Οι αιτίες της σύγκρουσης Ισραήλ-Παλαιστινίων

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 08.10.23 ]

---

Στα τέλη Απριλίου 2017, κάποιοι Αμερικάνοι Ρεπουμπλικάνοι γερουσιαστές δημιούργησαν μια ομάδα (caucus) με την ονομασία «Israel Victory». «Πιστεύουμε», έλεγαν, «ότι το Ισραήλ είναι νικητής στον πόλεμο και ότι αυτό το γεγονός πρέπει να αναγνωριστεί εάν θέλουμε να επιτευχθεί ειρήνη μεταξύ του Ισραήλ και των γειτόνων του.» Όπως εξηγούσε ένα από τα μέλη της ομάδας, ο ακαδημαϊκός Daniel Pipes, το Ισραήλ ως νικητής «επιβάλλει τη θέλησή του στον εχθρό». Η απάντηση ήρθε από αρκετές εκατοντάδες Παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους που ξεκίνησαν απεργία πείνας μετά από κάλεσμα του πιο γνωστού από αυτούς, του Marouane Barghouti. Με αυτόν τον τρόπο οι Παλαιστίνιοι διακήρυξαν ότι η αντίσταση συνεχίζεται και ότι οι ψευδαισθήσεις για τον αφανισμό τους θα διαλυθούν. 

Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που το Ισραήλ και οι σύμμαχοί του φαντασιώνονται τη συνθηκολόγηση, ή και την εξαφάνιση των Παλαιστινίων.

«Οι πρόσφυγες θα βρουν τη θέση τους στη διασπορά. Χάρη στη φυσική επιλογή, κάποιοι θα αντισταθούν, άλλοι όχι. (...) Η πλειοψηφία… θα αναμειχθεί στα φτωχότερα στρώματα του αραβικού κόσμου.» Με αυτά τα λόγια ο ισχυρός ηγέτης των Εργατικών Σιωνιστών, μελλοντικός πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μόσε Σαρέτ προφήτευε, στον απόηχο του αραβοϊσραηλινού πολέμου του 1948-1949, το ζοφερό μέλλον των 700.000 Παλαιστινίων που εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους.

Είχαν μόλις υποστεί μια βαριά ήττα, το έδαφος που προέβλεπε το κράτος τους από το σχέδιο διχοτόμησης των Ηνωμένων Εθνών, που ψηφίστηκε στις 29 Νοεμβρίου 1947, χωρισμένο σε τρία μέρη: ένα τμήμα (κυρίως το βόρειο τμήμα της Γαλιλαίας) κατακτήθηκε από το Ισραήλ. Η Δυτική Όχθη και η Ανατολική Ιερουσαλήμ προσαρτήθηκαν στο Χασεμιτικό Βασίλειο της Ιορδανίας. Και τέλος μια μικρή επικράτεια, η Γάζα, περιήλθε υπό τον αιγυπτιακό έλεγχο, με κάποια αυτονομία. 

Η γέννηση του απελευθερωτικού κινήματος

Μεταξύ 1936-1939 είχαμε στην Παλαιστίνη μια πολιτική και στρατιωτική εξέγερση με αίτημα τον τερματισμό της βρετανικής παρουσίας και τον τερματισμό της εβραϊκής μετανάστευσης. Αυτή η εξέγερση κατεστάλη από τα βρετανικά στρατεύματα που συμμάχησαν με σιωνιστικές ένοπλες πολιτοφυλακές, οι οποίες με όπλα που τους  παρείχε το Λονδίνο, νίκησαν τους αραβικούς στρατούς το 1948-1949.

Οι εκτοπισμένοι από τα σπίτια τους και τα χωριά τους Παλαιστίνιοι ζούσαν σε σκηνές σε γειτονικές χώρες ή σε περιοχές που ήλεγχε το Ισραήλ. Έμοιαζαν δε προορισμένοι να εξαφανιστούν, όπως ακριβώς εξαφανίστηκαν οι Ερυθρόδερμοι στην Αμερική που εξοντώθηκαν κατά τη διάρκεια των κατακτήσεων της Βόρειας Αμερικής, της Αυστραλίας ή της Νέας Ζηλανδίας. Ή στην καλύτερη περίπτωση, θα διαλύονταν σε ένα ευνοϊκό αραβικό περιβάλλον…

Το Ισραήλ κατήγγειλε την άρνηση των αραβικών χωρών να αφομοιώσουν ή ακόμα και να ενσωματώσουν τους πρόσφυγες. Αλλά ήταν οι Παλαιστίνιοι εκείνοι που απέρριψαν κάθε προσπάθεια εγκατάστασης στις χώρες υποδοχής. Κι αυτή ήταν η πρώτη τους πράξη αντίστασης. Απέρριψαν, μάλιστα, την αρχική ιδέα να χτίσουν μόνιμες κατοικίες στους καταυλισμούς όπου είχαν εγκατασταθεί. Στη Γάζα, ο Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ, υπέγραψε συμφωνία τον Ιούλιο του 1953 με την UNRWA για την εγκατάσταση στο Σινά δεκάδων χιλιάδων Παλαιστινίων προσφύγων, αλλά οι βίαιες παλαιστινιακές διαδηλώσεις ακύρωσαν την εγκατάσταση. Η επιστροφή παρέμεινε το μόνο αποδεκτό όνειρο.

Ο Ισραηλινός ακτιβιστής της ειρήνης Uri Avnery ανέφερε αυτόν τον διαφωτιστικό διάλογο κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1956 και της πρώτης, βραχύβιας ισραηλινής κατοχής της Γάζας, ενώ ήταν στρατιώτης: «Πήρα συνέντευξη από ένα αγόρι Άραβα που ζούσε σε καταυλισμό προσφύγων: «Από που είσαι;», τον ρώτησα. «Από τον Αλ Κουμπάμπ», είπε. Μου έκανε εντύπωση αυτή η απάντηση... γιατί αυτό το αγόρι ήταν μόλις 7 ετών. Άρα, γεννήθηκε στη Γάζα μετά τον πόλεμο και δεν είχε δει καν το Αλ Κουμπάμπ, ένα χωριό που είχε πάψει να υπάρχει εδώ και πολύ καιρό.» Εξήντα χρόνια αργότερα, ενώ η πλειονότητα των Παλαιστινίων γεννήθηκε στην εξορία, οι αντιδράσεις των παιδιών και των ενηλίκων παραμένουν οι ίδιες: ανήκουν στο χωριό από το οποίο εκδιώχθηκε η οικογένειά τους. Το Σιωνιστικό κίνημα, το οποίο έκανε πολιτικό σύνθημα την επί αιώνες ευχή «Το επόμενο έτος στην Ιερουσαλήμ», πρέπει να κατανοήσει αυτή την προσκόλληση, γράφει ο Uri Avnery.

