγλική γλώσσα. Τέλος, με ρώτησε ποιοι είναι οι εχθροί μας. Στο δικό μου «παρακαλώ;» απάντησε υπομονετικά ότι ήθελε να μάθει με ποιους λαούς είμαστε εδώ και αιώνες σε πόλεμο για εδαφικές διεκδικήσεις, εθνικά μίση, συνεχείς παραβιάσεις συνόρων κ.ο.κ. Του είπα ότι δεν είμαστε σε πόλεμο με κανέναν. Υπομονετικά μου εξήγησε ότι ήθελε να μάθει ποιοι είναι οι ιστορικοί μας εχθροί, εκείνοι με τους οποίους αλληλοσκοτωνόμαστε. Του επανέλαβα ότι δεν έχουμε τέτοιους εχθρούς, ότι τον τελευταίο πόλεμο τον κάναμε πριν από πενήντα και πάνω χρόνια και τον αρχίσαμε με έναν εχθρό και τον τελειώσαμε με άλλον. Δεν έμεινε ικανοποιημένος. Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει ένας λαός που δεν έχει εχθρούς; Κατέβηκα δίνοντάς του δύο δολάρια φιλοδώρημα, για να τον αποζημιώσω για τον ράθυμο πασιφισμό μας, και έπειτα μου ήρθε στον νου η απάντηση που έπρεπε να του είχα δώσει, δηλαδή ότι δεν είναι αλήθεια ότι οι Ιταλοί δεν έχουν εχθρούς. Δεν έχουν εξωτερικούς εχθρούς, και σε κάθε περίπτωση δεν είναι ποτέ σε θέση να συμφωνήσουν για να προσδιορίσουν ποιοι είναι αυτοί οι εχθροί, επειδή είναι συνεχώς σε πόλεμο μεταξύ τους. Η Πίζα εναντίον του Λιβόρνο, οι Γουέλφοι εναντίον των Γιβελίνων, οι Βόρειοι εναντίον των Νότιων, οι φασίστες εναντίον των ανταρτών, η μαφία εναντίον του κράτους, η κυβέρνηση εναντίον της δικαιοσύνης -και κρίμα που εκείνη την εποχή δεν είχε ακόμη συμβεί η πτώση της δεύτερης κυβέρνησης Πρόντι, γιατί διαφορετικά θα είχα μπορέσει να του εξηγήσω καλύτερα τι σημαίνει να χάνεις έναν πόλεμο από φίλια πυρά."

"Ωστόσο, καθώς σκεφτόμουν καλύτερα αυτό το επεισόδιο, πείσθηκα ότι μία από τις κακοτυχίες της χώρας μας τα τελευταία εξήντα χρόνια ήταν ακριβώς το ότι δεν είχε αληθινούς εχθρούς. Η ενότητα της Ιταλίας επιτεύχθηκε χάρη στην παρουσία των Αυστριακών, ο Μουσολίνι μπόρεσε να απολαμβάνει τη λαϊκή συναίνεση επειδή μας προέτρεπε να εκδικηθούμε για την κολοβή νίκη, για τις ταπεινώσεις που υποστήκαμε στο Ντογκάλι και στην Αντουα και για τις εβραϊκές δημο-πλουτοκρατίες που μας επέβαλαν τις άδικες κυρώσεις. Δέστε τι έπαθαν οι Ηνωμένες Πολιτείες όταν χάθηκε η «αυτοκρατορία του Κακού» και διαλύθηκε ο μεγάλος σοβιετικός εχθρός. Κινδύνευαν να χάσουν την ταυτότητά τους, ώσπου ο Μπιν Λάντεν, ευγνώμων για τα ευεργετήματα που είχε δεχθεί όταν οι ΗΠΑ τον βοηθούσαν εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, έβαλε το σπλαχνικό του χέρι στις Ηνωμένες Πολιτείες και έδωσε στον Μπους την ευκαιρία να δημιουργήσει νέους εχθρούς, επανεδραιώνοντας το συναίσθημα εθνικής ταυτότητας και την εξουσία του.»

