Ο Μαραντόνα ήταν το ποδόσφαιρο που μας έκλεψαν

 Το ποδόσφαιρο δεν ήταν πάντα μία μπίζνα πλανητικής εμβέλειας. Κάποτε ήταν ένα παιγνίδι των φτωχών και, μάλιστα, ενταγμένο στην προοπτική της κοινωνικής αμφισβήτησης. Στο βιβλίο τους «πως μας έκλεψαν το ποδόσφαιρο» οι δημοσιογράφοι Fancois Ruffin και Antoine Dumini μιλούν γι’ αυτό, για το λαϊκό ποδόσφαιρο, τότε που δεν ήταν μία μεγάλη επιχείρηση και οι ποδοσφαιριστές δεν ήταν οι σύγχρονοι «μονομάχοι» στην αρένα. Γράφουν για τον Socrates(Βραζιλία), τον Carlos Caszely(Χιλή), τον Robbie Fowler(Βρετανία) και άλλους ποδοσφαιριστές που τάχθηκαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υπέρ των απόκληρων, υπέρ των αδικημένων. Στη χορεία αυτών των ποδοσφαιριστών, ίσως ο τελευταίος, είναι και ο Μαραντόνα. Οι άλλοι, όπως ο Νεϊμάρ, ψηφίζουν τώρα Μπολσονάρου.  

Ο Μαραντόνα ήταν ο τελευταίος εκπρόσωπος της λατινοαμερικάνικης προσέγγισης του ποδοσφαίρου, του ποδοσφαίρου της φαντασίας απέναντι στη δύναμη, του αντιεμπορικού ποδοσφαίρου απέναντι στο εμπόριο της FIFA και των πολυεθνικών. Στην Αργεντινή ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος τάσσεται κατά της εμπορευματοποίησης και φέρει το όνομα Che Guevara FC. Την εικόνα του οποίου είχε στο μπράτσο του ο Ντιέγκο.

Βλέπω τις χιλιάδες των Αργεντίνων να περνούν μπροστά από το φέρετρο του Μαραντόνα με τις κόκκινες σημαίες, με τα λάβαρα που έχουν την εικόνα του Τσε και τη δική του, κάποιοι σφίγγουν τις γροθιές, άλλοι σταυροκοπιούνται, κλαίνε, χειροκροτούν. Ο Μαραντόνα τους εξέφραζε όλους σε μια κατεύθυνση απελευθερωτική και εξόχως πολιτική. Έδινε δόσεις χαράς και αξιοπρέπειας στους φτωχούς, μια πρόγευση της μελλοντικής νίκης στους κοινωνικά αδικημένους. Η στάση του, μέσα κι έξω από τα γήπεδα, έκανε το ποδόσφαιρο να χάνει την χειραγωγητική του δύναμη, να ακυρώνει τις τεχνητές αντιθέσεις των «κάτω», να κινητοποιεί, να ενώνει, να απελευθερώνει…

Ύβρις...

 Ο αριθμός των νεκρών είναι μικρότερος από αυτόν του Βελγίου, ωρύεται ο υπουργός! Μόνο που ο δικός μας νεκρός δεν είναι αριθμός. Ο πόνος για τον αδερφό μας, τον Γιώργο, δεν χωρά στις στατιστικές αναλωσίμων του Άδωνη Γεωργιάδη! Η προπαγάνδα της κυβέρνησης, τελικά, συνιστά ύβρι και για τους νεκρούς που χάθηκαν και για την οδύνη των οικείων τους. Είναι ύβρις με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου η απόφανση ότι οι ΜΕΘ είναι άχρηστες και ότι οι ασθενείς φταίνε! Ότι οι γιατροί και οι νοσηλευτές δεν χρειάζονται, και ότι εμείς φταίμε που αρρωσταίνουμε.   

Είναι ύβρις ότι η τηλεκπαίδευση πέτυχε και η ψηφιακή επανάσταση συντελέστηκε! Είναι ύβρις οι πανηγυρισμοί από τα εξωνημένα «πέτσινα» μίντια! Όταν ένας πατέρας στην Κομοτηνή ζητάει από τον υπάλληλο της εταιρείας να μην κόψει αμέσως το ηλεκτρικό ρεύμα του σπιτιού του μέχρι να τελειώσει το μάθημά του το παιδί.

