Ο Μπερλουσκόνι πέθανε, ο μπερλουσκονισμός ζει...

 

[ ARTI news / Κόσμος / 13.06.23 ]

---

Κεντρικό πρόσωπο της ιταλικής πολιτικής τα τελευταία τριάντα χρόνια, ο πρώην πρωθυπουργός, επιχειρηματίας και πρώην πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομάδας AC Milan πέθανε τη Δευτέρα 12 Ιουνίου στα 86 του χρόνια.

Η πολιτική επιτυχία του Σίλβιο Μπερλουσκόνι ήταν το αποτέλεσμα της παρακμής της δημοκρατίας στην Ιταλία και του θεμελίου της νομιμότητάς της που ήταν ο «αντιφασισμός». Αυτό, όπως γράφει ο καθηγητής Κάρλο Γκάλι*, κορυφώθηκε το 1978, το έτος της δολοφονίας του Aldo Moro από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες. Θα πρόσθετα ότι έκτοτε ο αντιφασισμός ως νομιμοποιητική βάση της δημοκρατίας αντικαταστάθηκε από τον αντικομμουνισμό, που κορυφώθηκε με την πτώση των σοσιαλιστικών καθεστώτων. Εκείνη την εποχή, ο ρυθμιστικός ρόλος της πολιτικής και του δικαίου αντικαταστάθηκε από τον ρόλο της οικονομίας. Μιας οικονομίας της οποίας ο «φιλελεύθερος» χαρακτήρας είχε χαθεί υπέρ της  νεοφιλελεύθερης και πελατειακής. Αυτή η συγκυρία «γέννησε» τον πολιτικό-επιχειρηματία και μιντιάρχη Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Η Ιταλία (ήταν και) είναι μια χώρα κατακερματισμένη σε ομάδες συμφερόντων, από τις πιο ισχυρές έως τις πιο άθλιες, που είναι σε πόλεμο μεταξύ τους και δεν υπολογίζουν την νομιμότητα, συνεχίζει ο Γκάλι. Η κοινωνία είναι μια ζούγκλα, διάσπαρτη από μερικές νησίδες -σε ορισμένες περιοχές του Βορρά ή κάποιες «κόκκινες» της κεντρικής Ιταλίας- όπου δεν παρεμβαίνει πλήρως ούτε η λογική της αγοράς ούτε η λογική του κράτους. Οι Ιταλοί διαισθητικά αντιλαμβάνονται ότι η κρίση της νομιμότητας τους τιμωρεί όλους, αλλά οι περισσότεροι προτιμούν να παίζουν τον «ελεύθερο αναβάτη», προσπαθώντας να γλιστρήσουν μέσα από τις ρωγμές του νόμου και «να τα καταφέρουν», χωρίς ποτέ να προσπαθήσουν να επιστρέψουν στη συλλογική δράση σεβόμενοι τους κανόνες.

Η άνοδος της διαφθοράς πηγάζει από αυτή τη λογική του «καταφερτζίδικου ατομικισμού»... Ο δημόσιος χώρος νομιμότητας, διαφάνειας και καθολικότητας συρρικνώνεται. Και τον διαδέχεται μια συσσώρευση ιδιωτικών συμφερόντων και ιδιαιτεροτήτων με ποικίλες επιρροές και βάρη, που αγωνίζονται για μια επισφαλή ισορροπία. Η κοινωνία είναι πάντα δομημένη σύμφωνα με τις προσωπικές πίστεις και τις πελατείες και προτιμά τα κόλπα και την ευνοιοκρατία. Στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση προστίθεται μια ηθική κρίση, μια πραγματική σπατάλη του κοινωνικού κεφαλαίου που λέγεται εμπιστοσύνη.

Η αποσύνθεση της Αριστεράς έπαιξε μεγάλο ρόλο στην μπερλουσκονική περιπέτεια. Η Αριστερά μετεωριζόμενη ανάμεσα σε αβεβαιότητες και αντιφάσεις, παραμένει ηγεμονική (όχι χωρίς δυσκολία) μόνο σε λίγες περιοχές της κεντρικής Ιταλίας, ενώ παντού αλλού κυριαρχεί το πελατειακό σύστημα της δεξιάς. (σ.σ. Αυτό το πελατειακό σύστημα ενεργοποίησε η ΝΔ σε όλη την Ελλάδα με αποκορύφωμα τον εκβιασμό της μουσουλμανικής μειονότητας της Ροδόπης).

Συνενοχή της Καθολικής Εκκλησίας

Ο Μπερλουσκόνι πέτυχε να ενσαρκώσει την «εξέγερση των μαζών» που προκλήθηκε από το τέλος του κομματικού συστήματος της Πρώτης Δημοκρατίας. Εκμεταλλεύτηκε την εξέγερση ενάντια στην πολιτική, ενάντια στον πολιτισμό, ενάντια στις ελίτ που σημάδεψαν τη δεκαετία του 1990 και φθάνει μέχρι σήμερα.

Η δύναμή του βασίστηκε σε έναν λαϊκισμό που τρέφεται από τη δύναμη των μέσων ενημέρωσης κι ένα αυθεντικό προσωπικό χάρισμα. Ο Μπερλουσκόνι προσέφερε στους ψηφοφόρους του μια κυνική και αντιθεσμική ρητορική και αντίστοιχη πολιτική κουλτούρα. Οι αξίες που υπερασπίστηκε με λόγια —αλλά χωρίς να τις κάνει πράξη...— πηγάζουν από παραδοσιακές αντιδιανοητικές και μικροαστικές πεποιθήσεις. Δεν αποδέχεται κανένα όριο στη δική του εξουσία, όπως αποδεικνύεται από τις διαμάχες του με το Κοινοβούλιο, στο οποίο είχε την πλειοψηφία, και ενάντια στο δικαστικό σώμα, από το οποίο ήθελε να προστατευτεί με νόμο που θα του χορηγούσε ασυλία.

Ο Μπερλουσκόνι, αντιπροσώπευε την άμεση έκφραση της λαϊκής εύνοιας, που αποδίδει στον εκλεκτό (στον Μεσσία) το χρίσμα του Κυρίου (όπως ο ίδιος είχε επιβεβαιώσει πριν από μερικά χρόνια) και τον τοποθετεί σε μεγάλο βαθμό πάνω από νόμους και θεσμούς. Υπό αυτή την οπτική, η ανάθεση δεν προκύπτει από μια ορθολογική διαδικασία αλλά από μια συμβολική, προσωπική και μιντιακή αναπαράσταση, χάρη στην οποία ένας λαός αναγνωρίζει τη δική του ταυτότητα στο μυστικιστικό σώμα του αρχηγού. Του αρέσει αυτό γιατί το καταλαβαίνει και αντλεί μια αίσθηση ασφάλειας, τουλάχιστον όταν μισεί τους «κομμουνιστές».  

 Για τον Μπερλουσκόνι, η δημόσια σφαίρα δεν ήταν σε καμία περίπτωση ένας κρίσιμος χώρος, αλλά μάλλον ένας χώρος διαφήμισης —με την εμπορική έννοια της λέξης— προπαγάνδας και ενθουσιώδους συναίνεσης.

Αυτή η αυταρχική και χαρισματική πολιτική είναι φυσικά ξένη προς τον αντιφασισμό — επιπλέον, κανένα από τα μεγάλα ιστορικά κόμματα του Συμβουλίου Εθνικής Απελευθέρωσης δεν συμμετείχε στην πρώτη κυβέρνηση Μπερλουσκόνι του 1994. Δεν είχε τίποτα κοινό με τη φιλελεύθερη δημοκρατία, όπως επιβεβαιώνουν οι επιθέσεις κατά της ελευθερίας του Τύπου και η εγκατάλειψη κάθε κοσμικής αντίληψης στην πολιτική  (παροχή οικονομικών προνομίων στην Καθολική Εκκλησία και επιδεικτικός σεβασμός των οδηγιών της θρησκευτικής ιεραρχίας σε θέματα βιοηθικής και βιοπολιτικής), καθώς και απουσία οποιασδήποτε ντροπής στην πρόκληση ξενοφοβίας.