Αυτή την ανάγκη της ελληνικής δεξιάς για «εχθρούς» είχαμε στην περίπτωση του Μακεδονικού, λέμε εμείς. Η Β. Μακεδονία δεν απειλούσε την Ελλάδα πραγματικά. Απειλούσε όμως την ταυτότητα των συντηρητικών Ελλήνων, που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς «εχθρούς». Την ανάγκη αυτή είχε διαπιστώσει πρώτος ο αλεξανδρινός ποιητής που διερωτάτο: Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους; "Το να έχουμε έναν εχθρό είναι σημαντικό, όχι μόνο για να ορίζουμε την ταυτότητά μας αλλά και για να προμηθευόμαστε ένα μέτρο για να μετράμε το δικό μας σύστημα αξιών". Όταν ο εχθρός δεν υπάρχει, χρειάζεται να τον κατασκευάζουμε. Αυτό ξεκινά με τη διαδικασία παραγωγής και δαιμονοποίησης του άλλου, του διαφορετικού. Ένας κατ' εξοχήν διαφορετικός είναι ο ξένος. Ήδη στα ρωμαϊκά ανάγλυφα οι βάρβαροι εμφανίζονται γενειοφόροι και πλακουτσομύτες και το ίδιο το όνομα «βάρβαροι», όπως είναι γνωστό, υπαινίσσεται ένα ελάττωμα γλώσσας και επομένως σκέψης.

Σήμερα, ο βάρβαρος είναι εκείνος που είναι "έξω", αλλά και αυτός που βρίσκεται ανάμεσά μας, ο μη ευρωπαίος μετανάστης, που κατά κάποιον τρόπο συμπεριφέρεται με τρόπο διαφορετικό ή μιλάει άσχημα τη γλώσσα μας, ο πονηρός και κατεργάρης… ο Μπρεχτ μας θυμίζει ότι ακόμα και το μίσος για την αδικία αλλοιώνει το πρόσωπο", επισημαίνει ο Έκο και συνεχίζει, τονίζοντας «ότι το ηθικό αίτημα επιβιώνει όχι όταν υποκρινόμαστε ότι δεν υπάρχουν εχθροί αλλά όταν προσπαθούμε να τους κατανοήσουμε, να μπούμε στη θέση τους. Δεν υπάρχει στον Αισχύλο μίσος για τους Πέρσες, αφού στην τραγωδία του αυτός ζει ανάμεσά τους και παρατηρεί από τη σκοπιά τους. Το να προσπαθούμε να κατανοούμε τον άλλο σημαίνει να καταστρέφουμε τα στερεότυπα χωρίς να αρνούμαστε ή να καταργούμε την ετερότητα. Αλλά οι μορφές κατανόησης του εχθρού χαρακτηρίζουν τους ποιητές, τους αγίους ή τους προδότες. Οι δικές μας βαθύτερες παρορμήσεις είναι πολύ διαφορετικές…».

Τελικά, δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς εχθρούς; Ο Π. Κροπότκιν θα μας πει ότι η φύση μας δεν στερείται ανταγωνιστικότητας, βιαιότητας ή αντικοινωνικών παθών αλλά ότι ο καλύτερος τρόπος τιθάσευσής τους είναι η εξέλιξη των πρακτικών της αλληλοβοήθειας που θα εμποδίσουν αυτά τα φυσικά πάθη από το να γίνουν συστηματικές πηγές κοινωνικής αδικίας. Προπάντων, έχει σημασία να μπούμε στη θέση του άλλου(την ενσυναίσθηση προτείνει ο Έκο), να τον καταλάβουμε, ή τουλάχιστον να καταλάβουμε πως ένας 21χρονος μετατράπηκε σε φονική μηχανή. Να καταλάβουμε ότι "βάρβαροι" είμαστε κι εμείς για τους άλλους, ότι η "ξενότητα", όπως λέει η Κρίστεβα, μας κατοικεί. Γιατί είμαστε κι εμείς "ξένοι" στην Αμερική, "ξένοι" είναι τα παιδιά μας στην Αγγλία, ξένοι είμαστε κι εμείς στον ίδιο μας τον τόπο. Αν το καταλάβουμε αυτό, ίσως να αντιληφθούμε ότι δεν χρειαζόμαστε το μίσος και τους εχθρούς για να αυτοπροσδιοριστούμε, ότι ένας κόσμος Αγάπης και Καλοσύνης είναι εφικτός. Μόνο που ο κόσμος αυτός δεν είναι συμβατός με την αδικία που παράγουν οι «από πάνω» και η άπληστη ανάγκη τους για συσσώρευση πλούτου και δύναμης...