Όταν μία μητέρα κάθεται σ’ ένα πεζούλι σπιτιού στα Περιβόλια Ρεθύμνου, μπροστά από τις δύο κόρες της, κρατώντας στο ένα της χέρι το κινητό τηλέφωνο για τη μικρή και στο άλλο ένα άλλο κινητό για τη μεγάλη…

Είναι ύβρις, γιατί το πρόβλημα της τηλεκπαίδευσης δεν είναι μόνο ο σέρβερ της Cisco που "κρασάρει". Το μεγάλο θέμα είναι η αδυναμία στην πρόσβαση, είναι τα παιδιά που δεν έχουν λαπτοπ, τα παιδιά που δεν έχουν ρεύμα, τηλέφωνο και ιντερνετ. ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΕΡΓΙΑ, ΕΙΝΑΙ Η ΦΤΩΧΕΙΑ!

Είναι το σύστημα, λοιπόν, που «κρασάρει». 

Είναι το σύστημα και οι πολιτικές που δημιουργούν ανισότητες και αναλώσιμους, από τις τρυφερές ακόμα ηλικίες… (ΓΧΠ)

Πισσαρίδης, «Black Mirror» και δημοκρατία

 Ο πρωθυπουργός της χώρας Κυριάκος Μητσοτάκης προωθεί το σχέδιο που συνέταξε η ομάδα Πισσαρίδη για την ελληνική οικονομία. Μαζί του και ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, ο οποίος στην εφημερίδα «Τα ΝΕΑ» (28.11.2020) γράφει πως το σχέδιο Πισσαρίδη είναι η "βάση στην προσπάθεια εξόδου από την κρίση"! Αλλά ποιος είναι ο κ. Πισσαρίδης και ποια είναι η οπτική του;

Είναι γνωστό ότι οι δύο Αμερικανοί Ντάιμοντ και Μόρτενσεν καθώς και ο Βρετανο-Κύπριος Χριστόφορος Πισσαρίδης μοιράστηκαν το Νόμπελ οικονομίας για τη μελέτη τους σχετικά με την αγορά εργασίας και το φοβερό συμπέρασμα ότι όσο μεγαλύτερα είναι τα επιδόματα εργασίας, τόσο μεγαλώνει η ανεργία και επιμηκύνεται η διάρκεια αναζήτησης εργασίας! Αν δεν αντιλαμβάνεστε αυτή τη λογική, μπορεί να σας βοηθήσει ο κ. Γεραπετρίτης σύμφωνα με τον οποίο όσες περισσότερες ΜΕΘ τόσο περισσότεροι θάνατοι από τον Covid19!

Η κυβερνητική πρόταση της επιτροπής Πισσαρίδη με την συνεπικουρία της «Καθημερινής» και του Κ. Σημίτη, είναι η «ουμπεροποίηση» της εργασίας, το μοντέλο Πινοσέτ στις συντάξεις, η ιδιωτικοποίηση της υγείας, η συντηρητική στροφή στην εκπαίδευση και η ενίσχυση της ιδιωτικής, ο αστυνομικός αυταρχισμός και ο έλεγχος των μέσων ενημέρωσης.

Η συντηρητική εφημερίδα «Η Καθημερινή» γράφει στο κύριο άρθρο της (2.9.2020): «…απαραίτητα τα κίνητρα μεγέθυνσης που ετοιμάζεται να θεσπίσει η κυβέρνηση, ακολουθώντας τις εισηγήσεις της επιτροπής Πισσαρίδη… να ενθαρρυνθούν κάποιοι να μεγαλώσουν. Όχι να εξαφανιστούν οι μικροί». Δυστυχώς, όμως, θα συμβεί αυτό που απεύχεται η εφημερίδα. Η γιγάντωση των ισχυρών επιχειρήσεων γίνεται πάντα με την εξαφάνιση των μικρών επιχειρήσεων. Γι’ αυτό ο νεοφιλελευθερισμός ονομάστηκε και «κανιβαλικός καπιταλισμός».   

Αυτό το νεοφιλελεύθερο οικονομικό πρότυπο και η περαιτέρω «ισχυροποίηση των ισχυρών» εφαρμόστηκε στην Χιλή. Εκεί σχηματίστηκε η περίφημη ελίτ των δισεκατομμυριούχων και οι ανισότητες εκτοξεύθηκαν στα ύψη(0,46 στην κλίμακα INI).

Σύμφωνα με το πρόγραμμα Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών (UNDP), το 2017, το 1% των Χιλιανών συγκέντρωσε το 33% του Εισοδήματος της χώρας. Μεταξύ αυτών, ο σημερινός πρόεδρος, Σ. Πινιέρα, του οποίου η περιουσία υπολογίζεται σε 2,8 δισ. Δολάρια. Η πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι ιδιαίτερα δαπανηρή. Το ίδιο ισχύει για την ιατρική περίθαλψη. Όσον αφορά στη δημόσια σύνταξη, το ποσό δεν φτάνει καν στο κατώτατο όριο του κατώτατου μισθού και πολλοί ηλικιωμένοι βρίσκονται σε κατάσταση εξαθλίωσης. Αυτό το σύστημα συνταξιοδότησης προανήγγειλε και για την Ελλάδα, ο σύμβουλος του πρωθυπουργού, Πατέλης.