Ο Μπερλουσκόνι πέρασε από τη διάκριση των δυνάμεων του δημοκρατικού «συνταγματικό τόξο» στη λογική του φίλου/εχθρού. Έτσι οι πολιτικοί αντίπαλοι του ήταν οι «εσωτερικοί εχθροί» της χώρας, η «εθνική εξαίρεση» που θα έλεγε και ο Μητσοτάκης για τον Τσίπρα σχετικά με τη Ροδόπη ή τον φράχτη του Έβρου.

Ο «φιλελευθερισμός» του Μπερλουσκόνι συνίσταται στο να αφήνει κάθε δύναμη ή ομάδα συμφερόντων να διατηρεί τα προνόμιά της και να επιδιώκει να τα αυξήσει σε βάρος των ασθενέστερων ομάδων.

Βέβαια το εκλογικό σώμα του «καβαλιέρε» δεν περιοριζόταν στους πλούσιους και ισχυρούς, αφού τον ψήφιζαν και οι μεσαίες τάξεις, αλλά και οι εργαζόμενοι, οι οποίοι καθώς ήταν απογοητευμένοι από την πολιτική της Αριστεράς για το το κοινωνικό κράτος και την ίδια την αρχή της ισότητας, προτιμούσαν να πιστεύουν στις ελπίδες και τις ψευδαισθήσεις που τροφοδοτούσε ο λαϊκισμός του Μπερλουσκόνι…. Ακριβώς όπως η προεκλογική υπόσχεση του 2001 που ήταν «χαμηλότεροι φόροι για όλους», αλλά η οποία δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

Πολλοί Ιταλοί, λέει ο Γκάλι, πιστεύουν ότι είναι έξυπνοι, αλλά στην πραγματικότητα τους κοροϊδεύουν, όταν δεν κοροϊδεύουν οι ίδιοι τον εαυτό τους. 

Ίσως η πλειονότητα των Ιταλών να ξυπνήσει από τη γοητεία των μπερλουσκόνιδων όταν  θα συνειδητοποιήσουν ότι η πολιτική του «να μην κάνεις τίποτα» είναι  καταστροφική… καταλήγει ο καθηγητής.

*Καθηγητής Ιστορίας Πολιτικής Σκέψης στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια , Πρόεδρος του Ινστιτούτου Gramsci της Emilia-Romagna. Από άρθρο στην Le Monde diplomatique

Ο Μητσοτάκης, ο πρώην άστεγος και η επιστημονική προπαγάνδα

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 13.06.23 ]

---

Τον… μακρινό Ιούλιο του 2022, τα κοράκια με τη συνοδεία αστυνομικών σπάνε την πόρτα του σπιτιού της Ιωάννας Κολοβού. Οι γείτονες και οι αλληλέγγυοι πολίτες στέκονται δίπλα στην Ιωάννα. Τότε οι Servicers, οι κλητήρες και οι «πάτσηδες» με τη σύμπραξη της αστυνομίας αλώνιζαν με μόνο αντίπαλο το οργανωμένο λαϊκό κίνημα.

Σήμερα, τον προεκλογικό Ιούνιο του 2023, ο απών πριν ένα χρόνο Κυριάκος Μητσοτάκης επισκέπτεται το δωμάτιο ενός πρώην άστεγου. Όχι του ανάπηρου κυρ-Θεόφιλου στη Χαλκιδική, που εξακολουθεί να κοιμάται έξω από το σπίτι του από το οποίο τον πέταξαν τα κοράκια, αλλά στο δωμάτιο του «κύριου Κώστα» στα Καμίνια. Εδώ όπου θα "χτιστεί" το επικοινωνιακό παραμύθι που θα ανατρέψει την πραγματικότητα για τους χιλιάδες άστεγους και την αλήθεια για τα 700.000 νοικοκυριά που κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσιάζεται με το χαμογελαστό ευαίσθητο πρόσωπο του προστάτη «πατερούλη», που είναι κοντά στο πρόβλημα της «αστεγίας» και δίνει «λύσεις», όπως είναι το πρόγραμμα «Στέγαση και Εργασία»!

Και το ρεπορτάζ -ακριβώς το ίδιο- γραμμένο από την Πειραιώς και συνοδευόμενο από τα χρήματα της εκλογικής διαφήμισης (τουτέστιν πληρωμένο) θα δημοσιευθεί παντού. Και όλοι θα πιστέψουν, ακόμα και οι ίδιοι οι ανέστιοι, ότι ο Μητσοτάκης είναι η… λύση.  

Ο επιστημονικός επικοινωνιακός εμπαιγμός σε πλήρη ανάπτυξη…

Θυμάστε την Palantir; Οι εταιρείες προπαγάνδας αυτού του είδους, ικανοποιούν αυτό που θέλει κάθε επιχείρηση, κάθε κυβέρνηση και κάθε πολιτικό κόμμα, τη σιγουριά μιας εγγυημένα πετυχημένης διαφήμισης (προπαγάνδας). Για να το πετύχουν αυτό χρειάζεται να κάνουν προβλέψεις. Και για να κάνουν προβλέψεις, απαιτείται να έχουν πληροφορίες, δηλαδή πολλά δεδομένα (data). Πώς θα συλλέξουν τις πληροφορίες; Παρακολουθώντας τους ανθρώπους μέσω των μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών(Facebook, twitter, Instagram, Google…) αλλά και μέσω των λογισμικών παρακολούθησης (υποκλοπές). Κάθε τι παρακολουθείται, εξετάζεται, αναλύεται. Πότε σταματάς, τι κοιτάς, για πόσο το κοιτάς. Γνωρίζουν πότε ο κόσμος νιώθει μοναξιά ή μελαγχολία, σε τι είναι ευαίσθητος. Ξέρουν τι κάνεις αργά το βράδυ, τι νευρώσεις έχεις, την προσωπικότητά σου. Όλα αυτά τα δεδομένα διοχετεύονται σε συστήματα που κάνουν όλο και καλύτερες προβλέψεις. Αυτός είναι ο λεγόμενος «κατασκοπευτικός καπιταλισμός» που επωφελείται από την συνεχή παρακολούθηση των ανθρώπων.

Με τα δεδομένα που συλλέγουν «χτίζουν» μοντέλα που προβλέπουν τις πράξεις μας. Όποιος έχει το καλύτερο μοντέλο κερδίζει! Ό,τι έχουμε κλικάρει, ό,τι έχουμε δει, όπου έχουμε κάνει λάικ, προστίθεται για να κάνει το μοντέλο πιο ακριβές. Έτσι, μπορούν να κάνουν τις προβλέψεις για τις συμπεριφορές, αλλά ακόμα και για τα συναισθήματα ενός ανθρώπου. Ξέρουν ότι απέναντι στους άστεγους υπάρχει μία μεγάλη ευαισθησία της κοινής γνώμης και προσανατολίζουν προς τα εκεί την προπαγάνδα τους.

Γενικός στόχος είναι η χειραγώγηση με εξαπάτηση και δόλο. Το Facebook έκανε τα λεγόμενα «πειράματα μετάδοσης μεγάλης κλίμακας», περνώντας στους χρήστες υποσυνείδητα μηνύματα με στόχο να κερδίσουν συγκεκριμένα πολιτικά κόμματα τις εκλογές. Ο επηρεασμός της συμπεριφοράς του χρήστη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να γίνει χωρίς αυτός να αντιληφθεί το παραμικρό.  

Κάθε στόχος λειτουργεί με αλγόριθμους. Οι αλγόριθμοι, είναι προγράμματα που συλλέγουν στοιχεία από χρήστες του Διαδικτύου και βγάζουν συμπέρασμα για τις ιδεολογικές τους καταβολές και τις πολιτικές προθέσεις τους. Με αυτόματο τρόπο κατατάσσουν τους χρήστες σε κατηγορίες και στη συνέχεια προσαρμόζουν τα μηνύματα στην ιδιαιτερότητα κάθε ομάδας, βομβαρδίζοντάς την με τα κατάλληλα μηνύματα. Δεν είναι τυχαίο ότι το 20% των εκλογέων πήρε την απόφαση ποιον θα ψηφίσει "πάνω από την κάλπη".