 *τα αποσπάσματα της ομιλίας του Εκο είναι από το Ludus Literarius

Ουκρανία: Τα μίντια προετοιμάζουν τον πόλεμο

 «Έτοιμη στρατιωτικά κατά 70% η Ρωσία για εισβολή στην Ουκρανία αναφέρουν αμερικανικές πηγές» γράφουν η «Καθημερινή», το Capital.gr, αλλά και η efsyn! Αλλού (Έθνος) διαβάζουμε ότι οι πηγές αυτές είναι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες! Άλλα μίντια, όπως το πρακτορείο Bloomberg, έγραψαν ότι ξεκίνησε η ρωσική εισβολή, αλλά στη συνέχεια έγραψαν ότι πρόκειται για «λάθος»!

Ο πόλεμος προετοιμάζεται από την μιντιακή προπαγάνδα με βάση τέσσερις κανόνες:

Α) Απόκρυψη των συμφερόντων(Κανείς δεν γνωρίζει γιατί οι ΗΠΑ και η Ρωσία «συγκρούονται» στην Ουκρανία): Σύμφωνα με τον κανόνα αυτό ο πόλεμος δεν είναι (τάχα) ποτέ μία σύγκρουση αντιτιθέμενων οικονομικών και κοινωνικών συμφερόντων αλλά γίνεται δήθεν για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για την ειρήνη ή κάποια άλλη ευγενή ιδέα! Ο πόλεμος των δυτικών εναντίον της Γιουγκοσλαβίας παρουσιάστηκε ως ανθρωπιστικός, ενώ στην πραγματικότητα έγινε για τον έλεγχο των στρατηγικών οδών των Βαλκανίων και των αγωγών. Στο Αφγανιστάν έγινε κατά της τρομοκρατίας(η Ταλιμπάν είναι ξανά στην εξουσία). Στη Συρία για το αντιδημοκρατικό καθεστώς Άσαντ και τη χρήση των ανύπακρτων χημικών όπλων. Στην Ουκρανία για την υπεράσπιση της… Ουκρανίας από τους Ρώσους!

Β) Ο δεύτερος κανόνας είναι η δαιμονοποίηση: Εδώ χρησιμοποιούνται τα θεαματικά «μιντιακά ψεύδη». Ο Μιλόσεβιτς, ο Σαντάμ Χουσεΐν, ο Καντάφι, ο Άσαντ και τώρα ο Πούτιν παρουσιάζονται ως στυγνοί δικτάτορες. Πριν είχαμε τα πυρηνικά όπλα ή τα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ Χουσεΐν, που απεδείχθη μέγα ψέμα, στη συνέχεια είχαμε τα χημικά του Άσαντ, ομοίως ψεύδος, το ίδιο και η ιστορία με τα μωρά του Κουβέιτ, ή τα δάκρυα της νεαρής ιρακινής ενώπιον του αμερικανικού Κογκρέσου, που πολλά χρόνια αργότερα αποκαλύφθηκε πως ήταν η κόρη του πρέσβη του Κουβέιτ στις ΗΠΑ! Η δουλειά όμως είχε γίνει. Το κατασκευασμένο παραμύθι, αυτό που νομιμοποιούσε τον πόλεμο και δικαιολογούσε τους εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους αθώων στη παγκόσμια κοινή γνώμη, είχε κάνει τη δουλειά του.

Γ) Όχι Ιστορία: Ο κανόνας αυτός της μιντιακής «προπαγάνδας του πολέμου» αποσκοπεί στην απόκρυψη της ιστορίας της περιοχής. Αυτό καθιστά ακατανόητες τις τοπικές συγκρούσεις, οι οποίες γίνονται κατανοητές ανάλογα με το νόημα που τους προσδίδουν οι μεγάλες δυνάμεις. Δεν είναι τυχαίο ότι το Κόσοβο παρουσιάζονταν σαν περιοχή στην οποία είχαν εισβάλει οι Σέρβοι! Το γεγονός, επίσης, ότι στη Λιβύη υπάρχουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο για τον έλεγχο των οποίων έγιναν όλα, δεν μίλησε ποτέ κανείς.