Όσο για τους εργαζόμενους, η «ουμπεροποίηση» είναι η νέα εφεύρεση. Σ' αυτή οι εργάτες γίνονται δήθεν «συνεργάτες». Μόνιμη εργασία δεν υφίσταται. Όλοι μισθώνονται ως αυτοαπασχολούμενοι. Έτσι, ο καπιταλισμός απαλλάσσεται από τη μισθωτή εργασία! Το μέλλον που, όπως μας λένε, θα λειτουργεί με την "τεχνητή νοημοσύνη", θα στηρίζεται στα δεκάδες εκατομμύρια ανώνυμων εργατών, που θα είναι αυτοαπασχολούμενοι ή εργαζόμενοι με το κομμάτι, στριμωγμένοι σε αποθήκες, σε "κέντρα πληροφορίας", σε εργοτάξια συντονισμού και εποπτείας ψηφιακού περιεχομένου, σε ηλεκτρονικά sweatshops, σε ορυχεία λιθίου, σε βιομηχανικές φάρμες...  Οι εργαζόμενοι αυτοί δεν θα έχουν κανένα δικαίωμα (η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ιδιωτική και πανάκριβη, η σύνταξη γίνεται κι αυτή ιδιωτική, άδεια δεν υπάρχει, ωράριο δεν υπάρχει, οι υπερωρίες δεν πληρώνονται... εργασιακός μεσαίωνας!).

Η δημοκρατία στον «Black Mirror» 

Πολύ πριν τον Covid-19, ο Eric Schmidt διεξήγαγε μια επιθετική εκστρατεία λόμπινγκ και επικοινωνίας με στόχο την προώθηση του σχεδίου της κοινωνίας «Black Mirror» για το οποίο έλαβε εντολή εφαρμογής από τον Andrew Cuomo. Στην καρδιά αυτού του σχεδίου βρίσκεται η στενή σχέση μεταξύ του κράτους και μιας χούφτας από γίγαντες της Silicon Valley – που θα αναλάβουν με μεγάλο κέρδος τα δημόσια σχολεία, τα νοσοκομεία, τα ιατρικά γραφεία, την αστυνομία και το στρατό…

Πολλοί φοβόμαστε ότι και στην Ελλάδα οι περίφημοι «ισχυροί» που θα ενισχυθούν σύμφωνα με τις προτάσεις της επιτροπής Πισσαρίδη θα είναι οι τεχνολογικοί πολυεθνικοί κολοσσοί και τα εγχώρια τμήματά τους, που θα αναλάβουν την εκπαίδευση, την υγεία, την αστυνομία κ.ά. Ήδη έγινε η πρώτη συμφωνία με την Microsoft.

Η τεχνολογία είναι σίγουρα ο βασικός τομέας της οικονομικής ανάπτυξης τα επόμενα χρόνια. Το ερώτημα όμως είναι: αυτή η τεχνολογία θα υπόκειται στους κανόνες της δημοκρατίας και της δημόσιας εποπτείας, ή θα υπόκειται στην κατάσταση εξαίρεσης, χωρίς να μπορούμε να θέσουμε κρίσιμα ερωτήματα για το πως θα διαμορφώσουν τη ζωή μας τις επόμενες δεκαετίες; Τίθεται, δηλαδή, ζήτημα υπεράσπισης της δημοκρατίας τόσο σε τοπικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο... 

Hirigoyen: Για την έμφυλη βία...

 Διαβάζοντας στο βιβλίο της ψυχιάτρου Marie-France Hirigoyen, Les Narcisse, το κεφάλαιο για τον ναρκισσισμό στην καθημερινή ζωή και την αλλαγή στις σχέσεις ανδρών και γυναικών, θεώρησα σκόπιμο να μοιραστώ μερικές παρατηρήσεις που θεώρησα σημαντικές:  

Η σεξιστική και σεξουαλική βία υπήρχαν πάντα, αλλά η κοινωνία έκλεινε τα μάτια, μέχρι που οι γυναίκες έμαθαν να την καταγγέλλουν στα κοινωνικά δίκτυα. Πίσω από τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις και τις επιθέσεις, δεν υπάρχει το σεξ αλλά η εξουσία. Η κοινωνία μας ήταν πάντα ευμενώς διακείμενη στους δυνατούς, και, όπως η εξουσία ήταν μέχρι σήμερα κατεχόμενη ουσιωδώς από τους άντρες, επιτρέπονταν σ’ αυτούς όλες οι καταχρήσεις χωρίς μία γυναίκα να μπορεί να τις καταγγείλει... το διαδικτυακό μοίρασμα των εμπειριών της σεξουαλικής παρενόχλησης, μαζί με τις πιο οικείες εκμυστηρεύσεις, συχνά επώνυμες, προσέδωσαν μία πλανητική διάσταση στο φαινόμενο και επέτρεψε το πέρασμα από την ατομική στην συλλογική συνείδηση… (σ. 181)

Αν και δεν είναι ακόμα η περίπτωση, μία κουλτούρα ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών κάνει προοδευτικά την είσοδό της στα ήθη. Είναι η έναρξη μιας διαδικασίας που οφείλει να καταλήξει σε μία αλλαγή των συμπεριφορών αλλά και της ίδιας της δομής της κοινωνίας.