Ο Ντόμινικ Κάμινγκς στην ταινία Brexit: The Uncivil War, αποκάλυψε τη νέα ολιστική προπαγάνδα, που απευθύνεται στους «αόρατους», στους αποκλεισμένους, σε όσους αισθάνονται ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για αυτούς, στους θυμωμένους, σ' αυτούς που κατοικούν στην ξεχασμένη ύπαιθρο, στους συνταξιούχους, σ' αυτούς που δεν μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά τους να αποκτήσουν εφόδια για μια καλύτερη ζωή, ουσιαστικά απευθύνθηκε στους ψηφοφόρους που πολιτικο-ιδεολογικά έτειναν προς την αριστερά! Στόχος, να τους προσελκύσει στις θέσεις της δεξιάς. Ένα δισεκατομμύριο προσωποποιημένα μηνύματα -σε πραγματικό χρόνο- απεστάλησαν στα κοινωνικά δίκτυα. Έντεκα εκατομμύρια ψηφοφόροι, το 1/3 του εκλογικού σώματος, "στοχεύθηκαν" στο συναίσθημα. Το ίδιο κάνουν με τη φωτογραφία του Μητσοτάκη με τον πρώην άστεγο. "Σας ακούμε. Ακούμε εσάς που μέχρι τώρα δεν σας άκουσε κανείς" τους λένε! Κι αν σας πάρουν το σπίτι τα κοράκια, εμείς είμαστε εδώ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αυτοπροσώπως. Και η υφαρπαγή της ψήφου στις 25 Ιουνίου είναι σχεδόν βέβαιη.

Μέχρι οι πολίτες να γνωρίσουν για μία ακόμα φορά στο πετσί τους την αλήθεια.

Κι αυτή η βιωματική διάψευση της προπαγάνδας θα προκαλέσει τον επόμενο λαϊκό ξεσηκωμό…

Η θύρα 7 τιμά τον δολοφονημένο μαφιόζο Ρουμπέτη!

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 12.06.23 ]

---

Δεν ήθελα να γράψω γι’ αυτή τη βρωμιά, αλλά αυτό ξεπερνάει τα όρια. Ο λαός του Ολυμπιακού τιμά το δολοφονημένο στέλεχος της Greek Mafia Βασίλη Ρουμπέτη! «Συμβολική κίνηση από τον κόσμο του Ολυμπιακού. Η Θύρα 7 και οι φίλοι του Ολυμπιακού πενθούν σήμερα, για την απώλεια του Βασίλη Ρουμπέτη. Ο κόσμος δεν θα σε ξεχάσει ποτέ Βασίλη. Ένα μεγάλο πανό με το όνομά του είναι μπροστά από το πέταλο, ενώ τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή από τον κόσμο.» έγραψε αθλητική εφημερίδα.*

Ο Βασίλης Ρουμπέτης είχε καταδικαστεί για τη δολοφονία οπαδού του Παναθηναϊκού στην Παιανία, ήταν διαπιστευμένος στο Καραϊσκάκη και σε φωτογραφίες εμφανίζεται να συνοδεύει τον πρόεδρο του Ολυμπιακού. Παράλληλα, συμμετείχε στην Greek mafia και κυκλοφορούσε με θωρακισμένη Mercedes που ανήκε στον Σκάι του Αλαφούζου!

Όπως διαβάζω σε γνωστή ιστοσελίδα: «Η επίμαχη, θωρακισμένη Mercedes είχε παραχωρηθεί στον Ρουμπέτη. Δεν υφίσταται δηλαδή μεταβίβαση του οχήματος.  Όπως αναφέρουν καλά πληροφορημένες πηγές, που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, η παραχώρηση της Mercedes, η οποία κατά την ανακοίνωση της εταιρείας του Γιάννη Αλαφούζου ήταν παροπλισμένη(;), έγινε πιθανότητα ως δώρο ή ως μία φιλική χειρονομία για κάποια «χάρη». Οι ίδιοι κύκλοι περιγράφουν ένα πιθανό σενάριο, σύμφωνα με το οποίο ο Γιάννης Αλαφούζος παραχώρησε το θωρακισμένο όχημα στον Γιάννη Κομπότη (γνωστό μεγαλομέτοχο του Λεβαδειακού και με εμπλοκή σε πολλές παράνομες ενέργειες), ο οποίος στη συνέχεια και για άγνωστους λόγους, το έδωσε στον Ρουμπέτη… Ο Βασίλης Ρουμπέτης πάντως φέρεται πως, μετά την εκτέλεση Στεφανάκου, κληρονόμησε τη διαχείριση πολλών από τα βενζινάδικα (στην Αττική) που είχε στην κατοχή του ο τότε επικεφαλής της Greek Mafia. Ο Ρουμπέτης δεν είχε τίποτε στην κατοχή του έως και τον θάνατο του Στεφανάκου. Αμέσως μετά εισήλθε ενεργά στην αγορά καυσίμων. Τότε είναι που έστειλε ως οδηγό στον Σκαφτούρο τον άνδρα της αδελφής του, Διονύση Μουζακίτη.»**

Ποιος είναι ο Γιάννης Κομπότης; Σύμφωνα με καταγγελίες που έκανε το 2014 σε συνέντευξή του ο πρώην παίκτης της ομάδας και παλιός Γάλλος διεθνής Ολιβιέ Καπό: «Νομίζω έχει καταδικαστεί σε τρία χρόνια για “στήσιμο” αγώνων, δεν ξέρω αν έχει φυλακιστεί. Έχει τέσσερις ή πέντε σωματοφύλακες και οπλοφορεί ενώπιον όλων. Σας φαίνεται φυσιολογικό; Οι παίκτες φοβούνται να του μιλήσουν. Ο σύλλογος διοικείται όπως η μαφία! Πολλοί παίκτες δέχονταν απειλές. Εμένα προσωπικά με απείλησε πολλές φορές. Υπήρξαν απειλές θανάτου… Πριν από έναν αγώνα ήρθαν κάποιοι άνθρωποι στο σπίτι μου, γείτονες, και μου ζήτησαν να πάρω κόκκινη κάρτα. Είχαν παίξει στοίχημα και μου πρότειναν να μου δώσουν μερίδιο από τα κέρδη τους σε αντάλλαγμα. Και ο πρόεδρος, ο οποίος το γνώριζε από την αρχή, με κάλεσε την παραμονή του εν λόγω αγώνα για να με ρωτήσει αν δέχθηκα την πρόταση. Μου είπε Δεν θα πας πουθενά, γιατί θα σε σκοτώσω, μαζί με τη γυναίκα και τα παιδιά σου».***

Ο Κομπότης κατέθεσε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση και πέτυχε την καταδίκη (φυλάκιση επτά μηνών) του Καπό, που έκτοτε εξαφανίστηκε.

Εν τω μεταξύ, ο Κομπότης απαλλάχτηκε, όπως όλοι οι κατηγορούμενοι για την υπόθεση των στημένων ποδοσφαιρικών αγώνων του 2012 και 2013, λόγω παραγραφής. "Είχε προηγηθεί… η πρόταση του εισαγγελέα, που αναγνώρισε ότι υπήρξε συμμορία, ωστόσο υποστήριξε ότι η δράση της ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2012 και ατόνησε τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, ως εκ τούτου έχει επέλθει παραγραφή". Δεν αθωώθηκαν λοιπόν, όπως συχνά γράφεται, αλλά επήλθε παραγραφή!

Ντραγκέτα αλα ελληνικά

Όμως η Μαφία όχι μόνο απαλλάσσεται με νομικά τεχνάσματα αλλά γίνεται κοινωνικός θεσμός όπου δοξάζονται και τιμούνται δημόσια τα επιφανή μέλη της, όπως ο Βασίλης Ρουμπέτης!

Όπως γράφαμε πρόσφατα στο artinews: «Ένας κόσμος ολόκληρος βρίσκεται στις υπηρεσίες της μαφίας: Έμποροι ναρκωτικών, τσιγάρων, προϊόντων μαϊμού, όπλων, λαθρέμποροι και διακινητές πετρελαίου, πλυντήρια μαύρου χρήματος (κέντρα διασκέδασης, αλυσίδες φούρνων, μικρομάγαζα, τράπεζες, ποδοσφαιρικές ομάδες, πρατήρια καυσίμων…). Μια ολόκληρη παρα-οικονομία που διαπλέκεται με τη νόμιμη οικονομία. Μια «επιχειρηματική μαφία» που ελέγχει ποικίλες επιχειρήσεις, μίντια, δημοσιογράφους, ποδοσφαιρικές ομάδες, πολιτικούς, κυβερνήσεις, που διαχειρίζεται, που οργανώνει, που συσσωρεύει, που υπαγορεύει νόμους, κάνει συμβιβασμούς, συμμετέχει σε διαπραγματεύσεις, οργανώνει διαμεσολαβήσεις, που λειτουργεί σαν ένα δεύτερο κράτος (ένα παρα-κράτος).