Δ) Η οργάνωση της αμνησίας: Σύμφωνα μ’ αυτόν τον κανόνα πρέπει να αποφεύγεται κάθε σοβαρή υπενθύμιση προηγούμενων χειραγωγήσεων της κοινής γνώμης από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, που θα καθιστούσε δύσπιστη την κοινή γνώμη.

Συμπέρασμα: Μην πιστεύετε άκριτα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. 
Και το ερώτημα που τίθεται είναι: υπάρχει τρόπος αντιμετώπισης των πολεμικών σχεδίων των ισχυρών σε βάρος των λαών; Σύμφωνα με τον Κλαούζεβιτς υπάρχει πάντα «ένα πρακτικά επαρκές ισοζύγιο» αντίρροπων δυνάμεων έτσι ώστε να διατηρείται η ειρήνη, αλλά «και αρκετή ένταση, έτσι ώστε ένας πόλεμος να μην αποκλείεται». Συνεπώς, ο πόλεμος ή η ειρήνη είναι το αποτέλεσμα του συσχετισμού αυτών των αντίρροπων δυνάμεων αλλά και της δημιουργίας «έντασης» μέσω της χειραγώγησης των μίντια και των διαμορφωτών της κοινής γνώμης. Γι’ αυτό το λόγο, το κίνημα κατά του πολέμου και η κουλτούρα της ειρήνης, δηλαδή η εκπαίδευση στο σεβασμό και την κατανόηση του Άλλου, έχουν θεμελιώδη σημασία. Γιατί κανένας πόλεμος δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη δική μας συνέργεια είτε ως θύτες -χειριστές «κανονιών»- είτε ως θύματα -ως «κρέας» για τα κανόνια...

Η «ιδεολογία κατά των φύλων»: Από τον Όρμπαν στην Κεραμέως

 ΓΧΠ

Δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο τα σκοταδιστικής έμπνευσης βίντεο, που αρχικά ενέκρινε το υπουργείο Παιδείας για να αποτελέσουν εκπαιδευτικό υλικό σε Γυμνάσια της χώρας και τα οποία ανακάλεσε στη συνέχεια η κα. Κεραμέως, μετά την έντονη κατακραυγή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σε πολλές χώρες της Ευρώπης με ακροδεξιές κυβερνήσεις έχουμε μία σειρά ομοφοβικούς και αντιδραστικούς νόμους, εκστρατείες δαιμονοποίησης και επιθέσεις εναντίον μιας λεγόμενης «ιδεολογίας φύλου» που δήθεν απειλεί τον πολιτισμό. 

Στον Guardian, η φιλόσοφος Judith Butler καταγγέλλει τον στόχο αυτών των αντιδραστικών πολιτικών και κινήσεων που επιδιώκουν να ακυρώσουν τους προοδευτικούς νόμους για τα δικαιώματα των γυναικών και των LGBTQI κοινοτήτων. 

Τον περασμένο Ιούνιο, η κυβέρνηση του Όρμπαν στην Ουγγαρία ψήφισε την κατάργηση από τα δημόσια σχολεία κάθε διδασκαλίας που σχετίζεται με την «ομοφυλοφιλία και την αλλαγή φύλου», συσχετίζοντας τα δικαιώματα και την εκπαίδευση σχετικά με τους LGBTQI με την παιδεραστία και την ολοκληρωτική πολιτιστική πολιτική! Επίσης, τον Δεκέμβριο του 2020, το ανώτατο δικαστήριο της Ρουμανίας απέρριψε έναν νόμο που απαγόρευε τη διδασκαλία της «θεωρίας της ταυτότητας φύλου». Οι τρανς ελεύθεροι χώροι στην Πολωνία δέχονται επιθέσεις από τρανσφοβικούς που θέλουν να καθαρίσουν την Πολωνία από τις διαβρωτικές πολιτιστικές επιρροές που κατά τη γνώμη τους προέρχονται από τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο. Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και ο Ερντογάν που σήμανε την αποχώρηση της Τουρκίας από τη σύμβαση της Κωνσταντινούπολης για τη βία κατά των γυναικών.