Όμως η έμφυλη βία παροξύνεται στο βαθμό που οι άντρες αδυνατούν να αντιληφθούν τις αλλαγές. Όπως γράφει η Hirigoyen, οι άντρες που πριν θεωρούσαν κανονικότητα να έχουν την κοινωνική, φυσική και οικονομική υπεροχή, τώρα έχουν απολέσει τις βεβαιότητές τους, πολύ περισσότερο όταν στον σημερινό κόσμο δεν είναι βέβαιοι για τη διατήρηση της εργασίας τους. Οι παλιές αναφορές έχουν χαθεί. Η πατριαρχική εξουσία –και οι αποφάσεις που αφορούν στα παιδιά- έγινε οικογενειακή. Οι άντρες με εύθραυστη ταυτότητα αισθάνονται τώρα ανασφαλείς, φοβούμενοι ότι χάνουν την «αρσενικότητά» τους στο πλαίσιο των πιο ισότιμων σχέσεων. Η αυτονόμηση των γυναικών βιώνεται από αυτούς ως απώλεια της δικής τους εξουσίας, και επίσης ως απώλεια της προσωπικής τους αξίας και αυτοεκτίμησης.

Στο παραδοσιακό σχήμα, το να είσαι άντρα σήμαινε να είσαι ικανός να επιβάλλεσαι, να υπερασπίζεσαι τα δικαιώματά σου, να είσαι γενναίος, δυνατός και ενίοτε επιθετικός. Ένας άντρας, επομένως, οφείλει να είναι κυρίαρχος, να ελέγχει. Αλλά τα στερεότυπα αυτά είναι βαριά να τα επωμίζεται σε μία κοινωνία που ζητάει όλο και περισσότερα, κι έτσι δεν αισθάνεται ότι τα αντέχει. Φοβάται και νιώθει αδύναμος. Εκείνοι που αδυνατούν να δεχθούν τις αλλαγές της κοινωνίας είναι οι μεγαλομανείς «ναρκισσιστικές προσωπικότητες». Η διαταραχή της ναρκισσιστικής προσωπικότητας(TPN) παρατηρείται κυρίως στους άντρες.

Οι άντρες-νάρκισσοι αντιμετωπίζουν ωφελιμιστικά τις σχέσεις τους με τις γυναίκες: Θέλουν άμεση ευχαρίστηση, να αγαπώνται, να τους επιθυμούν και να τους θαυμάζουν, χωρίς να δώσουν κάτι ως αντάλλαγμα. Εάν η ευχαρίστηση αμβλύνεται, αναζητούν μία άλλη «γυναίκα-τρόπαιο», προκειμένου να ανεβάσουν την αξία τους. Οι άντρες που θεωρούνταν δυνατοί αλλά τώρα αποδεικνύονται εύθραυστοι, νοσταλγούν την εποχή που ως «αρχηγοί της φαμίλιας» είχαν πλήρη εξουσία πάνω στη γυναίκα και τα παιδιά. Αυτοί είναι που τείνουν να ταυτίζονται με πρότυπο τη «θριαμβεύουσα αρσενική δύναμη» όπως αυτή τουο Ντόναλντ Τραμπ. Θα έλεγα, ότι αυτοί που οχυρώνονται πίσω από τις παλιές αναφορές και «αξίες», πίσω από την παράδοση της πατριαρχίας και τελικά του φασισμού, είναι οι «νοικοκυραίοι» που σκότωσαν τον Ζακ, είναι οι δολοφόνοι της Ελένης. είναι ο μανιάτης που δολοφόνησε τη «σύζυγό» του, είναι αυτοί που γυρεύουν τα αρχαία τους προνόμια μέσα από τη φυσική και ψυχολογική βία, αυτοί που αισθάνονται εντός τους «αδύναμοι» και επιδιώκουν με τη βία να ελέγξουν και να καθυποτάξουν τη σύντροφό τους.