Πάνω σε αυτή την αποφασιστικότητα δημιουργήθηκε μετά τη Νάκμπα (καταστροφή) το παλαιστινιακό εθνικό κίνημα. Το περιφερειακό πλαίσιο συνέβαλε σε αυτό. 

Η δημιουργία του Ισραήλ συγκλόνισε τη Μέση Ανατολή και επιτάχυνε την κατάρρευση των φιλοδυτικών αραβικών καθεστώτων. Γίναμε τότε μάρτυρες της ανόδου του Νάσερ στην εξουσία στην Αίγυπτο το 1952, της ανόδου του επαναστατικού εθνικισμού σε ολόκληρη την περιοχή, την πτώση της μοναρχίας στο Ιράκ το 1958. Αυτή η ζύμωση είχε ως αντικειμενικό στόχο τη διαγραφή της ανάμνησης της ταπεινωτικής ήττας από το Ισραήλ και οδήγησε στην απόφαση του Αραβικού Συνδέσμου για τη δημιουργία της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) το 1964. Την ίδια στιγμή, μια άγνωστη μέχρι τότε οργάνωση, η Φατάχ, ξεκίνησε τις πρώτες της ένοπλες επιχειρήσεις κατά του Ισραήλ στις 1 Ιανουαρίου 1965. Την 1η Φεβρουαρίου 1969, ο ηγέτης της Φατάχ Γιάσερ Αραφάτ εξελέγη πρόεδρος της εκτελεστικής επιτροπής της PLO.

Το παλαιστινιακό εθνικό κίνημα ιδρύθηκε σε ένα διεθνές περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από τον αγώνα των λαών για ανεξαρτησία.

Οι Παλαιστίνιοι ενεπλάκησαν στις εσωτερικές συγκρούσεις του Λιβάνου και έγιναν τα θύματα των διαιρέσεων του αραβικού κόσμου και της παρέμβασης ορισμένων χωρών της περιοχής (Ιράκ, Συρία, Ιορδανία) στις υποθέσεις τους. Έτσι, οι Παλαιστίνιοι περιόρισαν τους στόχους  τους και προσπάθησαν να κάνουν γνωστή την υπόθεσή τους με διάφορες ενέργειες, ιδίως τις αεροπειρατίες, τις οποίες τα δυτικά κράτη περιέγραψαν ως «τρομοκρατικές», επιδόθηκαν σε διπλωματική και πολιτική δράση, στην οικοδόμηση λίγο πολύ σταθερών θεσμών (οργανώσεις νεολαίας, γυναικείες οργανώσεις, σωματεία, σωματεία συγγραφέων κ.λπ.).

Βασιζόμενη ιδιαίτερα στην αυξανόμενη κινητοποίηση των πληθυσμών της Δυτικής Όχθης, της Γάζας και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, που κατελήφθη το 1967, η PLO απέκτησε διεθνές κύρος. Ο Αραφάτ προσκλήθηκε να μιλήσει στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 13 Νοεμβρίου 1974. Η PLO αναγνωρίστηκε τότε από τη συντριπτική πλειοψηφία των κρατών, με εξαίρεση το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες περίμεναν μέχρι τη δεκαετία του 1990 για να αλλάξουν θέση. Η Ευρώπη και η Γαλλία συνέβαλαν, τη δεκαετία του 1980, στην επικύρωση δύο αρχών: του δικαιώματος των Παλαιστινίων στην αυτοδιάθεση και της ανάγκης για διάλογο με τον εκπρόσωπό τους, την PLO.

Χρειάστηκε η Ιντιφάντα, η οποία ξέσπασε τον Δεκέμβριο του 1987, και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου για να οδηγήσουν στις Συμφωνίες του Όσλο, που υπογράφηκαν στην Ουάσιγκτον στις 13 Σεπτεμβρίου 1993 μεταξύ του Γιάσερ Αραφάτ και του Ιτζάκ Ράμπιν, του Ισραηλινού πρωθυπουργού, υπό την αιγίδα του Αμερικανού προέδρου Γουίλιαμ Κλίντον. Την 1η Ιουλίου 1994, ο Αραφάτ εγκατέστησε την Παλαιστινιακή Αρχή, πρώτα στη Γάζα και την Ιεριχώ. Κατ' αρχήν, η ασάφεια των υπογεγραμμένων κειμένων θα πρέπει να αντισταθμίζεται με την αναγνώριση μιας ξεκάθαρης αρχής: την ανταλλαγή «ειρήνης  με εδάφη», τη δημιουργία δηλαδή ενός παλαιστινιακού κράτους δίπλα στο Ισραήλ, εντός των συνόρων της 4ης Ιουνίου 1967. Η «ειρηνευτική διαδικασία» απέτυχε. Παρά την παραχωρηθείσα «αυτονομία», η καθημερινή ζωή των Παλαιστινίων επιδεινώθηκε. Οι δυσκολίες στη μετακίνησή τους αυξήθηκαν ταυτόχρονα με τα στρατιωτικά οδοφράγματα. Ο εποικισμός προχώρησε αδυσώπητα, τόσο υπό την αριστερή όσο και από τη δεξιά ισραηλινή κυβέρνηση.

Μπορούμε να συζητήσουμε τις διάφορες εξηγήσεις για αυτήν την αποτυχία, αλλά η κύρια αφορά τον εποικιστικό χαρακτήρα του σιωνιστικού εγχειρήματος. Αυτό έχει τροφοδοτήσει ένα αίσθημα ανωτερότητας έναντι των «αυτόχθονων» πληθυσμών, το οποίο ωθεί τους Ισραηλινούς ηγέτες να αρνηθούν να αναγνωρίσουν στους Παλαιστίνιους, στην πράξη, την ισότητα και το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Αν η ασφάλεια ενός Ισραηλινού είναι πολύτιμη για την κυβέρνηση του Τελ Αβίβ, αυτή ενός Παλαιστίνιου δεν αξίζει πολλά στα μάτια της.

Η ήττα της δεύτερης Ιντιφάντα, η οποία ξέσπασε τον Σεπτέμβριο του 2000, οδήγησε σε σημαντική αποδυνάμωση της Παλαιστινιακής Αρχής και τη διαίρεση των Παλαιστινίων σε αυτούς της Γάζας που είναι υπό τον έλεγχο της Χαμάς, και της Δυτικής Όχθης που είναι υπό τον έλεγχο της Φατάχ του Αραφάτ. Ωστόσο, υπήρξαν αναμφισβήτητες διπλωματικές επιτυχίες, όπως η αποδοχή της Παλαιστίνης ως μέλος παρατηρητή των Ηνωμένων Εθνών και η διπλωματική αναγνώρισή της από περίπου εκατό κράτη. Άλλο επίτευγμα: η εδραίωση ενός έντονου εθνικισμού που ξεπερνά τις τοπικές δεσμεύσεις και τις πολλαπλές εμπειρίες της εξορίας…

Μετά την αποτυχία της ειρηνευτικής διαδικασίας τι απομένει; Οι Ισραηλινοί συνεχίζουν τους επικοισμούς, καίνε τις ελιές και τα χωράφια των Παλαιστινίων, τσιμεντώνουν τα πηγάδια τους, γκρεμίζουν τα σπίτια τους, σκοτώνουν… Ποια νέα στρατηγική θα υιοθετήσουν οι Παλαιστίνιοι; Πρέπει να διεκδικήσουμε ένα ενιαίο κράτος; Πρέπει να διαλυθεί η Παλαιστινιακή Αρχή; Τι θέση πρέπει να καταλάβει η βία; Ακόμη και η Χαμάς δεν ξεφεύγει από τη συζήτηση, όπως αποδεικνύεται από το νέο της πρόγραμμα, στο οποίο για πρώτη φορά αποδέχεται ξεκάθαρα την ιδέα ενός κράτους εντός των συνόρων του 1967.