Οι επιθέσεις στη λεγόμενη «ιδεολογία του φύλου» έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια σε όλο τον κόσμο, υποστηριζόμενες και από δεξιές, καθολικές και ευαγγελικές οργανώσεις. Αυτές οι ομάδες ταυτίζονται στο ότι θεωρούν πως η παραδοσιακή οικογένεια δέχεται επίθεση, ότι τα παιδιά στην τάξη διδάσκονται να γίνουν ομοφυλόφιλοι και ότι το «φύλο» είναι μια επικίνδυνη, αν όχι διαβολική, ιδεολογία που απειλεί να καταστρέψει οικογένειες, τοπικούς πολιτισμούς, τον ίδιο τον πολιτισμό, ακόμα και τον ίδιο τον «άνθρωπο»!

Δεν είναι εύκολο να συγκροτηθούν πλήρως τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί το κίνημα της ιδεολογίας κατά των φύλων επειδή δεν τηρούν πρότυπα συνέπειας ή συνοχής. Εξαπολύουν διάφορες εμπρηστικές ρητορικές επιθέσεις εναντίον αυτού που θεωρούν ως «ιδεολογία του φύλου». Για παράδειγμα, αντιτίθενται στο «φύλο» επειδή υποτίθεται ότι αρνείται το βιολογικό φύλο ή επειδή υπονομεύει τον φυσικό ή θεϊκό χαρακτήρα της ετεροφυλικής οικογένειας. Φοβούνται ότι οι άνδρες θα χάσουν τις κυρίαρχες θέσεις τους ή θα μειωθούν μοιραία εάν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε σύμφωνα με την «ιδεολογία» του φύλου. Πιστεύουν ότι τα παιδιά θέλουν να αλλάξουν φύλο, επειδή στρατολογούνται από γκέι και τρανς άτομα, ή πιέζονται να δηλώσουν ότι είναι ομοφυλόφιλοι. Ανησυχούν ότι εάν κάτι που ονομάζεται «φύλο» γίνει κοινωνικά αποδεκτό, θα υπάρξει μια πλημμυρίδα σεξουαλικών διαστροφών, συμπεριλαμβανομένης της κτηνωδίας και της παιδεραστίας, σε όλη τη γη!

Παρόλη την εθνικιστική, τρανσφοβική, μισογυνική και ομοφοβική βάση του κινήματος, ο κύριος στόχος του είναι να αντιστρέψει την προοδευτική νομοθεσία που επικράτησε τις τελευταίες δεκαετίες μετά από τους αγώνες των LGBTQI όσο και των φεμινιστικών κινημάτων. Επιτιθέμενοι στο «φύλο» αντιτίθενται στην αναπαραγωγική ελευθερία των γυναικών και στα δικαιώματα των μονογονέων. Αντιτίθενται στην προστασία των γυναικών από τους βιασμούς και την ενδοοικογενειακή βία· αρνούνται τα νομικά και κοινωνικά δικαιώματα των τρανς ατόμων και τις νομικές και θεσμικές εγγυήσεις κατά των διακρίσεων λόγω φύλου, κατά της βάναυσης σωματικής παρενόχλησης και της δολοφονίας. Το αντιδραστικό αυτό κίνημα ενισχύθηκε την περίοδο της πανδημίας, καθώς η ενδοοικογενειακή κακοποίηση έχει εκτοξευθεί στα ύψη και τα queer και τρανς άτομα έχουν στερηθεί τους χώρους τους για συγκέντρωση σε κοινότητες αλληλεγγύης.

Για αυτό το αντιδραστικό κίνημα, ο όρος «φύλο» συμπυκνώνει ένα σύνολο κοινωνικών και οικονομικών ανησυχιών που παράγονται από την αυξανόμενη οικονομική επισφάλεια υπό νεοφιλελεύθερα καθεστώτα, από την εντεινόμενη κοινωνική ανισότητα και τον εγκλεισμό λόγω της πανδημίας. Τροφοδοτείται δε από τους φόβους για κατάρρευση των υποδομών, τον αντιμεταναστευτικό θυμό και τον φόβο της απώλειας της «ιερότητας της ετεροφυλικής οικογένειας», την απώλεια της εθνικής ταυτότητας και της λευκής υπεροχής. Το έθνος για το οποίο αγωνίζονται είναι χτισμένο πάνω στην λευκή υπεροχή και στην ετεροκανονική οικογένεια.