Πίσω, βέβαια, από την κυριαρχία των αντρών πάνω στις γυναίκες, βρίσκεται η κυριαρχία των ισχυρών αντρών πάνω σε όλες και όλους τους άλλους, με κοινωνικοικονομικά κριτήρια –χρώμα δέρματος, θρησκεία, σεξουαλικός προσανατολισμός. Εάν η εξουσία αλλάξει χέρια, δεν αποκλείεται οι γυναίκες-νάρκισσοι να μπορέσουν να αναπαράξουν τα ίδια σχήματα κυριαρχίας πάνω σε άλλες γυναίκες ή σε άλλους άντρες… Ας ελπίσουμε ότι αυτό δεν θα συμβεί...   

*Η μετάφραση είναι ελεύθερη...              

Πανδημία ανισότητας για ζώντες και τεθνεώτες

 «Πιστεύεις στην άλλη ζωή;» με ρώτησε. «Όχι, μάνα. Αλλά θα είμαστε αιώνια μαζί. Αγκαλιά. Χώμα με χώμα». Γέλασε και μου έσφιξε το χέρι. «Θα φύγω ευτυχισμένη», είπε. Τώρα βλέπω την αγωνία του μοναχικού θανάτου, την ανάγκη για έναν αποχαιρετισμό των αγαπημένων, τη φρικτή μοναξιά, που είναι πιο οδυνηρή κι απ’ το θάνατο.

Ζώντες και τεθνεώτες. Οι δεύτεροι θαμμένοι σ’ έναν απολυμασμένο τάφο, οι πρώτοι εγκλεισμένοι σ’ ένα απολυμασμένο δωμάτιο. Κανένας άνθρωπος δεν αντέχει αυτή τη ζωή κι αυτό το θάνατο. Γι’ αυτό η οργή παροξύνεται. Οι αδικίες και οι ανισότητες σ’ αυτό το περιβάλλον δεν αντέχονται παρά τις προσπάθειες εξομάλυνσης από τα «μιντιακά γάγγλια» της κυβερνητικής προπαγάνδας. Μπροστά στο θάνατο η δυνατότητα απορρόφησης των κοινωνικών κραδασμών από το κυρίαρχο σύστημα ακυρώνεται.

Κανείς δεν αντέχει τέτοιο άδικο. Να χάνεται οδυνηρά μια ζωή γιατί δεν υπάρχει κρεβάτι στο νοσοκομείο. Κανείς δεν μπορεί την αδικία για κάποιους να αναζητείται φάρμακο στην Αμερική και οι άλλοι άνθρωποι να πεθαίνουν μόνοι τους, στο σπίτι, χωρίς κανείς να τους αναζητεί.

Η πανδημία αναδεικνύει τον ακραίο ταξικό διαχωρισμό ως προς την πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη, αυτό που οι «από πάνω» απέκρυπταν με την εικονική πραγματικότητα μιας δήθεν ισότητας που διαμόρφωναν οι τηλεοπτικοί τους σκηνοθέτες. Η πανδημία δεν «χτυπάει» το ίδιο όλους. Το χτύπημα είναι άνισο. «Χτυπάει» πιο πολύ τους «κάτω». Μάλιστα, τους πλήττει διπλά, είτε σκοτώνοντάς τους μέσω του Covid19 και της αδυναμίας πρόσβασης στο σύστημα υγείας είτε μέσω της οικονομικής ύφεσης.

Η ύφεση «δεν επιμερίζεται ισότιμα», αλλά επιδεινώνει τη θέση των πιο αδύναμων. Έχουμε, με άλλα λόγια, και μια πανδημία οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας. Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι μικρομεσαίοι, το μεγάλο πλήθος των «κάτω», είναι αυτοί που θα πληρώσουν την κρίση -την απώλεια κερδών των «πάνω», η οποία αποκαλείται «ύφεση»- με νέα ανεργία, νέα πείνα, νέα εξαθλίωση.

Όμως η «πανδημία ανισότητας» δεν προέκυψε από τον covid-19, υπήρχε! Είναι αποτέλεσμα του καπιταλιστικού συστήματος και όχι ενός τυχαίου -πλην προβλέψιμου- γεγονότος, ενός ιού δηλαδή που ξέφυγε από τις νυχτερίδες και μέσω ενός μυρμηγκοφάγου-ξενιστή μετακόμισε στον άνθρωπο! Προβάλλοντας τις ανισότητες μόνο ως απόρροια της πανδημίας επιδιώκουν να δείξουν ότι δήθεν δεν χρειάζεται να αλλάξουμε το σύστημα που δημιουργεί την πανδημία ιών και ανισοτήτων με την καταστροφή του περιβάλλοντος και της φυσικής ζωής, αλλά, απλώς, να «ασφαλιστούμε» από την επίθεση του «αόρατου εχθρού». Να δημιουργήσουμε, δηλαδή, αποστειρωμένα μπούνκερς και «πανοπλίες» απρόσβλητες από τους ιούς κι ένα κράτος που θα παρέχει "ασφάλεια". Να προσφέρουμε ασφάλεια στο «ανασφαλές πλήθος», αποστειρώνοντας τα πάντα, τόσο τη ζωή όσο και το θάνατο, όπως λέει η καθηγήτρια του πανεπιστημίου του Κεντ, Αλμπένα Αζμάνοβα: «Είναι λάθος να επικεντρωνόμαστε στις ανισότητες» και στη μεγαλύτερη φορολογία των πλούσιων, το θέμα «είναι η ασφάλεια», λέει! Και ο Ρεμπώ θα απαντούσε στην καθηγήτρια:

«Εμπρός! Στον ζυγό. Υποταγή, ερημιά, πλήξη και θυμός. Ακούω, τίνος να γίνω μισθοφόρος; Ποιο κτήνος να λατρέψω; Πείτε μου, ποιο εικόνισμα να καταστρέψω; Τίνος να ραγίσω την καρδιά; Από ποιο ψέμα να πιαστώ; Πάνω σε ποιο αίμα να πατήσω;»

Αυτόν τον άνθρωπο, αυτή την κοινωνία, αυτόν τον κόσμο θέλουν, τα νεοφιλελεύθερα βαμπίρ της Ελλάδας και όλου του πλανήτη…

http://artinews.gr/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B6%CF%8E%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B5%CF%8E%CF%84%CE%B5%CF%82.html

Σκληρός νόμος, αλλά όχι για όλους

 Ο νόμος μπορεί να είναι σκληρός, αλλά είναι νόμος. Οι διαδηλώσεις απαγορεύτηκαν, συνεπώς όσοι διαδήλωσαν έπρεπε να παταχθούν. Αυτό είναι το βασικό επιχείρημα των υποστηρικτών της αστυνομικής βαρβαρότητας εναντίον των διαδηλωτών για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Μάλιστα, ψέγουν και τον... υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Μιχ. Χρυσοχοΐδη, γιατί «αναλαμβάνει ρόλους που δεν του ανήκουν, όπως το να απαγορεύει συγκεντρώσεις ή να τις επιτρέπει εφόσον πληρούν κάποιες δικές του προϋποθέσεις»(Μ. Μητσός, ΤΑ ΝΕΑ 19/11/2020). Η μομφή συνίσταται στο γεγονός ότι ο υπουργός επίτρεψε τις εκδηλώσεις στο ΕΑΤ ΕΣΑ παρά την απαγόρευση, ενώ δεν συνέβη το ίδιο στα Προπύλαια! Ο νόμος πρέπει να εφαρμόζεται, υποστηρίζουν. Η λογική των επικριτών της αριστεράς και του… Χρυσοχοΐδη, είναι η απαρέγκλιτη τήρηση του νόμου.

Είναι αλήθεια ότι οι νόμοι δεν εφαρμόζονται με τον ίδιο τρόπο σε όλους. Η βασική μεροληπτική λειτουργία των νόμων έχει σχέση με τη δύναμη του χρήματος. Ο νόμος για αυτόν που έχει τη δυνατότητα να πληρώνει «ακριβούς» δικηγόρους παύει να είναι «σκληρός»! Το παράδειγμα είναι ενδεικτικό: H περίφημη μεγατράπεζα Goldman Sachs είχε δημιουργήσει ένα μυστικό παράρτημα, το Multi-Strategy Investing(MSI), το οποίο είναι εξειδικευμένο να παρακάμπτει τους νόμους(όπως ο νόμος Volcker για τα όρια στο prop trading). Εδώ έχουμε την κρίση του λεγόμενου «συνταγματικού σφάλματος», δηλαδή τις ερμηνείες και τα λεγόμενα «παραθυράκια», που αναζητά η MSI και τα μεγάλα δικηγορικά γραφεία, καθώς και η «αντιδημοκρατική πρακτική» παράκαμψης του πνεύματος του νόμου. Έτσι, καταλήγουμε στην αντιπαράθεση των συνταγματολόγων και τη λεγόμενη ερμηνεία του σύγχρονου «συνταγματισμού» όπου υπάρχει η «κυβέρνηση των νόμων» σε αντίθεση με την «κυβέρνηση των ανθρώπων». Κατ’ αυτόν τον τρόπο η δημοκρατία χάνει το πολιτικό της περιεχόμενο και γίνεται «νομοκρατία», καθώς αυτό το πεδίο ελέγχεται απόλυτα από τους «πάνω». Αλλά κι όταν υπάρχει το ενδεχόμενο οι «πάνω» να χάσουν το παιγνίδι στο πεδίο της νομικής αντιπαράθεσης, τότε καταφεύγουν στην «κατάσταση της εξαίρεσης»(όπως συμβαίνει και στην Ελλάδα με πρόσχημα άλλοτε την οικονομική και άλλοτε την υγειονομική κρίση). Σύμφωνα με αυτή, το κράτος μπορεί να σταθεί τόσο εντός όσο και έξω από τη νομική τάξη ταυτόχρονα.