Όμως, όπως εξηγούν δύο Παλαιστίνιοι ακαδημαϊκοί, "ελλείψει σαφήνειας σχετικά με την τελική πολιτική λύση, οι κεντρικοί στόχοι παραμένουν τα θεμελιώδη δικαιώματα, τα οποία είναι τα βασικά στοιχεία του δικαιώματος αυτοδιάθεσης του παλαιστινιακού λαού και πρέπει να αποτελούν μέρος οποιασδήποτε μελλοντικής πολιτικής λύσης.

Τι ζητούν οι Παλαιστίνιοι; Την απελευθέρωση από την κατοχή και τον εποικισμό, το δικαίωμα των προσφύγων να επιστρέψουν στα σπίτια και τις περιουσίες τους, καθώς και η μη διάκριση και η πλήρης ισότητα για τους Παλαιστίνιους πολίτες του Ισραήλ (Θυμίζουμε ότι ο νέος νόμος του Νετανιάχου για τη δικαιοσύνη, αποκλείει την ισότητα). Αυτοί οι στόχοι, ως βασικά στοιχεία της αυτοδιάθεσης, περιγράφονται εύγλωττα στο κάλεσμα της παλαιστινιακής κοινωνίας των πολιτών για μποϊκοτάζ, εκποίηση και κυρώσεις (BDS) κατά του Ισραήλ έως ότου επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι.

Το κίνημα BDS, που ξεκίνησε στις 9 Ιουλίου 2005 μετά από πρόσκληση 171 μη κυβερνητικών οργανώσεων, σηματοδοτεί ένα ορόσημο στην παλαιστινιακή ιστορία. Αυτή η ειρηνική κινητοποίηση για ίσα δικαιώματα, πλην των δυτικών κυβερνήσεων, είχε μεγάλη ανταπόκριση…

Το Παλαιστινακό, εκτός από ζήτημα εδαφικό, είναι πάνω απ' όλα ζήτημα δικαιοσύνης ή μάλλον αδικίας που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Στα κατεχόμενα, ο πληθυσμός έρχεται αντιμέτωπος με ένα φαινόμενο που έχει εκλείψει αλλού: τον παράνομο εποικισμό. Από το 1967, το Ισραήλ έχει εγκαταστήσει περισσότερους από 650.000 εποίκους στη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ, μια πρακτική που το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο περιγράφει ως «έγκλημα  πολέμου». Η καθημερινή ζωή των Παλαιστινίων χαρακτηρίζεται από τη δήμευση της γης τους, την καταστροφή των σπιτιών τους, τις συλλήψεις -η πλειοψηφία του ενήλικου ανδρικού πληθυσμού βρίσκεται στη φυλακή-, βασανιστήρια, στρατός που πυροβολεί εν ψυχρώ, κατασκευή τείχους που «Διαχωρίζει» όχι δύο πληθυσμούς αλλά συμβάλλει στον εγκλεισμό ενός από αυτούς. Ο πληθυσμός των Παλαιστινίων διέπεται από ειδικούς νόμους, ένα καθεστώς που μοιάζει από πολλές απόψεις με το απαρτχάιντ: δύο πληθυσμοί στην ίδια γη (Δυτική Όχθη και Ανατολική Ιερουσαλήμ), Παλαιστίνιοι και έποικοι, που υπόκεινται σε διαφορετική νομοθεσία και σε διαφορετική δικαστική αντιμετώπιση.

Σε όλο τον κόσμο, εκατομμύρια άνθρωποι μπόρεσαν να δουν τον εαυτό τους στον αγώνα που διεξάγουν οι Παλαιστίνιοι ενάντια στις διακρίσεις και για ίσα δικαιώματα. 

Είναι πλέον κοινή συνείδηση ότι όσο διαρκεί η κατοχή, δεν θα υπάρχει ούτε ειρήνη ούτε σταθερότητα στη Μέση Ανατολή.

Οι φίλοι του Ισραήλ και οι υποστηρικτές της Χαμάς*

Μετά τις επιθέσεις της Χαμάς, οι Ηνωμένες Πολιτείες και τα ευρωπαϊκά κράτη εξέφρασαν άμεσα την αλληλεγγύη τους στο Ισραήλ και επιβεβαίωσαν το «δικαίωμά του να υπερασπιστεί τον εαυτό του». Από την άλλη πλευρά, η Σαουδική Αραβία, η οποία τους τελευταίους μήνες διερευνά τη δυνατότητα αναγνώρισης του εβραϊκού κράτους, κατηγόρησε το Ισραήλ για «τη στέρηση των νόμιμων δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού».

Πέρα από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, η αντιπαράθεση στη Γάζα έχει εργαλειοποιηθεί πολιτικά τόσο από τη Χαμάς, όσο και από τον Μπίμπι Νετανιάχου, ο οποίος, χάρη στη σύγκρουση με τη Χαμάς, ξεπερνά τα εσωτερικά του προβλήματα όπως οι τεράστιες διαδηλώσεις ενάντια στο νέο νόμο για τη Δικαιοσύνη. Η διαίρεση επιπλέον μεταξύ της Χαμάς και των Παλαιστινίων της Φατάχ του Αμπού Μαζέν χρησιμεύει για να εξηγήσει γιατί η σύγκρουση επικεντρώνεται πάντα στη Γάζα. Εδώ ισχύει το διαίρει και βασίλευε. Με τις συμφωνίες που υπεγράφησαν το 2020 από το Ισραήλ με ορισμένες χώρες του Κόλπου, όπως η Σαουδική Αραβία (ιστορικός εχθρός της Τουρκίας και του Ιράν), ανακοινώθηκε ένας ποταμός χρημάτων προς τη Δυτική Όχθη του Αμπού Μαζένια. Αυτό αποδυνάμωσε σε μεγάλο βαθμό την παλαιστινιακή αλληλεγγύη. Έτσι, όταν οι ΗΠΑ μετέφεραν την πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ, αναγνωρίζοντας την αιώνια πόλη ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, οι αντιδράσεις της Παλαιστινιακής Αρχής ήταν σχεδόν μηδενικές. Κι αυτό την ώρα κατά την οποία στη Δυτική Όχθη οι παράνομοι Ισραηλινοί έποικοι έχουν ξεπεράσει τις 700 χιλιάδες.