Η εξαφάνιση των κοινωνικών υπηρεσιών από τον νεοφιλελευθερισμό άσκησε πίεση στην παραδοσιακή οικογένεια ως προς την παροχή φροντίδας, όπως πολύ σωστά υποστήριξαν πολλές φεμινίστριες. Από την άλλην πλευρά, η οχύρωση των πατριαρχικών κανόνων εντός της οικογένειας και του κράτους έχει καταστεί, για ορισμένους, ως η απάντηση μπροστά στις αποδεκατισμένες κοινωνικές υπηρεσίες, μπροστά στο απλήρωτο χρέος και το χαμένο εισόδημα. Σε αυτό το πλαίσιο άγχους και φόβου το «φύλο» απεικονίζεται ως μια καταστροφική δύναμη, μια ξένη επιρροή που διεισδύει στο πολιτικό σώμα και αποσταθεροποιεί την παραδοσιακή οικογένεια. Για όλα φταίει το «φύλο». (σ.σ. Δεν φταίει η απληστία των υπερπλούσιων, δεν φταίει η κλιματική κρίση, ούτε η κατάργηση του κοινωνικού κράτους, φταίνε τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, φταίνε οι φεμινίστριες, φταίνε οι γκέι, φταίνε οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, φταίνε οι ακτιβιστές και οι... δαίμονες!)

Το «φύλο» γίνεται ένα φάντασμα, που μερικές φορές παρουσιάζεται ως ο ίδιος ο «διάβολος», μια δύναμη καταστροφής που απειλεί τη δημιουργία του Θεού. Μια τέτοια καταστροφική δύναμη μπορεί να καταπολεμηθεί μόνο μέσω απελπισμένων εκκλήσεων στον εθνικισμό, τον αντιδιανοουμενισμό, τη λογοκρισία, την απέλαση και τους φράχτες στα σύνορα. Ένας λόγος, λοιπόν, που χρειαζόμαστε σπουδές φύλου περισσότερο από ποτέ είναι για να κατανοήσουμε αυτό το αντιδραστικό κίνημα.

Το κίνημα κατά της ιδεολογίας του φύλου διασχίζει τα σύνορα, συνδέοντας οργανώσεις στη Λατινική Αμερική, την Ευρώπη, την Αφρική και την Ανατολική Ασία. Η αντίθεση στο «φύλο» εκφράζεται από διαφορετικές κυβερνήσεις όπως η Γαλλία του Μακρόν και η Πολωνία του Ντούντα, (σ.σ. από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και την Κεραμέως) από δεξιά κόμματα στην Ιταλία, εμφανίζονται σε εκλογικά προγράμματα στην Κόστα Ρίκα και την Κολομβία, διακηρύσσονται θορυβωδώς από τον Μπολσονάρου στη Βραζιλία και είναι υπεύθυνες για το κλείσιμο σχολών σχετικά με το φύλο, όπως στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης το 2017.

Η «ιδεολογία του φύλου» στη Γερμανία και σε ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη παρομοιάζεται με τον «κομμουνισμό» ή με τον «ολοκληρωτισμό». Στην Πολωνία, περισσότερες από εκατό περιοχές έχουν αυτοανακηρυχθεί «ζώνες κατά των LGBT», ποινικοποιώντας την ανοιχτή δημόσια ζωή για όποιον θεωρείται ότι ανήκει σε αυτές τις κατηγορίες, αναγκάζοντας τους νέους να εγκαταλείψουν τη χώρα ή να παρανομήσουν. Αυτές οι αντιδραστικές φλόγες έχουν αναζωπυρωθεί από το Βατικανό, το οποίο ανακήρυξε την «ιδεολογία του φύλου» «διαβολική», αποκαλώντας την μια μορφή «αποικιστικού ιμπεριαλισμού» που προέρχεται από τον Βορρά και εγείρει φόβους για την «ενστάλαξη» της «ιδεολογίας του φύλου» στα σχολεία.

Τα κινήματα κατά των φύλων είναι τυπικά φασιστικά κινήματα που διαστρεβλώνουν τον ορθολογισμό (σ.σ. γι' αυτό συνδέονται και με το αντιεμβολιαστικό κίνημα) για να ταιριάζουν με τους υπερεθνικιστικούς στόχους τους.