Εν προκειμένω δεν μιλούμε για τα «παραθυράκια» και τον περίφημο «συνταγματισμό»(δηλαδή τις διαφορετικές ερμηνείες του συντάγματος) αλλά για το παράδοξο, η κρατική εξουσία ως κυριαρχία να παρέχει τα θεμέλια της έννομης τάξης και, ακριβώς λόγω αυτού του γεγονότος, να έχει επίσης την εξουσία να την αναστέλλει(όπως γίνεται με τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου). Πρόκειται για την αναστολή του κανονικού νομικού συστήματος και την κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης, η οποία έχει καταστεί πλέον διαρκής. Ακριβώς αυτή η κατάσταση παρέχει τη δυνατότητα της ατιμωρησίας, καθώς η «νομιμότητα» λειτουργεί σε μια ζώνη ακαθοριστίας στην οποία οι κανονικοί νομικοί περιορισμοί παύουν να ισχύουν. Έτσι, κάτι μπορεί να είναι ανήθικο αλλά και νόμιμο συγχρόνως. Όπως στην περίπτωση εκείνων που υφάρπαξαν άπειρα τραπεζικά «θαλασσοδάνεια» με την εγγύηση του διαπλεκόμενου πολιτικού συστήματος και του Δημοσίου. Αυτών οι οποίοι, αντί να υποστούν τον έλεγχο και την φορολογική τιμωρία, μένουν στο απυρόβλητο.

Γι’ αυτό λέμε ότι το ανώτατο κριτήριο της νομιμότητας δεν είναι ο νόμος αλλά η ουσιαστική δικαιοσύνη. Κι αν δεν μπορούμε να ορίσουμε τι είναι δικαιοσύνη, μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι δεν είναι δίκαιοι οι νόμοι που περικόπτουν και ξαναπερικόπτουν τις συντάξεις των φτωχών, είναι άδικο το νέο εργασιακό δίκαιο, είναι εντελώς άδικο το νέο πτωχευτικό δίκαιο, είναι ζωντανός θάνατος οι απολύσεις και η ανεργία, είναι απόλυτη αδικία η εσωτερική υποτίμηση της ζωής και της αξιοπρέπειας των «κάτω»…

Τέλος, επαναλαμβάνεται και πάλι η άθλια πλην μάταιη προσπάθεια να αναβιώσουν την προπαγάνδα «περί των δύο άκρων» με την εξομοίωση των νεοναζί συνωμοσιολόγων, σκοταδιστών που διαδήλωσαν στο Βερολίνο κατά των μέτρων και της μάσκας, με τους διαδηλωτές στην Ελλάδα που διαδήλωσαν, τηρώντας όλα τα μέτρα προστασίας, την επέτειο του Πολυτεχνείου(φωτογραφία στην 1η σελίδα της «Καθημερινής» και ανάλογη αναφορά του Μ. Μητσού στα «Νέα» 19/11/2020). Εδώ επιχειρείται η κατασυκοφάντηση αυτών που τηρούν τους κανόνες υγειονομικής προστασίας αλλά αρνούνται την εκμετάλλευση της κατάστασης από τους «από τα πάνω» για την εγκαθίδρυση της νέας βιο-εξουσίας τους, όλων όσοι δεν αποδέχονται τα κυβερνητικά ψεύδη για το σύστημα Υγείας που έμεινε αθωράκιστο, για τα μέσα μαζικής μεταφοράς που δεν… «γεννιούνται» πια, για την αυξανόμενη ανεργία, για τα επιδόματα-εμπαιγμό, για τον πολιτισμό που εγκαταλείφθηκε, για την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα, για το ξεσπίτωμα των ανθρώπων, για την… «ποιοτική μετάβαση στο θάνατο», που δεν είναι ίδια για τον άνδρα με νοητική υστέρηση και τη νεκρή μάνα του με αυτή του αρχιεπισκόπου που φιλοξενείται σε ειδική μονάδα στον Ευαγγελισμό!  

Ο Πολάκης...