Τι απέγιναν οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις;

Δεν υπάρχουν εδώ και χρόνια. Μετά από 56 χρόνια κατοχής των Παλαιστινιακών Εδαφών, τώρα που έχουμε εισέλθει στον δέκατο πέμπτο πόλεμο μεταξύ Αράβων και Ισραηλινών σε περισσότερα από 70 χρόνια, οποιαδήποτε λύση φαίνεται πια πολύ μακρινή...

 

*Η Χαμάς δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1980, κατά τη διάρκεια των παλαιστινιακών διαδηλώσεων της Πρώτης Ιντιφάντα. Το Ισραήλ, όπως και οι ΗΠΑ και η ΕΕ, τη θεωρούν τρομοκρατική οργάνωση. Η Χαμάς υποστηρίζεται από την Τουρκία του Ρετζέπ Ερντογάν. Αλλά ο μεγάλος φίλος της είναι το Ιράν. 

*Αποσπάσματα από κείμενο του Alain Gresh Διευθυντή της ηλεκτρονικής εφημερίδας Orient XXI και από ρεπορτάζ της της Κοριέρε ντε λα Σέρα

Το μέγαρο Μαξίμου καταργεί της Ανεξάρτητες Αρχές κι ό,τι το αμφισβητεί

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 30.09.23 ]

---

Δεν είναι σχέδιο της Μενδώνη αλλά του Μαξίμου.

Εκεί σχεδιάζεται η «νέα δημοκρατία» τύπου Λουδοβίκου Βοναπάρτη-Μητσοτάκη.

Μια «δημοκρατία» αυταρχική, χωρίς διαφορετικές φωνές,

μια «δημοκρατία» της «μονοδιάστατης αλήθειας», της δικής τους «αλήθειας».

Καθαιρούν τα μέλη των Ανεξάρτητων Αρχών που δεν ελέγχουν.

Μανταλώνουν χώρους πολιτισμού που δεν είναι «δικοί τους».  

Τσιμέντωσαν το «Εμπρός», επιχείρησαν να κάνουν έξωση στους αρχαιολόγους από το «σπίτι» τους, αυτόν τον σπουδαίο χώρο παραγωγής πολιτισμού στο Θησείο, έκλεισαν τα καφενεία των βιβλίων στο αρχαιολογικό και στο Νομισματικό Μουσείο, εκεί που γίνονταν οι συνάξεις συγγραφέων και αναγνωστών (βάστα Βασίλη!), εκκένωσαν τις καταλήψεις των προσφύγων, εκεί που άνθιζε η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά, εκδίωξαν με πρωτοφανή αγριότητα τους νέους από τα εγκαταλελειμμένα σπίτια (θυμηθείτε την υπόθεση Ινδαρέ-σήμερα τα ΜΑΤ επιτέθηκαν στην κατάληψη του Ευαγγελισμού).

Δεν θέλουν οι νέοι να αυτενεργούν και να μαθαίνουν βιωματικά ότι οι ζωές τους είναι πάνω από το κέρδος, ότι δεν είναι όλα χρήμα, ότι δεν πουλιούνται ούτε αγοράζονται όλα.

Δεν θέλουν την δημιουργία μιας νέας κουλτούρας, ένα σύστημα νέων ηθών το οποίο θα απαντά στη σήψη της κυρίαρχης κουλτούρας, της κουλτούρας του ακραίου ατομικισμού και του ναρκισσισμού, όπου ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος.

Δεν θέλουν ένα εναλλακτικό και συνάμα γοητευτικό –με την έννοια της εκτροπής- σύστημα νέων αξιών και κανόνων που κομίζει η σημερινή μειοψηφία η οποία αύριο θα γίνει πλειοψηφία.

Δεν θέλουν τις οάσεις πολιτισμού και αλληλεγγύης, δεν θέλουν ό,τι είναι «Δρόμος» και συνιστά την απάντηση στην πλαστογράφηση των γεγονότων από τα μίντια που ελέγχουν.

Δεν θέλουν ό,τι αμφισβητεί το εκπαιδευτικό τους σύστημα, την κουλτούρα τους συνολικά, αυτή που παράγει «ανθρώπους εξαρτήματα», άτομα χωρίς Πρόσωπο.

Για το λόγο αυτό η νέα πειθαρχία τους οργανώνει περίκλειστους χώρους που δεν επιτρέπουν τη συνάντηση, την παρέα, την ομάδα, την συναδέλφωση, την αγκαλιά, τον έρωτα… θέλει τα πάντα εξ αποστάσεως(τηλέ-), όλα online, χωρίς άμεση επαφή, χωρίς την ανάπτυξη της παραμικρής αμφισβήτησης, χωρίς την ύπαρξη της ελάχιστης ανυπακοής.

Γι' αυτό αναπτύσσουν πρωτοφανείς μηχανισμούς ελέγχου και καταστολής.

Ο λεγόμενος «κατασκοπευτικός καπιταλισμός» επιδιώκει να ελέγχει τα πάντα και να παράγει την μία και ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, τη δική τους αλήθεια. Γι’ αυτό θέλουν να καταργήσουν ό,τι την αμφισβητεί, ό,τι την ακυρώνει.

Όμως οι άνθρωποι του πολιτισμού, οι νέοι και οι νέες αντιδρούν και περνούν στο passage a l’ acte, περνούν στη δράση,

περιφρουρούν τις «φωλιές» τους, συγκεντρώνονται στις πλατείες και τραγουδούν «El pueblo unido jamas será vencido»(Λαός ενωμένος ποτέ νικημένος)…  Φωνάζουν: «Δεν θα περάσουν»

Κι ακόμα πως «Κι αν δεν νικήσουμε ποτέ θα πολεμάμε πάντα»…

Γιατί ο αγώνας είναι ο τρόπος για να ανασυστήσουμε το θρυμματισμένο Πρόσωπό μας...

Από τον υπέροχο Γκάτσμπι στον Στέφανο Κασσελάκη

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 26.09.23 ]

---

Ένας άγνωστος νέος με ισχνό πολιτικό λόγο, εκτός των αριστερών κωδίκων, με μία εκστρατεία λίγων ημερών κατέλαβε την ηγεσία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ο νέο-νάρκισσος, ο «αυτοδημιούργητος» υπέροχος Γκάτσμπι των κοινωνικών δικτύων αντιπαρατέθηκε στους «βαρώνους» των μηχανισμών, στους παραδοσιακούς νάρκισσους που συντηρούν (όταν δεν λειτουργούν υπονομευτικά) την ακινησία προκειμένου να διατηρούν τις πολιτικές τους «θέσεις» (τις κομματικές βαρωνίες), και τους νικά κατά κράτος. Αυτό μέχρι σήμερα συνέβαινε μόνο στην (ακρο)δεξιά (Τραμπ, Μπολσονάρου, Όρμπαν…). Τώρα συμβαίνει και στην «αριστερά»(εντός εισαγωγικών).