Το κίνημα κατά των φύλων δεν είναι μια συντηρητική θέση με ένα σαφές σύνολο αρχών. Δεν επιδιώκει τη συνέπεια, γιατί η ασυνέπειά της είναι μέρος της δύναμής της.

Στη γνωστή λίστα του με τα στοιχεία του φασισμού, ο Umberto Eco γράφει, «το φασιστικό παιχνίδι μπορεί να παιχτεί με πολλές μορφές», γιατί ο φασισμός είναι «ένα κολάζ… μια κυψέλη αντιφάσεων». Αυτό περιγράφει τέλεια την ιδεολογία κατά των φύλων σήμερα. Είναι μια αντιδραστική υποκίνηση, μια εμπρηστική δέσμη αντιφατικών και ασυνάρτητων ισχυρισμών και κατηγοριών. Διασκεδάζουν με την ίδια την αστάθεια που υπόσχονται να περιορίσουν, και η δική τους ομιλία παράγει περισσότερο χάος. Μέσα από ένα κύμα ασυνεπών και υπερβολικών ισχυρισμών, επινοούν έναν κόσμο πολλαπλών επικείμενων απειλών για να υποστηρίξουν την αυταρχική διακυβέρνηση και τη λογοκρισία.

Η αντίθεση στο «φύλο» συχνά συγχωνεύεται με την αντιμεταναστευτική οργή και το φόβο. Γι' αυτό και συχνά συγχωνεύεται με την ισλαμοφοβία. Οι μετανάστες, επίσης, φιγουράρουν ως «εισβολείς», που εμπλέκονται σε «εγκληματικές» πράξεις ακόμη και όταν ασκούν το δικαίωμα διέλευσης βάσει του διεθνούς δικαίου. Στο φαντασιακό των υποστηρικτών της ιδεολογίας κατά του φύλου, το «φύλο» είναι σαν ένας ανεπιθύμητος μετανάστης, μια εισερχόμενη κηλίδα, αλλά και, ταυτόχρονα, ένας αποικιστής που πρέπει να πεταχτεί. 

Ως φασιστικό, το κίνημα κατά των φύλων υποστηρίζει συνεχώς ενισχυόμενες μορφές αυταρχισμού. Οι τακτικές του ενθαρρύνουν τις κρατικές εξουσίες να παρεμβαίνουν σε πανεπιστημιακά ιδρύματα και προγράμματα, να λογοκρίνουν τα καλλιτεχνικά και τηλεοπτικά προγράμματα, να απαγορεύουν στα τρανς άτομα τα νόμιμα δικαιώματά τους, να αποκλείουν τα LGBTQI άτομα από δημόσιους χώρους, να υπονομεύουν την αναπαραγωγική ελευθερία και τον αγώνα κατά της βίας εναντ'ιον των γυναικών, των LGBTQI ατόμων και των παιδιών. Απειλεί με βία εκείνους/ες, που έχουν χαρακτηριστεί δαιμονικές δυνάμεις(συμπεριλαμβανομένων των μεταναστών) και των οποίων η καταστολή ή η απέλαση υπόσχεται την προστασία του έθνους!

Γι’ αυτό η ώρα της αντιφασιστικής αλληλεγγύης είναι τώρα, καταλήγει η Τζούντιθ Μπάτλερ*.

*Η Judith Butler είναι διακεκριμένη καθηγήτρια φιλοσοφίας στο New School University. Το τελευταίο βιβλίο της είναι η Δύναμη της Μη Βίας

https://www.theguardian.com/us-news/commentisfree/2021/oct/23/judith-butler-gender-ideology-backlash?CMP=Share_iOSApp_Other

Το τραγούδι των παιδιών στο Ίλιο: «Τα ρούχα δεν έχουν φύλο»

 Καθηγητής του Μουσικού Σχολείου Ιλίου έβγαλε τρανς άτομο από την τάξη αφού πρώτα του επιτέθηκε με απίστευτη λεκτική χυδαιότητα. Προχθές, σε ένδειξη αλληλεγγύης οι συμμαθητές του παιδιού φόρεσαν φούστες και οι συμμαθήτριες γραβάτες και φώναξαν το σύνθημα «Τα ρούχα δεν έχουν φύλο!». Η επίθεση του καθηγητή έγινε λίγο μετά το σκοταδιστικό «πρόγραμμα προγεννητικής αγωγής» του υπουργείου Παιδείας, που μετά το σάλο αποσύρθηκε.