 Από τη μια οι ανορθολογικοί αρνητές της μάσκας και οι ακούσιοι σύμμαχοί τους εξ "αριστερών", από την άλλη οι νέοι και οι νέες της Πάτρας και των «πλατειών» που ναι μεν αποδέχονται το πρόβλημα, αλλά διακρίνουν πίσω από την καραντίνα την προσπάθεια εγκαθίδρυσης μιας νέας βιο-εξουσίας, που οδηγεί  στη  “… μετάλλαξη της ψυχικής ζωής (που) προεικονίζει πιθανώς μια νέα ανθρωπότητα που θα έχει ξεπεράσει τη μεταφυσική αγωνία και την έγνοια του νοήματος για το ον», όπως γράφει η Τζούλια Κρίστεβα στις «Νέες αρρώστιες της ψυχής». Ακριβώς σ' αυτή τη δυστοπία, σ' αυτή τη "νέα ανθρωπότητα" αντιδρούν οι νέες και οι νέοι. Γι’ αυτό και η άγρια επίθεση και βία της αστυνομίας των Μητσοτάκη-Χρυσοχοΐδη.

Στη βία των ΜΑΤ της βιοεξουσίας έρχεται να προστεθεί ως ακούσιος σύμμαχος και ο πρώην υπουργός Παύλος Πολάκης. Ο Πολάκης δεν βγήκε στο δρόμο να διαδηλώσει στη νέα βιο-εξουσία, αλλά ως κλασσικός παθολογικός νάρκισσος προβάλει την… αντρειοσύνη του απέναντι στον «ιό», δημοσιοποιώντας μια φωτογραφία του γύρω από ένα τραπέζι με φαγητά και φίλους του! «Εμείς θα το γλεντιζομε κι όπου το βγάλει η βράση ή που θα σιάξει η δουλειά ή που θα σιοχαλασει», γράφει ο πρώην υπουργός στο Facebook. Στη συνέχεια βέβαια θα ανακρούσει πρύμναν, λέγοντας ότι πριν είχε κάνει το τεστ! Οι άλλοι όμως; Και ποιο μήνυμα στέλνει ο πρώην υπουργός; Αναμφίβολα, θέλει να διαμηνύσει ότι δεν θα μας αλλάξει τη ζωή η πανδημία, όμως ταυτίζεται –ακούσια- με τους αρνητές της μάσκας, ρίχνοντας νερό στο μύλο των επικοινωνιολόγων του Μαξίμου και της νέας βιο-εξουσίας.

Πήγε στο τραπέζι ο Πολάκης, το γλέντισε, γιατί άραγε θέλησε να μας κάνει γνωστή την εμπειρία του αυτή; Γιατί Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, όπως κάθε απλός χρήστης των κοινωνικών δικτύων, θεωρεί μη σημαντική την στιγμή που έζησε αν δεν την κοινοποιήσει. Η ζώσα εμπειρία δεν υπάρχει πια ως σημαντική χωρίς την δημοσιοποίησή της. «Η έκθεση στα Μίντια  και τα κοινωνικά δίκτυα, το να εμφανιζόμαστε «γυμνοί» χωρίς να κρύβουμε τίποτα, είναι αναγκαία, αλλιώς δεν υπάρχουμε», γράφει η ψυχίατρος M-F Hirigoyen. Αν αυτό ισχύει για τους απλούς χρήστες των social media, ισχύει στο πολλαπλάσιο για τους πολιτικούς που χρειάζονται την κάμερα του κινητού(ή της τηλεόρασης), όπως ο Νάρκισσος τον «καθρέφτη» του. Οι πολιτικοί, αν δεν προβάλλονται στα παλιά και τα νέα μίντια, αισθάνονται ότι «δεν υπάρχουν». Το ίδιο ισχύει και για τους απλούς χρήστες. Ο ναρκισσισμός τροφοδοτείται δυνατά και πολλές φορές από «καλοήθης» γίνεται «κακοήθης». Στην δεύτερη περίπτωση εμπίπτουν οι μεγαλομανείς νάρκισσοι.  

«Ο μεγαλομανής νάρκισσος θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο από τους άλλους. Είναι εγωκεντρικός, μιλά υπερβολικά για τα «κατορθώματά του» και τα «υπέροχα» σχέδιά του…   Όλα περιστρέφονται γύρω απ’ αυτόν/ην.». Θεωρεί ότι είναι καλύτερος από τους άλλους, είναι πιο ωραίος, πιο έξυπνος, πιο σπουδαίος από εκείνους κι εκείνες που τους περιβάλλουν. Τους λείπει η ΣΕΜΝΟΤΗΤΑ και τείνουν στην ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ. Είναι οι νέοι «ήρωες»!

Οι «κακοήθεις» νάρκισσοι "εξ αριστερών" κάνουν τεράστια πολιτική ζημιά, καθώς «θολώνουν» την κριτική στις καταστάσεις που βιώνουμε και στη νέα βιο-εξουσία. Το κάνουν βέβαια χωρίς να το θέλουν, αλλά το κάνουν…