Ο νέος επικοινωνιακός και μεταπολιτικός πολιτισμός παρουσιάζει τον Έλληνα πολιτικό εκπρόσωπό του.

Ο νέο-νάρκισσος δεν καθρεφτίζεται στα κομματικά κάτοπτρα, αλλά στα «κάτοπτρα» των κοινωνικών δικτύων, εκφράζοντας την ναρκισσιστικοποίηση ολόκληρης της κοινωνίας. «Δεν είμαι φαινόμενο, είμαι η φωνή της κοινωνίας» είπε στην επινίκια δήλωσή του ο κ. Κασσελάκης. Μόνο που δεν είναι η «φωνή» αλλά η εικόνα της ναρκισσιστικής μας κοινωνίας, θα διόρθωνα.

Οι συνέπειες του ναρκισσισμού (άλλοι μιλούν για υπερ-ατομικισμό) είναι εμφανείς πλέον παντού. Για να «επιτύχεις» επαγγελματικά, πολιτικά ή στην ιδιωτική σου ζωή, πρέπει να εκτεθείς, να προβάλλεις το εικονοποιημένο αφήγημά σου μέσω των κοινωνικών δικτύων, του τικ-τοκ, της τηλεόρασης κ.α..

Όλα είναι επικεντρωμένα στο ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ, στην ΕΙΚΟΝΑ, την οποία όχι μόνο ο πολιτικός αλλά και ο καθένας οφείλει να αυτοπροωθήσει, ακόμα και σε βάρος της αλήθειας, ακόμα και σε βάρος του άλλου…

Ο κοινωνικός ανταγωνισμός, η σύγκριση, η αναγνώριση και το κύρος, μετρώνται πλέον με τον αριθμό των Likes και των «φίλων» ή των «ακολούθων».  Εσχάτως και των ψήφων.

Ο 35χρονος  πολιτικός  ψηφίζεται  όχι μόνο από αυτούς/ες που θέλουν να τιμωρήσουν τους υπονομευτές του Τσίπρα, αλλά και  από εκείνους/ες που επιδιώκουν  το «ξεμπλοκάρισμα» της πολιτικής διαδικασίας από τους παραδοσιακούς κομματικούς μηχανισμούς και τους βαρώνους τους.  Δείχνει  δηλαδή ότι κάθε συριζαίος μπορεί να γίνει «αρχηγός»  μέσω των κοινωνικών δικτύων και πέραν των κομματικών μηχανισμών.

Υπ’ αυτή  την οπτική ο νεαρός πολιτικός (και μαζί βεβαίως ο Αλέξης Τσίπρας) «ξεμπλοκάρει» το πολιτικό σύστημα, εκφράζοντας έτσι την προϊούσα «ναρκισσιστικοποίηση της κοινωνίας».

Ο καθένας τώρα μπορεί να γίνει πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ  αλλά και της ΝΔ, υπερνικώντας την κομματική γραφειοκρατία. Το ναρκισσιστικό «όνειρο» είναι εδώ, όπως και ο μύθος του american dream όπου ο καθένας μπορεί να γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ (αρκεί βέβαια να βρει κάποια πολλά εκατομμύρια δολάρια στο δρόμο, όπως έλεγε ένας Αμερικανός υποψήφιος πρόεδρος)

Οι ΠΑΝΩ και οι ΚΑΤΩ ΝΑΡΚΙΣΣΟΙ

Στο βιβλίο «Homo americanus» επισημαίνω ότι στις ΗΠΑ έχουμε δύο «επιστροφές»:

Οι Δημοκρατικοί επιστρέφουν στην δεκαετία του 1960, στην εποχή της μεγάλης κινητικότητας των μεσαίων τάξεων, προκειμένου να αντλήσουν από εκεί πολιτικά επιχειρήματα.

Αντίθετα, οι Ρεπουμπλικάνοι επιστρέφουν στη δεκαετία του 1920, την εποχή του υπέρμετρου πλουτισμού και του «υπέροχου Γκάτσμπι». Ο τελευταίος -τηρουμένων των αναλογιών- με τη βοήθεια των νέων μέσων επικοινωνίας εκφράζει τον παθολογικό ναρκισσισμό ενός νέου ανθρωπότυπου. Για την ακρίβεια δύο ανθρωπότυπων: Του ανθρωπότυπου που αντιστοιχεί στα διευθυντικά στελέχη (των CEO, chief executive officer, ιδιοκτήτες-μεγαλομέτοχοι των μεγα-εταιρειών) και των πολιτικών ηγετών, δηλαδή των «πάνω». Ενώ από την άλλη πλευρά είναι οι «κάτω», το μεγάλο πλήθος των μικρομεσαίων αλλά και των εξαθλιωμένων ομοίως νάρκισσων στην αθλιότητά τους, καθώς επιθυμούν κι αυτοί να είναι "βασιλιάδες", όπως εκείνοι του Ζενέ, που αντί κορώνας βάζουν στο κεφάλι τη μασέλα τους!

Οι “πάνω” είναι οι Her Omnes (οι Κύριοι Όλος ο Κόσμος), όπως αποκαλούσε ο Φρ. Κάφκα τα τεράστια Εγώ, τα κοσμο-εγώ. Είναι αυτοί για τους οποίους μιλάει και ο Ντελίλο στο μυθιστόρημα: Κοσμόπολις, (εκδόσεις Εστία). Είναι ο Έρικ, ο πολυεκατομμυριούχος χρηματιστής, του οποίου ο Εαυτός ισούται με όλον τον κόσμο: Πίστευε, ότι «Με το θάνατό του δεν θα τελείωνε ο ίδιος. Θα τελείωνε ο κόσμος»! Ο Έρικ είναι όπως τα τεράστια κελύφη, τα ακόρεστα Εγώ, που ότι κι αν κατασπαράζουν παραμένουν αδειανά. Μπορεί να ικανοποιήσει, όπως στο «Παιγνίδι του καλαμαριού», κάθε του επιθυμία, ακόμα και να σκοτώσει, βάζοντας τους άλλους να αλληλοσκοτωθούν. Αλλά επειδή ακριβώς μπορεί να ικανοποιεί κάθε του επιθυμία, δεν έχει πλέον επιθυμία, κανένα παιγνίδι δεν τον συγκινεί, καθώς πάσχει από έλλειψη συγκίνησης, από απώλεια νοήματος, γι’ αυτό και από έλλειψη ορίων και ηθικής. Γι’ αυτό καταστρέφει για τη νίκη, για το παιγνίδι.