Οικονομία και παραοικονομία, κράτος και παρα-κράτος λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία: επιφανείς οικονομικοί παράγοντες αγκαλιά με μπράβους, νονούς της νύχτας, εμπόρους ναρκωτικών, παιδοβιαστές, προαγωγούς, αλλά και με πολιτικούς, δημοσιογράφους, την Εκκλησία, την αστυνομία, το κράτος. Η ελληνική κοινωνία «ζέχνει» πλέον μαφία τύπου νότιας Ιταλίας και οι μαφιόζικες «αρχές» γίνονται οι κυρίαρχες πολιτιστικές αξίες της. Ο πολιτισμός της Μαφίας, το συμβολικό της σύμπαν γίνεται κυρίαρχο.

Ο Giuseppe Pitrè, ειδικός στις λαϊκές παραδόσεις της Σικελίας, αναφέρεται στις «αξίες της μαφίας»: ένα συγκεκριμένο όραμα ζωής, τους κανόνες συμπεριφοράς κι έναν τρόπο απονομής δικαιοσύνης έξω από τους νόμους και το κράτος. 

Ο πολιτισμός της μαφίας αναφέρεται στις παραδοσιακές, λαϊκές αξίες που χρονολογούνται από πολύ παλιά και τις οποίες χρησιμοποιεί προσαρμόζοντάς τες στη δική της πραγματικότητα, στον δικό της σκοπό. Η ομερτά, η μπέσα, ο τσαμπουκάς, η μαγκιά, η δύναμη, η ματσίλα, ο ρατσισμός κ.ά. είναι η «μαφιόζικη ευαισθησία», οι αρχές της μαφίας που μετατρέπονται σε θετικές «αξίες», οι οποίες καλλιεργούνται στην Ελλάδα στον «κόσμο της νύχτας» αλλά και στους «οπαδικούς στρατούς» των ποδοσφαιρικών ομάδων.

Τελευταία, οι αξίες της μαφίας καλλιεργούνται στις πιο μικρές ηλικίες και μέσω της τραπ μουσικής. Η θεματολογία των τραπ κομματιών είναι κοινή σε όλο τον κόσμο: όπλα, ναρκωτικά, υπερτονισμένη σεξουαλικότητα και «ματσίλα», ξεκάθαρη παραβατικότητα στο drill, τατουάζ παντού-σχέδια με μαχαίρια, νεκροκεφαλές, φίδια, νυχτερίδες, σκορπιούς, θολά μάτια κ.ά., βίντεο κλιπ με προβολή της βωμολοχίας, της σωματεμπορίας, του σεξισμού, της διάχυτης βίας, της διακίνησης ναρκωτικών και της χλιδής του υποκόσμου. Αυτή η θεματολογία θα γίνει πράξη στο σχολείο και στις νεανικές παρέες. Αυτή η κοινωνικοποίηση των «αξιών» της Μαφίας είναι ότι πιο επικίνδυνο. Σ’ αυτή οφείλεται η ακροδεξιά μετακίνηση και η φασιστικοποίηση των κοινωνιών. Γιατί αυτός είναι ο πολιτισμός της σύγχρονης αστικής τάξης. Γιατί τελικά όπως σημείωνε ο συγγραφέας Λεονάρντο Σκιάσια η Μαφία είναι «ένα σύστημα που διαχειρίζεται τα συμφέροντα της κυρίαρχης αστικής τάξης(...) που γεννιέται και αναπτύσσεται όχι στο κενό του κράτους, αλλά μέσα στο ίδιο το κράτος»…**** 

Για να επιβεβαιωθεί και πάλι ο δολοφονημένος δημοσιογράφος Γιώργος Καραϊβάζ που τόλμησε να πει «…πως λειτουργεί το σύστημα. Μεγαλοεπιχειρηματίες, πολιτικοί, δημοσιογραφικά μεγαλοστελέχη, εκκλησία, αστυνομία, δικαιοσύνη, κακοποιοί. Περιπεπλεγμένοι σ’ ένα κύκλο δυναστείας και καταδυνάστευσης των αφελών ρομαντικών οδοιπόρων -κατά παράφραση του Ρουσσώ- που εν πολλοίς συγκροτούν το μεγάλο κοινωνικό στρώμα. Ένας κύκλος που όλοι γνωρίζουν όλους και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η κυκλοφορία και το ξέπλυμα του μαύρου χρήματος.».

 «Οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. εκτιμούν ότι πολλοί ποινικοί έχουν επαφή με αστυνομικούς, κρατικούς παράγοντες αλλά και πολιτικούς», έγραφε και ο αστυνομικός συντάκτης Βασίλης Λαμπρόπουλος στην ιστοσελίδα in.gr*****.

Αλήθεια τι ψηφίζουν όλοι αυτοί;

 

 

*https://www.thrylos24.gr/den-tha-se-ksexasei-o-kosmos-tou-olympiakou-vasilis-roumpetis-1985-2023/

**http://www.press-gr.com/2023/06/blog-post_832.html

***https://sportday.gr/podosfairo/102135_super-league-o-kompotis-mono-ligo-kairo-ksapostainei-kai-ksana-pros-ti-doksa-trava.html

****http://artinews.gr Ο πολιτισμός της Μαφίας…

******https://www.in.gr/2022/04/28/greece/o-agnostos-emfylios-polemos-diarkeias-stin-elliniki-mafia-kai-ta-60-thymata-tis/

Ο θάνατος στην καρότσα του αγροτικού και το «μελισσόκερο»

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 07.06.23 ]

---

Θάνατος στην καρότσα του αγροτικού, θάνατος περιμένοντας το ασθενοφόρο, θάνατος έξω από το ακτινολογικό, θάνατος στο δρόμο σα σκυλί, θάνατος στο ναυπηγείο, θάνατος στην οικοδομή, θάνατος μες στους θανάτους και μέσα στις κραυγές της απελπισίας οι ιαχές και τα ζήτω για τον υποψήφιο βουλευτή. Αυτοί που υποφέρουν, αυτοί που δεν χάρηκαν τίποτα ζητωκραυγάζουν υπέρ των φονέων τους.

«Τι τους δόθηκε αυτονώνε» και τρέχουν ξοπίσω τους σαν αρνιά;  «Μελισσόκερο να κλείσουνε τα αυτιά./Φαρμάκι, μελισσόκερο να κλείσουνε τα αυτιά/κι ένα μνήμα αλατισμένο δίπλα στο χωράφι των βοδιών/νήσον αμήμονα…», λέει ο ποιητής*.

Τους δίνουν «μελισσόκερο» από πίστη και ψευδαίσθηση για να καλύψουν τ’ άδικο.

Για να κλείσουν τ’ αυτιά, τους δίνουν «κάτι τι», το sinthome του Λακάν. Τους δίνουν την «υπερ-απόλαυση» ότι είναι οι «άντρες του Οδυσσέα». Ο Ελπήνορας, αυτός ο αντάρτης, που δεν ακολούθησε, απαξιώθηκε ως «κοιμισμένος»!  

Σήμερα, οι θρησκευτικές πίστεις επανέρχονται για να καλύψουν τα οντολογικά αλλά και τα πολιτικά κενά, έγραφε ο Ρεζίς Ντεμπρέ. Αντί για την κατάρρευση και το τίποτα που οδηγούν στον ριζικό ψυχωτικό αυτισμό, «επιλέγουμε κάτι», το λακανικό «κάτι τι» -που μπορεί να είναι μία θρησκευτική ή μία πολιτική πίστη, ή ακόμα μία μικρο-πίστη (σε μία ποδοσφαιρική ομάδα)- το οποίο είναι εμποτισμένο με την (υπερ)απόλαυση των βεβαιοτήτων, που καταστρέφει αλλά και σώζει, αφού είναι το μόνο που παρέχει νόημα. 