Τα γεγονότα αυτά δεν είναι τυχαία. Το σώμα («Σεξουαλικότητα, εργασία, όνειρο, ενδυμασία, πόλεμος, χειρονομία, γέλιο…» όλα είναι σώμα) είναι σήμερα η έδρα της μεταμόρφωσης της νέας εποχής: Από τη γενετική δημιουργία (όπως το εκπαιδευτικό έκτρωμα που προαναφέραμε) έως τα βακτηριολογικά όπλα, από τη θεραπεία και την προσέγγιση των σύγχρονων επιδημιών έως τις νέες μορφές κυριαρχίας στην εργασία, από το σύστημα της μόδας έως τους νέους τρόπους διατροφής, από την εξύμνηση των κανόνων που αφορούν τις σωματικές αναλογίες έως τις ανθρώπινες βόμβες, από τη σεξουαλική απελευθέρωση έως τις νέες αλλοτριώσεις.

Γιατί η επικέντρωση στο «σώμα»; Γιατί η αυστηρά καθορισμένη χρήση του σώματος μέσω των ηθών είναι μία πολιτιστική διαδικασία που βασίζεται στην εσωτερίκευση των συγκινήσεων και στον αυτοέλεγχο της βίας(Νόρμπερτ Ελίας: Ο πολιτισμός των ηθών). «Η στάση του σώματος, οι χειρονομίες, οι ενδυμασίες, η έκφραση του προσώπου, ολόκληρη η εξωτερική συμπεριφορά…»*, το πώς τρως, αφοδεύεις, συνουσιάζεσαι, πλένεσαι κ.ά., όλα συνιστούν την «έκφραση του ανθρώπου στο σύνολό του», όλα είναι πολιτισμικές, δηλαδή κοινωνικές και ιστορικές λειτουργίες. Συνεπώς και η πολιτιστική διαδικασία, που είναι η ενσωμάτωση των κοινωνικών περιορισμών και κανόνων από ένα άτομο, έχει μία ιστορία. Το όνειδος και η αιδώς(που συγκρατεί τη γυναίκα μέσα στο σπίτι ή την κάνει να ντύνεται μ’ έναν ορισμένο τρόπο) υπάγονται σ’ ένα σύστημα απαγορεύσεων και έχουν μία ιστορία. Έτσι, τα επινοημένα προϊόντα του πολιτισμού επιβάλλονται και εσωτερικεύονται με τέτοιο τρόπο που να τα αισθανόμαστε ως φυσικά! Και αφού τα αισθανόμαστε ως φυσικά, η επιβολή τους πάνω μας δεν εισπράττεται ως βία.

Για τον Μ. Φουκό το σώμα «είναι άμεσα βυθισμένο σε ένα πολιτικό πεδίο», οι σχέσεις εξουσίας ασκούν πάνω του μια άμεση επιρροή «το περικυκλώνουν, το σημαδεύουν, το χειραγωγούν, το βασανίζουν, το εξαναγκάζουν σε εργασίες, το υποχρεώνουν σε τελετουργίες, απαιτούν από αυτό κάποια σημάδια», ελέγχουν αυστηρά τις επιθυμίες του.  

Δεν είναι τυχαίο ότι το προπατορικό αμάρτημα ενώ αρχικά ήταν μία παράβαση αλαζονείας και της περιέργειας(γνώσης) στη συνέχεια έγινε ένα «σεξουαλικό έγκλημα» με στόχο τον έλεγχο της σεξουαλικότητας και του σώματος(όπου το μεγάλο θύμα είναι η γυναίκα, η μεγάλη «βουβή της ιστορίας»). Αυτός ο έλεγχος επιχειρείται να αναπαράγεται και σήμερα. Γι’ αυτό η φωνή των γυναικών και η αντίσταση των παιδιών έχει μεγάλη σημασία…         

*Ζακ Λε Γκοφ, Νικολά Τρουόνγκ: Μια ιστορία του σώματος στο Μεσαίωνα(Κέδρος, 2009)

http://artinews.gr/%CF%84%CE%BF-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B9-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CF%8E%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%8A%CE%BB%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%B1-%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%87%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%AD%CF%87%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%86%CF%8D%CE%BB%CE%BF.html