Αυτοί είναι οι «θρύλοι», που έχουν ανατραφεί από λύκους, με μόνη πίστη τους την «πληροφόρηση» (τα data) και το Χρήμα. Όλα γι’ αυτούς είναι μετατρέψιμα σε κυματιστές αράδες πληροφοριών και Χρήμα. Το σώμα, η ψυχή, όλα συρρικνώνονται σε μία δομή πληροφοριών. Όλα πωλούνται κι αγοράζονται. Το παν είναι η σκέψη, το παιγνίδι με τη σκέψη, η σκέψη έξω από τα όρια, η επίθεση στα όρια της αντιληπτικής ικανότητας, η σπέκουλα στο κενό, το παιγνίδι στο χάος, ένα  «Squid Game», ένα στοίχημα, και τελικά το χρήμα…

Σ’ αυτό το περιβάλλον διαμορφώνονται οι «μεγα-νάρκισσοι», οι παθολογικοί νάρκισσοι. Αυτοί που χρειάζονται οι σύγχρονες επιχειρήσεις και εσχάτως και τα πολιτικά κόμματα. Είναι οι «αυτοδημιούργητοι» νέοι «Γκάτσμπι», αυτοί που θυσιάζουν την αληθινή τους προσωπικότητα και αναπτύσσουν ένα «faux self», έναν προσωπικό μηχανισμό που υιοθετεί συμπεριφορές, που η επιχείρηση ή οι πολίτες (οπαδοί) περιμένουν απ’ αυτούς. Μαθαίνουν να βιώνουν την εργασία σαν σπορ, όπου το ουσιώδες είναι η νίκη, με μόνο στόχο να νικήσουν τον αντίπαλο, προσαρμοζόμενοι σαν τον χαμαιλέοντα, υπερβαίνοντας διαρκώς τα όριά τους, κινούμενοι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη, φθάνοντας στο σημείο να ξεχάσουν ακόμα και την αληθινή προσωπικότητά τους και να γίνουν «άλλοι», αυτοί που θέλουν οι επιχειρήσεις και το άτεγκτο «πνεύμα» της οικονομικής αλλά και της πολιτικής αγοράς, αυτοί/ες που θέλει η κοινωνία, εν πολλοίς η σημερινή ναρκισσιστική κοινωνία με τα προφασιστικά χαρακτηριστικά της.

Γιατί αυτή η κοινωνία είναι πια έτοιμη να δεχθεί τον φασισμό όπως έγραφε παλιότερα για τις ΗΠΑ ο Νόρμαν Μέηλερ στο βιβλίο του "Μάγισσα τέχνη": «...Ακόμη δεν είμαστε φασιστική χώρα, αλλά μπορεί να συμβεί σύντομα (...) Οι ΗΠΑ είναι ένας τόπος χυδαίος, φτηνός, άθλιος και πιστεύω πως ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι πρόθυμο να δεχθεί με φυσικό τρόπο το φασισμό». Το ίδιο θα μπορούσε να πει κανείς, σήμερα, και για την Ελλάδα αλλά και για πολλές άλλες χώρες, όπου αναπτύσσεται τόσο ο μεταπολιτισμός της Εικόνας όσο και η μεταπολιτική του φόβου...

Ο όχλος των κοινωνικών δικτύων

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 23.09.23 ]

---

Δεν μιλούν στο όνομα του κόμματος και των αποφάσεών του. Αυτών που ψηφίζονται στα συνέδρια ή λαμβάνονται από τα συλλογικά θεσμικά όργανα. 

Μιλούν μόνο για τις δικές τους προτάσεις, για τα δικά τους σχέδια, τις προσωπικές τους πολιτικές, τις δικές τους αποφάσεις.

Αυτοί διαμορφώνουν το «πολιτικό σχέδιο», αυτοί καθορίζουν, αυτοί αποφασίζουν!

"Εγώ είμαι το κόμμα", Moi, je suis le parti

Αυτοί είναι οι σωτήρες και οι μεσσίες, ενώ το κόμμα είναι ο οπαδός που ακολουθεί επευφημώντας και ενίοτε στρώνοντας με βάγια το δρόμο του Μεσσία (για τον Μητσοτάκη στην Πάτρα)!

Εδώ έχουμε τον vulgus (όχλο) και όχι τον populus (λαό) -διάκριση του Χέγκελ. Η δεύτερη κατηγορία δημιουργείται εκεί που λειτουργούν οι δημοκρατικοί θεσμοί, εκεί όπου υπάρχει δημόσιος χώρος και αναπτύσσεται ο δημόσιος διάλογος και τα ατομικά συμφέροντα μπορούν να διυλίζονται, να συνθέτονται και να μετασχηματίζονται σε γενικό συμφέρον. Σ’ αυτή την περίπτωση έχουμε τον βουλευόμενο και βουλόμενο λαό, το populus.

 Γενικά, όταν ο πληθυσμός δεν έχει τον τρόπο (θεσμούς) να γίνει λαός, να μετασχηματιστεί δηλαδή σε μία βουλευόμενη οντότητα που εκφράζεται και βούλεται, τότε παραμένει vulgus. Η κατάσταση αυτή ενισχύεται στο νέο «δημόσιο χώρο» των κοινωνικών δικτύων, καθώς οι αλγόριθμοι όχι μόνο αποκλείουν τον δημόσιο διάλογο, την αντιπαράθεση και τη σύνθεση, αλλά και παγιώνουν και ενισχύουν τις πολώσεις, οδηγώντας σε συνεχείς διαιρέσεις-διασπάσεις.

Οι αλγοριθμικές «φούσκες» απλουστεύουν μέχρι εκχυδαϊσμού καθώς δεν μπορούν να διαμορφωθούν με βάση σύνθετα πολιτικά και ιδεολογικά σχέδια και συνήθως εστιάζουν σε πρόσωπα. Θέλουν «ταμπέλες» και απλοϊκά κριτήρια. Δεν είναι τυχαίο ότι το προσωπικό πρόσημο του κάθε μονομάχου (υποψήφιου/ας αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ) είναι η δυνατότητά του να νικήσει στην αρένα τον Κυριάκο Μητσοτάκη! Με βάση αυτό το στοιχείο, στις ηλεκτρονικές εξέδρες ο όχλος παραληρεί με πρωτοφανή λεκτική αγριότητα.

Ζούμε στην «εποχή του τυραννικού Εγώ», του ατόμου ως μοναδικού σημείου αναφοράς και των κοινωνικών δικτύων που ενισχύουν τον ατομικισμό (τώρα λέγεται ναρκισσισμός) καθώς και την ατομική ευθύνη, δημιουργώντας τον «ολοκληρωτισμό της αλγοριθμικής φούσκας»!