Το λακανικό «κάτι τι», το μελισσόκερο,  για τους Αμερικανούς είναι η ατομική «ευτυχία», η οποία είναι εγγεγραμμένη στο ίδιο το αμερικανικό Σύνταγμα ως βασική επιδίωξη του ανθρώπου. Γι’ αυτό ο Χένρι Μίλερ λέει «Όχι» στα έρημα νησιά και τις «πολιτισμένες ερήμους», όχι στην «ευτυχία», αυτή την πανούκλα της «σύγχρονης προόδου». Οι άνθρωποι στις ΗΠΑ είχαν ήδη γίνει «μισοί άνθρωποι, μισοί σελιλόιντ… μισότρελοι, με τα δόντια γυαλισμένα, με τα μάτια παγωμένα. Οι γυναίκες να φοράνε ενδύματα ωραία, καθεμιά τους εφοδιασμένη με ένα παγερό ετοιματζίδικο χαμόγελο. Οι άντρες να χαμογελάνε κι αυτοί… Οι ζωντανοί ποδοπατούσαν τους νεκρούς, χαμογελώντας όλη την ώρα για να διαφημίσουν τα κατάλευκα καθαρά ωραία δόντια τους. Είναι αυτό το σκληρό χαμόγελο που μένει κολλημένο στη μνήμη μου… Η Αμερική να χαμογελάει στην ένδεια» (Μαύρη Άνοιξη, 1936).

Σήμερα όλος ο κόσμος χαμογελάει μπροστά στην εξαθλίωση. Το διακύβευμα των συγκρούσεων δεν είναι οι συγκρούσεις αλλά η εικόνα τους. Το πραγματικό έχει σβήσει από τη θεατρικοποίησή του. Ο πολιτισμός είναι πλέον η διαρκής προσομοίωση της ύπαρξης. Παριστάνουμε ότι ζούμε. Οι δρόμοι έχουν γίνει μια μεγάλη πασαρέλα, όπου ο καθένας σκηνοθετεί τον εαυτό του, το θέαμά του. Το αληθινό με το επινοημένο συγχέονται και η ζωή βιώνεται είτε «μέσα από τις κλειδαρότρυπες» είτε ως ομοίωμα, ως προσομοίωση, ως ριάλιτι σόου.

Η προσφερόμενη ευτυχία δεν είναι συλλογική, αλλά ατομική. Ακόμη και μέσα στις συλλογικές τελετουργίες ο καθένας είναι μόνος του. Ακόμη και οι διογκούμενες ανισότητες και η φτώχεια αιτιολογούνται ως αποτέλεσμα της κατάπτωσης των ατομικών αξιών (Myron Magnet: Το όνειρο και ο εφιάλτης, 1994).

Αυτή η δημοκρατία που μοιάζει να απελευθερώνει το άτομο, στην πραγματικότητα το εξαναγκάζει στον κομφορμισμό (αυτό είναι ένα είδος ήπιου δεσποτισμού σύμφωνα με τον Τοκβίλ). Το προζάκ, οι αμφεταμίνες, το βιάγκρα θα αποτελέσουν τα συμπληρώματα επιδίωξης της ατομικής ευτυχίας. Αυτή η χημική ευτυχία θα ενδυθεί το σελοφάν μιας δήθεν ευτυχίας για «αθάνατους» καταναλωτές (αιώνια νεότητα).

Ήδη οι κροίσοι της Silicon Valley επενδύουν στο "όνειρο της αθανασίας". Δεν πρόκειται για την πραγματική «αθανασία» αλλά για το «όνειρο», την αύξηση του προσδόκιμου χρόνου ζωής και προπάντων για την καταπολέμηση της γήρανσης και των ασθενειών που σχετίζονται μ’ αυτή. Ο Τζεφ Μπέζος της Amazon έχει επενδύσει στη νεοφυή εταιρεία Altos Labs που διεξάγει έρευνες «επαναπρογραμματισμού» του ανθρώπινου οργανισμού, με στόχο «την επαναφορά των ανθρώπων σε καθεστώς νεότητας»! Ο Λάρι Έλισον της Oracle επενδύει σε έρευνες για την καταπολέμηση της γήρανσης. Το ίδιο και ο Πίτερ Θίελ, συνιδρυτής της PayPal και της περίφημης Palantir. Δεν αποκλείεται η "αθανασία" να αποτελέσει τη νέα "εμπνέουσα αξία", που αναζητούν οι παγκόσμιες ελίτ, το νέο "όνειρο", αλλά μόνο για τους «από πάνω», αυτούς που είναι στη γέφυρα του πλοίου.

Οι «από κάτω» θα εξακολουθούν να κωπηλατούν και να ζητούν «Μελισσόκερο να κλείσουνε τα αυτιά./Φαρμάκι, μελισσόκερο…» κι ένα "μνήμα αλατισμένο".

Γι' αυτό εμείς θα είμαστε πάντα με τους Ελπήνορες…

 

* Έζρα Πάουντ (Canto XX)

Υπάρχει κι «ο λαός που σκοτώνει το λαό»

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 03.06.23 ]

---

Κοράκια δεν είναι μόνο οι τράπεζες, δεν είναι μόνο τα funds και οι servicers, είναι κι αυτοί που βρίσκουν την ευκαιρία για να αρπάξουν το σπίτι του γείτονα, αυτοί που συμμετέχουν στους πλειστηριασμούς και ξεσπιτώνουν ανάπηρους και ανήμπορες οικογένειες. Είναι κι αυτοί «λαός». 

Γιατί εκτός από το «λαό που σώζει το λαό» υπάρχει και ο «λαός» που σκοτώνει το λαό.

Μιλώ για τον δικηγόρο από την νότια Πελοπόννησο που «χτύπησε στον πλειστηριασμό» το πατρικό σπίτι της Ιωάννας(φωτογραφία). Μιλώ για την «κυρία, τη νέα ιδιοκτήτρια» που ξεσπίτωσε την ανήμπορη οικογένεια στα Πετράλωνα. Μιλώ για τους γνωστούς "νοικοκυραίους", αυτούς που το πρωί της Κυριακής κάνουν τους μεγάλους σταυρούς, προσκυνούν την εικόνα του Άξιον Εστί, ομνύοντας στη χριστιανοσύνη, το έθνος και τη φυλή και τη Δευτέρα ψάχνουν για το αίμα του «πλησίον», αναζητώντας από πλειστηριασμό σε πλειστηριασμό να κορέσουν την δίψα της μαύρης τους ψυχής. Είναι αυτοί με τα μονίμως χαλασμένα POS, με τα "μαύρα", τα ξεπλυμένα και τ’ αυθαίρετα στη Μύκονο κι αλλού, αυτοί που τρομοκρατούνται από τους «φόρους»!

Αυτούς εκπροσωπεί εκείνος που ισχυρίζεται πως «Δεν υπάρχουν πλειστηριασμοί, αν υπήρχαν θα το βλέπαμε στα ΜΜΕ…»!

Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν υπάρχει ο ανάπηρος κυρ-Θεόφιλος της Χαλκιδικής, που κοιμάται στο μπαλκόνι του εκπλειστηριασμένου σπιτιού του καιρό τώρα, δεν υπάρχει η Ιωάννα, δεν υπάρχουν τα Πετράλωνα, δεν υπάρχουν οι 700.000 οικογένειες που ζουν υπό την διαρκή απειλή του ξεσπιτωμού…

Αλλά ευτυχώς δεν υπάρχει μόνο «ο λαός που σκοτώνει το λαό», αλλά και «ο λαός που σώζει το λαό», ο λαός που οργανώνεται, που στέκεται αλληλέγγυος, που ξέρει πως ένας κόσμος χωρίς κοράκια και λύκους, ένας κόσμος καλοσύνης είναι εφικτός…

Η μεταπολιτική του φόβου και οι πωλητές ελπίδας

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 31.05.23 ]

---

Νέες τεχνολογίες, νέοι τρόποι επικοινωνίας, ναρκισσισμός(όπως λέγεται σήμερα ο ατομικισμός), πλήρης έλεγχος των προσωπικών δεδομένων(data), διαμόρφωση όχι μόνο των αναγκών αλλά και των προσωπικών πεποιθήσεων, ο κατασκοπευτικός καπιταλισμός σε πλήρη ανάπτυξη, αλλά και ο φόβος. Όλα εντάσσονται στη λογική του φόβου.