Το διαδίκτυο ενώ δίνει την αίσθηση του δημόσιου χώρου, στην πραγματικότητα είναι ένας μερικός δημόσιος χώρος των ομοίων (ένα υποσύνολο) και όχι ο γενικός δημόσιος χώρος όπου συναντώνται οι διαφορετικές απόψεις. Αντίθετα, κάθε τι διαφορετικό μοιάζει οχυρωμένο στη δική του «φούσκα των ομοίων», αποκλείοντας ή ελαχιστοποιώντας τη δυνατότητα επίτευξης της σύνθεσης των διαφορετικών θέσεων και απόψεων. Από εδώ εκκινεί η ενίσχυση της ρητορικής του φανατισμού και του μίσους.

Από αυτή την οπτική γωνία, στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έγινε δεκτή η πρόταση για προσφυγή στον παραδοσιακό θεσμό του Συνεδρίου, όπου οι αντίθετες απόψεις θα συγκρούονταν και ενδεχομένως να υπήρχε μια δυνατότητα σύνθεσης, και επιλέχθηκε πρώτα η άμεση προσφυγή στην εκλογή προέδρου. Το κενό της ύπαρξης θεσμού αντιπαράθεσης-σύνθεσης καλύφθηκε από τον «δημόσιο χώρο» των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ο οποίος όχι μόνο αδυνατεί να συνθέσει, αλλά αντίθετα ενισχύει τις αντιθέσεις στις πιο απλοϊκές και πολλές φορές χυδαίες και απολιτικές εκδοχές τους. Εν πολλοίς οι ψηφιακές «φούσκες» συγκρούστηκαν ανηλεώς με κερδισμένο μέχρι στιγμής τον υποψήφιο με τα πιο "δεξιά" χαρακτηριστικά.

Το σύνδρομο της φούσκας δημιουργεί συνεχείς διαιρέσεις, καθώς κάθε διαφορετική άποψη αποκτά τη δική της φούσκα. Όπως ακριβώς συμβαίνει με τις μειονοτικές ομάδες στους προτεσταντικούς κλάδους.

Μάλιστα, ο ναρκισσισμός των μικρών διαφορών (ίδιον των σχηματισμών της Αριστεράς) ενισχύεται από την αλγοριθμική «φούσκα», δημιουργώντας τη φοβερή ρητορική του μίσους των ομοίων, την οποία περιγράφει εύστοχα ο Ζοζέ Σαραμάγκου.

Για να μην έχουμε λοιπόν vulgus αλλά populus απαιτείται η ενεργοποίηση του πληθυσμού μέσα από δημοκρατικούς θεσμούς διαβούλευσης, που δεν θα λειτουργούν σαν αποστειρωμένες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, αλλά θα αναπτύσσουν την «ποίησή» τους μέσα στην πολιτική Πράξη, στη δράση, στο δρόμο, στις γειτονιές, εκεί όπου δημιουργούνται οι νέες σχέσεις αλληλεγγύης, εκεί όπου αλλάζει ο τρόπος ζωής και ο συσχετισμός των αξιών, εκεί όπου δημιουργείται η κοινωνική αριστερά της αξιοπρέπειας, της αλληλεγγύης και μιας νέας συλλογικότητας, εκεί όπου αρθρώνεται ο πολιτικός λόγος που βάζει τον άνθρωπο πάνω από τα κέρδη και δεν τον αντιμετωπίζει ως «πράγμα».   

Η αριστερά δεν μπορεί να παίζει στο γήπεδο της δεξιάς. 

Γι’ αυτό απαιτείται μια νέα στάση απέναντι στα κοινωνικά δίκτυα που να μην ενισχύει το Vulgus.

Αυτό δεν σημαίνει τον εκτοπισμό του ορθού λόγου και της «μηχανής», αλλά τον αυστηρό περιορισμό τους στα εδάφη που τους αναλογούν, δηλαδή σε μια λελογισμένη χρήση τους που δεν θα υποκαθιστά τους παραδοσιακούς αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς. «Ναι», λοιπόν, στη «μηχανή» που απελευθερώνει από το άχθος και την ανάγκη, αλλά όχι στο ρομπότ που «απολύει» και στον λογάριθμο που υποδουλώνει προκαλώντας έναν διότυπο «εμφύλιο των κάτω».

Γιατί ο ζωτικός χώρος του ανθρώπου δεν είναι ο στενόχωρος και αγχωτικός χώρος του Εγώ, που λαμβάνει φοβερές διαστάσεις μέσω των κοινωνικών δικτύων, ούτε η αφηρημένη και καταναγκαστική απόλυτη κυριαρχία της συλλογικότητας, αλλά εκείνη η ενδιάμεση ζώνη στην οποία συνηθίζουν να λαμβάνουν χώρα ο έρωτας, η φιλία, η κατανόηση, η συμπόνια και η αλληλεγγύη. «Μόνο η παραδοχή αυτής της αρχής θα μας επιτρέψει να θεμελιώσουμε αυθεντικές κοινότητες, αντί για κοινωνικές μηχανές» όπως έλεγε ο Ε. Σάμπατο. 

Και μετά τον Μητσοτάκη τι;

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 20.09.23 ]

---

«Εγώ θα νικήσω τον Μητσοτάκη» λέει ο ένας, «εγώ θα νικήσω τον Μητσοτάκη» λέει η άλλη. Και μετά τι;

Τι θα συμβεί όταν φύγει ο Μητσοτάκης; Ποια πολιτική θα αντικαταστήσει την πολιτική του;

Ή μήπως η αλλαγή είναι απλώς υπόθεση αλλαγής μάνατζερ, υπόθεση ικανότητας του διαχειριστή;

Αν είναι έτσι, να αφαιρέσουμε το πρόσημο «Αριστερά». Παρέλκει.   

Δεν έχουμε Αριστερά όταν έχουμε διαχείριση του συστήματος, δεν έχουμε αλλαγή όταν στην εξουσία έχουμε τις ίδιες ελίτ. Δεν έχουμε πραγματική αλλαγή όταν δεν αλλάζει η ταξική σύνθεση της εκπροσώπησης σε όλα τα επίπεδα της εξουσίας. Δεν έχουμε αλλαγή όταν δεν αλλάζει ριζικά η πολιτική. Προπάντων δεν έχουμε αλλαγή, όταν δεν αλλάζει ο τρόπος παραγωγής, αλλά και ο τρόπος σκέψης, όταν το περιεχόμενο της εκπαίδευσης είναι υπερσυντηρητικό, όταν τα μίντια είναι ελεγχόμενα από τους ολιγάρχες...

Αριστερή πολιτική δεν είναι η επιλογή μεταξύ του άγριου νεοφιλελευθερισμού και ενός δίκαιου καπιταλισμού, γιατί τέτοιος δεν υπάρχει. 

Η επιλογή είναι μεταξύ του καπιταλισμού και της ανθρωπότητας.