Ο φόβος έχει καταστεί η βάση της μεταπολιτικής: φόβος των χάκερ 114 ξένων χωρών που αχρηστεύουν την «τράπεζα θεμάτων», φόβος των μεταναστών, φόβος της εγκληματικότητας, φόβος της ανεργίας, φόβος του λουκέτου, φόβος των φόρων, φόβος των παραβατικών νέων, των ομοφυλόφιλων, των αλλόφυλων, των αλλόθρησκων, φόβος του διαφορετικού, φόβος όλων για όλους.

Ο φόβος είναι πλέον βασικό στοιχείο της κοινωνικής συνοχής. Μία τρομοκρατική κοινωνία που τρομοκρατεί και τρομοκρατείται. Κοινωνίες «νοικοκυραίων κυρ-Παντελήδων».Το μίσος δημιουργεί χαρακτήρα και ταυτότητα. Αυτή είναι η κοινωνία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης στην εποχή της μετάβασης στη ρομποτική εποχή. Μια κοινωνία που οδηγείται σε νέους "εμφυλίους των κάτω", σε έναν νέο ολοκληρωτισμό. Οι ΗΠΑ είναι το πιο πρόσφατο τρανταχτό παράδειγμα.

Η πολιτική πλέον δεν είναι παρά μία μετα-πολιτική, η οποία δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική, αφού αποσκοπεί στη σύμπραξη όχι κριτικών πολιτών αλλά φοβισμένων ανθρώπων, τρομαγμένων ψηφοφόρων που χειραγωγούνται μέσω του φοβερού μηχανισμού των μέσων μαζικής προπαγάνδας.

«...Ακόμη δεν είμαστε φασιστική χώρα, αλλά μπορεί να συμβεί σύντομα (...) πιστεύω πως ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι πρόθυμο να δεχθεί με φυσικό τρόπο το φασισμό» μέσω της τηλεόρασης, έγραφε ο Νόρμαν Μέηλερ για τις ΗΠΑ! Το ίδιο θα μπορούσε να πει κανείς, σήμερα, και για την Ελλάδα αλλά και για πολλές άλλες χώρες, όπου αναπτύσσεται η μεταπολιτική του φόβου. 

Μία πραγματικά δημοκρατική πολιτική απάντηση εστιάζει στην προαγωγή της γνώσης και της κριτικής σκέψης, στην κριτική συνείδηση και τη διαρκή επιλογή εναλλακτικών λύσεων, στην καταγραφή της θεωρίας μαζί με ό,τι αντιστέκεται, στην ενίσχυση της πεποίθησης για τη δυνατότητα δημιουργίας μιας μη καταπιεστικής ανθρώπινης κοινότητας, μιας κοινωνίας όχι των ανισοτήτων, όχι του ελέγχου, του φόβου και του μίσους, αλλά της αγωνιστικής αλληλεγγύης και της αγαπητικής συνύπαρξης. Όπου αγάπη δε θα σημαίνει κένωση από Εγώ, αλλά εκχώρηση χώρου για τον Άλλο και τους άλλους, δηλαδή μια νέα κουλτούρα του Εμείς. Μια αγάπη και συντροφικότητα που θα αναπτύσσεται από τους μικρούς διαπροσωπικούς πυρήνες μέχρι τις ευρύτερες κοινωνικές συλλογικότητες, εκεί όπου ο αγώνας για μία κοινωνία χωρίς αδικημένους και απόκληρους είναι κοινός, εκεί όπου ο παθολογικός ναρκισσισμός δεν έχει θέση, εκεί όπου βιώνεται η ασύγκριτη χαρά ενός κόσμου που ξέρει να μοιράζεται...

*Το σκίτσο μου το έστειλε ο φίλος Νίκος Πράντζος και με αφορμή έγραψα το σημείωμα αυτό

Naomi Klein: Τεχνητή νοημοσύνη, η μεγαλύτερη ληστεία στην ιστορία της ανθρωπότητας

 

[ ARTI news / Κόσμος / 27.05.23 ]

---

Μέσα στις πολλές συζητήσεις σχετικά με την ταχεία ανάπτυξη της λεγόμενης τεχνητής νοημοσύνης, υπάρχει μια σχετικά ασαφής αψιμαχία που επικεντρώνεται στην επιλογή της λέξης «παραισθήσεις»…

Οικειοποιούμενοι μια λέξη που χρησιμοποιείται συνήθως στην ψυχολογία και τις διάφορες μορφές μυστικισμού, οι ενισχυτές της τεχνητής νοημοσύνης (AI), ενώ αναγνωρίζουν το σφάλμα των μηχανών τους, τροφοδοτούν ταυτόχρονα την πιο αγαπημένη μυθολογία του κλάδου: ότι χτίζοντας αυτά τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα και εκπαιδεύοντάς τα σε οτιδήποτε Εμείς οι άνθρωποι έχουμε γράψει, πει και αναπαραστήσει οπτικά, θα μπορούν να «γεννήσουν» μια ισχυρή νοημοσύνη που θα πυροδοτήσει ένα εξελικτικό άλμα για το είδος μας…

Η γενετική τεχνητή νοημοσύνη θα δώσει τέλος στη φτώχεια, μας λένε. Θα θεραπεύσει όλες τις ασθένειες. Θα λύσει το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής. Θα κάνει τις δουλειές μας πιο ουσιαστικές και συναρπαστικές. Θα απελευθερώσει στιγμές αναψυχής και περισυλλογής, βοηθώντας μας να ανακτήσουμε την ανθρωπιά που χάσαμε από την όψιμη καπιταλιστική μηχανοποίηση. Θα τελειώσει η μοναξιά. Θα κάνει τις κυβερνήσεις μας ορθολογικές και ανταποκρινόμενες (στις ανάγκες μας). Αυτές, φοβάμαι, είναι οι πραγματικές παραισθήσεις της τεχνητής νοημοσύνης και τις ακούμε όλοι σε «βρόχο» από τότε που κυκλοφόρησε το Chat GPT στα τέλη του περασμένου έτους.

Υπάρχει ένας κόσμος στον οποίο η γενετική τεχνητή νοημοσύνη, ως ισχυρό εργαλείο πρόβλεψης έρευνας και εκτέλεσης κουραστικών εργασιών ρουτίνας, θα μπορούσε πράγματι να δημιουργηθεί προς όφελος της ανθρωπότητας, των άλλων ειδών ζωής και του κοινού μας σπιτιού. Αλλά για να συμβεί αυτό, αυτές οι τεχνολογίες θα πρέπει να αναπτυχθούν μέσα σε μια πολύ διαφορετική οικονομική και κοινωνική τάξη από τη δική μας, που θα είχε ως σκοπό την κάλυψη των ανθρώπινων αναγκών και την προστασία των πλανητικών συστημάτων που υποστηρίζουν τη ζωή, αλλά το τρέχον σύστημά μας δεν είναι μια τέτοια περίπτωση. Αντίθετα, είναι φτιαγμένο για να μεγιστοποιήσει την εξαγωγή πλούτου και κέρδους –τόσο από την εκμετάλλευση του ίδιου του ανθρώπου όσο και από τον φυσικό κόσμο– μια πραγματικότητα που μας έφερε σε αυτό που θα μπορούσαμε να το θεωρήσουμε ως το «τεχνο-νεκρο» στάδιο του καπιταλισμού. Σε αυτήν την πραγματικότητα της υπερσυγκεντρωμένης δύναμης και πλούτου, η τεχνητή νοημοσύνη – μακριά από το να ανταποκρίνεται σε όλες αυτές τις ουτοπικές ψευδαισθήσεις – είναι πολύ πιο πιθανό να γίνει ένα τρομακτικό εργαλείο περαιτέρω εκποίησης και λεηλασίας…

…βλέπουμε τις πλουσιότερες εταιρείες στην ιστορία (Microsoft, Apple, Google, Meta, Amazon…) να δεσμεύουν μονομερώς το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης που υπάρχει σε ψηφιακή μορφή και να την περικλείουν σε ιδιόκτητα προϊόντα...

Το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων εν προκειμένω είναι καίριο.