Η εμπειρία των «αριστερών» κυβερνήσεων έδειξε ότι δεν μπόρεσαν να αλλάξουν σημαντικά τη δυναμική του κεφαλαίου, με αποτέλεσμα να καταλήξουν να εφαρμόζουν μέτρα που αρχικά καταδίκαζαν. Οι «αριστερές» κυβερνήσεις έκαναν κάποιες μικρές βελτιώσεις στις ζωές των πολλών, αλλά επί της ουσίας άφησαν άθικτη τη συσσώρευση του κεφαλαίου, που αντεπιτέθηκε με τις πολιτικές του δυνάμεις και τα μίντια, εξαφανίζοντας παντού την κυβερνώσα ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. 

Τελικά, η απογοήτευση του κόσμου τον οδήγησε σε «ουρανοκατέβατους σωτήρες» αλλά και στην δήθεν αντισυστημική ακροδεξιά.

Γι’ αυτό πρέπει να ξαναπιάσουμε το νήμα από την αρχή. Να αναρωτηθούμε που είναι το λάθος.

Να ξαναδούμε τον τρόπο παραγωγής, την αγορά, την «ανάπτυξη» ή όπως αλλιώς λέγεται ο καπιταλισμός, να ξαναδούμε εκείνο το ξόανο που πίνει το νέκταρ από το κρανίο των δολοφονημένων-εργαζομένων, όπως έλεγε ο Μαρξ.

Να ξαναδούμε τη μορφή της κοινωνικής οργάνωσης στην οποία ζούμε και που μας ωθεί στην εξαφάνιση. 

Ότι αυτή η μορφή κοινωνικής οργάνωσης βασίζεται στο κεφάλαιο και στο χρήμα.

Γι’ αυτό η Αριστερά, αν θέλει να υπάρξει, πρέπει να προβάλει και πάλι αυτό που φαίνεται αδύνατο, την κατάργησή τους…

Οι «θύρες» της μαφίας και του φασισμού

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 26.09.23 ]

---

Η θύρα 7 του Ολυμπιακού τιμά το δολοφονημένο στέλεχος της Greek Mafia Βασίλη Ρουμπέτη! Θυμίζουμε ότι ο Βασίλης Ρουμπέτης είχε καταδικαστεί για τη δολοφονία οπαδού του Παναθηναϊκού στην Παιανία, ήταν διαπιστευμένος στο Καραϊσκάκη και σε φωτογραφίες εμφανίζεται να συνοδεύει τον πρόεδρο του Ολυμπιακού. Παράλληλα, συμμετείχε στην Greek mafia και κυκλοφορούσε με θωρακισμένη Mercedes που ανήκε στον Σκάι του Αλαφούζου!

Η θύρα 13 του Παναθηναϊκού άνοιξε χθες πανό συμπαράστασης στους δολοφόνους του Μιχάλη Κατσουρή, τους Κροάτες της Bad Blue Boys, τους νεοναζί οπαδούς της Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Το πανό έγραφε «free the boys»!  

 Η Μαφία και οι Νεοναζί δεν είναι απλά συγκοινωνούντα δοχεία αλλά έχουν νόμιμο θεσμικό χώρο, τους «συνδέσμους οπαδών», όπου προσηλυτίζουν και εκπαιδεύουν τα μέλη τους. Μπράβοι και στελέχη της Μαφίας είναι συγχρόνως και στελέχη των συνδέσμων των ποδοσφαιρικών ομάδων καθώς και μέλη φασιστικών οργανώσεων.

Όπως γράφαμε πρόσφατα στο artinews: «Ένας κόσμος ολόκληρος βρίσκεται στις υπηρεσίες της μαφίας: Έμποροι ναρκωτικών, τσιγάρων, προϊόντων μαϊμού, όπλων, λαθρέμποροι και διακινητές πετρελαίου (όλο το δίκτυο λαθρεμπορίας από τα διυλιστήρια, τα διεθνή ύδατα μέχρι τα βενζινάδικα), πλυντήρια μαύρου χρήματος (κέντρα διασκέδασης, αλυσίδες φούρνων, μικρομάγαζα, τράπεζες, ποδοσφαιρικές ομάδες, πρατήρια καυσίμων…) αλλά και παράνομος τζόγος, πορνεία. Μια ολόκληρη παρα-οικονομία που διαπλέκεται με τη νόμιμη οικονομία. Μια «επιχειρηματική μαφία» που ελέγχει ποικίλες επιχειρήσεις, μίντια, δημοσιογράφους, ποδοσφαιρικές ομάδες, πολιτικούς, κυβερνήσεις… Στο περιβάλλον αυτό αναπτύσεται και ο νεοφασισμός.

Η ελληνική κοινωνία «ζέχνει» πλέον μαφία τύπου νότιας Ιταλίας και μαφιόζικες «αρχές» που ταυτίζονται με αυτές των φασιστών. Η βία και η δύναμη, η αυτοδικία και το χρήμα, η ματσίλα και ο τσαμπουκάς, η μαγκιά και η ομερτά είναι ο πολιτισμός της Μαφίας, είναι το συμβολικό της σύμπαν, αλλά και το σύμπαν του φασισμού που έχει γίνει κανονικότητα στους «οπαδικούς στρατούς» και κατ' επέκταση σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.

Οι αξίες της μαφίας και του φασισμού καλλιεργούνται από τις πιο μικρές ηλικίες μέσω της τραπ μουσικής. Η θεματολογία των τραπ κομματιών είναι κοινή σε όλο τον κόσμο: όπλα, ναρκωτικά, υπερτονισμένη σεξουαλικότητα και «ματσίλα», ξεκάθαρη παραβατικότητα στο drill, τατουάζ παντού-σχέδια με μαχαίρια, νεκροκεφαλές, φίδια, νυχτερίδες, σκορπιούς, θολά μάτια κ.ά., βίντεο κλιπ με προβολή της βωμολοχίας, της σωματεμπορίας, του σεξισμού, της διάχυτης βίας, της διακίνησης ναρκωτικών και της χλιδής του υποκόσμου. Αυτή η θεματολογία θα γίνει πράξη στο σχολείο και στις νεανικές παρέες, στα μπαρ, στις "θύρες" των ποδοσφαιρικών ομάδων, στις σχολές πολεμικών τεχνών κ.ά.. 

Η κοινωνικοποίηση των «αξιών» της Μαφίας και του νεοφασισμού έχει ως πολιτική συνέπεια την μετακίνηση των κοινωνιών προς την ακροδεξιά και το φασισμό.

Αυτός είναι ο πολιτισμός της σύγχρονης αστικής τάξης.

Γιατί όπως σημείωνε ο συγγραφέας Λεονάρντο Σκιάσια η Μαφία είναι «ένα σύστημα που διαχειρίζεται τα συμφέροντα της κυρίαρχης αστικής τάξης(...) που γεννιέται και αναπτύσσεται όχι στο κενό του κράτους, αλλά μέσα στο ίδιο το κράτος»…

Το ίδιο και ο νεοφασισμός...