Γιατί, για παράδειγμα, θα πρέπει να επιτρέπεται σε μια κερδοσκοπική εταιρεία να τροφοδοτεί με πίνακες, σχέδια και φωτογραφίες καλλιτεχνών που βρίσκονται εν ζωή, ένα πρόγραμμα όπως το Stable Diffusion ή το Dall-E 2, τα οποία στη συνέχεια τα χρησιμοποιεί για να δημιουργήσει εκδόσεις doppelganger αυτών των καλλιτεχνών, που αποφέρουν οφέλη σε όλους εκτός από τους ίδιους τους καλλιτέχνες;

Η ζωγράφος και εικονογράφος Molly Crabapple βοηθά στην ηγεσία ενός κινήματος καλλιτεχνών που αμφισβητούν αυτήν την κλοπή. «Οι γεννήτριες τέχνης τεχνητής νοημοσύνης εκπαιδεύονται σε τεράστια σύνολα δεδομένων, που περιέχουν εκατομμύρια-εκατομμύρια εικόνες που προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα, που έχουν συλλεχθεί χωρίς να το γνωρίζει ο δημιουργός τους, χωρίς συναίνεση και αποζημίωση. Αυτή είναι ουσιαστικά η μεγαλύτερη ληστεία της τέχνης στην ιστορία, που διαπράττεται από αξιοσέβαστες, φαινομενικά, εταιρικές οντότητες που υποστηρίζονται από επιχειρηματικά κεφάλαια της Silicon Valley. Είναι ληστεία «στο φως της ημέρας», αναφέρει (η Molly Crabapple) σε μια νέα ανοιχτή επιστολή της.

Το κόλπο, φυσικά, είναι ότι η Silicon Valley αποκαλεί συνήθως την κλοπή "διαταραχή" - και έτσι πολύ συχνά ξεφεύγει. Γνωρίζουμε αυτή την κίνηση: προχωρήστε σε παράνομη περιοχή, ισχυριστείτε ότι οι παλιοί κανόνες δεν ισχύουν για τη νέα σας τεχνολογία, ουρλιάξτε ότι ο κανονισμός θα βοηθήσει μόνο την Κίνα ... Όταν όλοι ξεπεράσουμε την καινοτομία αυτών των νέων παιχνιδιών και αρχίσουμε να κάνουμε απολογισμό των κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών συντριμμιών, η τεχνολογία είναι ήδη τόσο πανταχού παρούσα που τα δικαστήρια και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής σηκώνουν τα χέρια ψηλά.

Το είδαμε με τη σάρωση βιβλίων και τέχνης από την Google. Με τον διαστημικό αποικισμό του Μασκ. Με την επίθεση της Uber στη βιομηχανία ταξί. Με την επίθεση της Airbnb στην αγορά των ενοικίων. Με την ακολασία του Facebook στα δεδομένα μας. Μη ζητάς άδεια, αρέσκονται να λένε οι «διαταράκτες», ζήτα συγνώμη…

Στο The Age of Surveillance Capitalism, η Shoshana Zuboff περιγράφει σχολαστικά πώς οι χάρτες Street View της Google ξεπέρασαν τους κανόνες απορρήτου, στέλνοντας τα αυτοκίνητά της με κάμερα έξω για να φωτογραφίσουν τους δημόσιους δρόμους και το εξωτερικό των σπιτιών μας. Όταν κυκλοφόρησαν οι αγωγές για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων απορρήτου, το Street View ήταν ήδη τόσο πανταχού παρόν στις συσκευές μας (…) που λίγα δικαστήρια εκτός Γερμανίας ήταν πρόθυμα να παρέμβουν.

Τώρα το ίδιο που συνέβη στο εξωτερικό των σπιτιών μας συμβαίνει με τα λόγια μας, τις εικόνες μας, τα τραγούδια μας, ολόκληρη την ψηφιακή μας ζωή. Όλα κατασχέθηκαν επί του παρόντος και χρησιμοποιούνται για την εκπαίδευση των μηχανών για την προσομοίωση της σκέψης και της δημιουργικότητας. Αυτές οι εταιρείες πρέπει να γνωρίζουν ότι εμπλέκονται σε κλοπές… απλώς ελπίζουν για άλλη μια φορά ότι η κλίμακα της ληστείας είναι ήδη τόσο μεγάλη και εκτυλίσσεται με τέτοια ταχύτητα που τα δικαστήρια και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής θα σηκώσουν και πάλι τα χέρια τους ψηλά μπροστά στο υποτιθέμενο αναπόφευκτο...

Μέχρι τώρα, οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ακούσει για την έρευνα που ζητούσε από ερευνητές και προγραμματιστές τεχνητής νοημοσύνης να εκτιμήσουν την πιθανότητα τα προηγμένα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης να προκαλέσουν την «εξαφάνιση του ανθρώπου ή παρόμοια μόνιμη και σοβαρή αποδυνάμωση του ανθρώπινου είδους»…. 

Πώς μπορεί κανείς λογικά να πάει στη δουλειά και να προωθήσει εργαλεία που εγκυμονούν τέτοιους υπαρξιακούς κινδύνους; Συχνά, η δικαιολογία που δίνεται είναι ότι αυτά τα συστήματα έχουν τεράστιες πιθανές θετικές πλευρές – εκτός από το ότι αυτά τα πλεονεκτήματα είναι, ως επί το πλείστον, «ψευδαισθήσεις». Ας δούμε μερικές απ’ αυτές, τις πιο σημαντικές.

Ψευδαίσθηση #1: Η τεχνητή νοημοσύνη θα λύσει την κλιματική κρίση

…Το ακούσαμε αυτό από όλους, από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ μέχρι το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων μέχρι το Boston Consulting Group…

Σύμφωνα με αυτή τη λογική, η αποτυχία να «λυθούν» μεγάλα προβλήματα όπως η κλιματική αλλαγή οφείλεται σε έλλειμμα ευφυΐας. Αλλά τι παραπάνω θα πουν οι μηχανές από τα βαριά διδακτορικά και τα βραβεία Νόμπελ, που λένε στις κυβερνήσεις μας εδώ και δεκαετίες ότι για να βγούμε από αυτό το χάος πρέπει να μειώσουν τις εκπομπές αερίων;….

Ο λόγος που αγνοήθηκε αυτή η συμβουλή δεν οφείλεται σε πρόβλημα κατανόησης ή επειδή κατά κάποιον τρόπο χρειαζόμαστε μηχανές για να κάνουν τη σκέψη αυτή για εμάς. Οφείλεται στο ότι αν κάνουμε αυτό που απαιτεί από εμάς η κλιματική κρίση, θα δεσμεύονταν τρισεκατομμύρια δολάρια περιουσιακών στοιχείων ορυκτών καυσίμων, θα αμφισβητούνταν το μοντέλο ανάπτυξης που βασίζεται στην κατανάλωση… Η κλιματική κρίση δεν είναι, στην πραγματικότητα, ένα μυστήριο ή ένας γρίφος που δεν έχουμε ακόμη λύσει λόγω ανεπαρκών δεδομένων. Ξέρουμε τι θα χρειαζόταν, αλλά δεν είναι μια γρήγορη λύση – είναι μια αλλαγή παραδείγματος […]

Όσο μας πλημμυρίζουν με ψεύτικες απομιμήσεις και κλώνους διαφόρων ειδών, τόσο περισσότερο έχουμε την αίσθηση ότι βυθιζόμαστε σε μία ενημερωτική κινούμενη άμμο. Ο Geoffrey Hinton, «ο νονός της τεχνητής νοημοσύνης»…, το κατάλαβε καλά, όταν παραιτούμενος από την Google, είπε στους New York Times για τον κίνδυνο οι άνθρωποι «να μη μπορούν πλέον να γνωρίζουν τι είναι αλήθεια».

…όταν δεν έχουμε εμπιστοσύνη σε όλα όσα διαβάζουμε και βλέπουμε στα μίντια, τότε γινόμαστε ακόμη λιγότερο εξοπλισμένοι για να λύσουμε πιεστικά συλλογικά προβλήματα. Η κρίση εμπιστοσύνης προϋπήρχε του ChatGPT, φυσικά, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο πολλαπλασιασμός των deep fakes θα συνοδεύεται από μια εκθετική αύξηση στις ήδη ακμάζουσες κουλτούρες συνωμοσίας…

Ψευδαίσθηση #2: Η τεχνητή νοημοσύνη θα προσφέρει σοφή διακυβέρνηση

Αυτή η ψευδαίσθηση αφορά στο εγγύς μέλλον κατά το οποίο οι πολιτικοί και οι γραφειοκράτες, βασιζόμενοι στην τεράστια συγκεντρωτική δύναμη των συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης, θα είναι σε θέση «να δουν πρότυπα ανάγκης και να αναπτύξουν προγράμματα βασισμένα σε στοιχεία» που έχουν μεγαλύτερα οφέλη για τους ψηφοφόρους τους. Αυτός ο ισχυρισμός προέρχεται από ένα έγγραφο που δημοσιεύτηκε από το ίδρυμα του Boston Consulting Group, αλλά επαναλαμβάνεται σε πολλά κέντρα σκέψης και συμβούλους διαχείρισης. Και είναι ενδεικτικό ότι αυτές οι συγκεκριμένες εταιρείες –προσλαμβάνονται από κυβερνήσεις και πολυεθνικές για να προσδιορίσουν την εξοικονόμηση κόστους, που συχνά καταλήγει στην απόλυση μεγάλου αριθμού εργαζομένων…

 …αλλά ο λόγος που οι πολιτικοί επιβάλλουν σκληρές και αναποτελεσματικές πολιτικές είναι ότι υποφέρουν από έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων; …Δεν κατανοούν το ανθρώπινο κόστος της λιμοκτονίας, της δημόσιας υγειονομικής περίθαλψης εν μέσω πανδημιών ή της αποτυχίας να επενδύσουν σε μη εμπορεύσιμες κατοικίες όταν οι σκηνές (αστέγων) γεμίζουν τα αστικά μας πάρκα ή της έγκρισης νέων υποδομών ορυκτών καυσίμων ενώ οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν στα ύψη; Χρειάζονται την τεχνητή νοημοσύνη για να τους κάνει «εξυπνότερους…;

 Ψευδαίσθηση #3:…

Ερωτηθείς εάν ανησυχεί για το ChatGPT, ο Άλτμαν είπε ότι ανησυχεί, αλλά πρόσθεσε: «Ελπίζουμε ότι όλα θα πάνε καλά». Για τους συναδέλφους του CEOs στον τομέα της τεχνολογίας - αυτούς που ανταγωνίζονται για να βγουν βιαστικά τα ανταγωνιστικά chatbots τους - είπε: «Νομίζω ότι οι καλοί άγγελοι θα κερδίσουν».

Οι καλοί άγγελοι όμως απολύθηκαν από την Google επειδή δημοσίευσαν επικριτικά έγγραφα σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη… (πιο πρόσφατα ο Hinton). Αυτό συμβαίνει επειδή, σε αντίθεση με τις ψευδαισθήσεις των ανθρώπων που επωφελούνται περισσότερο από την τεχνητή νοημοσύνη, η Google δεν λαμβάνει αποφάσεις με βάση το καλύτερο για τον κόσμο – λαμβάνει αποφάσεις με βάση το καλύτερο για τους μετόχους της Alphabet, που δεν θέλουν να χάσουν…

Ψευδαίσθηση # 4 : Η τεχνητή νοημοσύνη θα μας απελευθερώσει από την αγγαρεία

Αν οι παραισθήσεις της Silicon Valley φαίνονται εύλογες σε πολλούς, υπάρχει ένας απλός λόγος για αυτό. Το Generative AI βρίσκεται επί του παρόντος σε αυτό που θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ως το στάδιο του «ψευδούς σοσιαλισμού». Ο χρυσός κανόνας της Silicon Valley ζητά: Πρώτον, τη δημιουργία ενός ελκυστικού προϊόντος (μια μηχανή αναζήτησης, ένα εργαλείο χαρτογράφησης, ένα κοινωνικό δίκτυο, μια πλατφόρμα βίντεο, μια κοινή χρήση διαδρομής…). Το οποίο αρχικά θα δοθεί δωρεάν ή σχεδόν δωρεάν για μερικά χρόνια… («Παίξτε με τα bots», μας λένε, «δείτε τι διασκεδαστικά πράγματα μπορείτε να δημιουργήσετε!»). Θα το περιβάλλουν με πολύ ωραία λόγια και στόχους, όπως η δημιουργία μιας «πλατείας της πόλης» ή ενός «κοινού ανταλλαγής πληροφοριών» ή για τις «διασυνδέσεις μεταξύ ανθρώπων», όλα αυτά περιβάλλονται συγχρόνως με ωραία λόγια για την ελευθερία και τη δημοκρατία (και να μην είστε «τοξικοί»). Κι ενώ οι άνθρωποι γαντζώνονται από αυτά τα δωρεάν εργαλεία και οι εταιρείες που ανταγωνίζονται το προϊόν σας  κηρύσσουν πτώχευση, εσείς εισαγάγετε στοχευμένες διαφημίσεις, συνεχή επιτήρηση, αστυνομικές συμβάσεις, πωλήσεις δεδομένων μαύρου κουτιού και κλιμακούμενες συνδρομές[…]

Η τεχνητή νοημοσύνη δεν θα είναι το τέλος της απασχόλησης, μας λένε, μόνο η «βαρετή δουλειά » θα τελειώσει! Τα chatbot θα κάνουν όλες τις εργασίες τις εργασίες ρουτίνας, ενώ οι άνθρωποι απλώς θα τα επιβλέπουν (σ.σ. η διάκριση της εργασίας σε άχθος και δημιουργία από την Χ. Άρεντ ισχύει!)…

Επικαλούνται το όραμα αριστερών (όπως του γαμπρού του Καρλ Μαρξ, Πολ Λαφάργκ, ο οποίος έγραψε το μανιφέστο με τίτλο The Right To Be Lazy -Το δικαίωμα στην τεμπελιά). Αλλά αν το να κερδίζουμε χρήματα δεν είναι πλέον επιτακτική ανάγκη για τη ζωή, τότε πρέπει να υπάρχουν άλλοι τρόποι για να καλύψουμε τις ανάγκες μας για στέγη και διατροφή. Ένας κόσμος χωρίς άθλιες θέσεις εργασίας σημαίνει ότι το ενοίκιο πρέπει να είναι δωρεάν, η υγειονομική περίθαλψη πρέπει να είναι δωρεάν και κάθε άτομο πρέπει να έχει αναφαίρετα οικονομικά δικαιώματα. Και ξαφνικά δεν μιλάμε καθόλου για τεχνητή νοημοσύνη – μιλάμε για σοσιαλισμό.

…Ζούμε (όμως) στον καπιταλισμό, και σε αυτό το σύστημα έχουμε μια πλημμυρίδα με τεχνολογίες που μπορούν να εκτελέσουν την εργασία αμέτρητων εργαζομένων, οι οποίοι θα είναι ξαφνικά ελεύθεροι (σ.σ. δηλαδή άνεργοι) για να γίνουν φιλόσοφοι και καλλιτέχνες! 

Σύμφωνα με τον Hinton, αφαιρούν μεν «την βαρετή δουλειά» αλλά «μπορεί να αφαιρέσουν περισσότερα από αυτό».

«Η τέχνη της γενετικής τεχνητής νοημοσύνης είναι βαμπιρική, διασκεδάζει με έργα τέχνης προηγούμενων γενεών, ακόμη και όταν απορροφά τη ζωή από ζωντανούς καλλιτέχνες». Αλλά υπάρχουν τρόποι να αντισταθούμε: μπορούμε να αρνηθούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτά τα προϊόντα και να οργανωθούμε για να απαιτήσουμε από τους εργοδότες και τις κυβερνήσεις μας να τα απορρίψουν επίσης… 

 …ο στόχος τους... Ήταν πάντα το κέρδος από τη μαζική εξαθλίωση, η οποία, στον καπιταλισμό, είναι η κραυγαλέα και λογική συνέπεια της αντικατάστασης των ανθρώπινων λειτουργιών με bots.

• Η Naomi Klein είναι αρθρογράφος και συγγραφέας του Guardian των ΗΠΑ. Είναι η συγγραφέας των μπεστ σέλερ των No Logo και The Shock Doctrine και καθηγήτρια Climate Justice και συνδιευθύντρια του Centre for Climate Justice στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας
• Σκίτσο Alex
• https://www.theguardian.com/commentisfree/2023/may/08/ai-machines-hallucinating-naomi-klein (αποσπάσματα) απόδοση από ΓΧΠ