Γιατί νίκησε ο Ερντογάν;

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 16.05.23 ]

---

 Η νίκη του Ερντογάν στις εκλογές της 14ης Μαΐου ήταν έκπληξη για δυτικούς και μη. Τα δυτικά μίντια αλλά και οι δημοσκόποι που προέβλεπαν ήττα του, διαψεύστηκαν οικτρά. Ο Κιλιτσντάρογλου, ο ευνοούμενος των δυτικών, ηττήθηκε και μαζί ηττήθηκε και το «δυτικό βλέμμα», ο οριενταλισμός, εκείνη δηλαδή η στερεοτυπική οπτική που θέλει το καπιταλιστικό μοντέλο να επικρατεί παντού λόγω… ανωτερότητας.

Η αντίθεση των δυτικών στον Ερντογάν ενίσχυσε το πολιτικό προφίλ του ως ανεξάρτητου και πατριώτη. Και αν, όπως λέει ο Χάμπερμας στο βιβλίο του «Για ένα Σύνταγμα της Ευρώπης»: «Η ένταση μεταξύ καπιταλισμού και δημοκρατίας εξακολουθεί να υφίσταται, επειδή αγορά και πολιτική βασίζονται σε αντιτιθέμενες αρχές», εν προκειμένω δεν είχαμε σύγκρουση καπιταλισμού και δημοκρατίας, αφού ο Ερντογάν είναι ένας δικτάτορας. Εκείνο που είχαμε όμως είναι η σύγκρουση καπιταλισμού (των περίφημων αγορών) και της ανεξαρτησίας ενός λαού.

Με άλλα λόγια, η σύγκρουση στο εσωτερικό των καπιταλιστικών μητροπόλεων λαμβάνει χώρα μεταξύ καπιταλισμού (κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης και απληστίας-αισχροκέρδειας) και δημοκρατίας (ανισότητες και κοινωνική αδικία), ενώ σε παγκόσμιο επίπεδο η σύγκρουση επισυμβαίνει μεταξύ καπιταλισμού και ανεξαρτησίας (ελευθερίας) των αποικιοκρατούμενων λαών. Ακριβώς, αυτό το χαρτί της εθνικής ανεξαρτησίας και του «αιώνα της (ανεξάρτητης και μεγάλης) Τουρκίας» έπαιξε ο Ερντογάν. Αντίθετα ο Κιλιτσντάρογλου διακήρυξε την επαναπρόσδεση στο άρμα των δυτικών μετα-αποικιοκρατών μιας «καλής» και «υπάκουης» Τουρκίας.  

Ο Ερντογάν προβάλει ως απάντηση στην εθνική υποτέλεια και την υποταγή στα συμφέροντα του πολυεθνικού κεφαλαίου, αποκρούει την αντίληψη περί υπεροχής του δυτικού κόσμου και προτάσσει την ριζική θρησκευτική εμπειρία των μουσουλμάνων (προσευχές) ως τρόπο ζωής και αναβιώνει την εκδοχή της οθωμανικής αυτοκρατορίας (Ο Τζεμ μιλούσε για την αυτοκρατορία-δίκτυο των τουρκόφωνων χωρών). Ουσιαστικά, ο Ερντογάν προτείνει ένα ολοκληρωμένο αφήγημα για μια Τουρκία που θα είναι ισχυρή περιφερειακή δύναμη σ’ έναν πολυπολικό κόσμο. Αντίθετα, ο Κιλιτσντάρογλου προτείνει την «ησυχία» και «ειρήνη» μιας μετα-αποικιοκρατούμενης χώρας.

Ας ελπίσουμε ότι τελικά η σύγκρουση μεταξύ της Τουρκίας του Ερντογάν και της Δύσης δεν θα γίνει σε ελληνικό έδαφος…

Ο πολιτισμός της Μαφίας και η (ακρο)δεξιά...

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 07.05.23 ]

---

Η Ντραγκέτα, η καλαβρέζικη μαφία της κοκαΐνης είναι η μαφία της εποχής. Δίκτυα παντού, στην Ιταλία, στην Ολλανδία, στη Γερμανία, στην Ελλάδα. Ένας τόνος κοκαΐνης βρέθηκε στα ύφαλα ελληνόκτητου δεξαμενόπλοιου στη Βενετία.

Ένας κόσμος ολόκληρος βρίσκεται στις υπηρεσίες της μαφίας: Έμποροι ναρκωτικών, τσιγάρων, προϊόντων μαϊμού, όπλων, λαθρέμποροι και διακινητές πετρελαίου, πλυντήρια μαύρου χρήματος (κέντρα διασκέδασης, αλυσίδες φούρνων, μικρομάγαζα, τράπεζες, ποδοσφαιρικές ομάδες, πρατήρια καυσίμων…). Μια ολόκληρη παρα-οικονομία που διαπλέκεται με τη νόμιμη οικονομία. Μια «επιχειρηματική μαφία» που ελέγχει ποικίλες επιχειρήσεις, μίντια, δημοσιογράφους, ποδοσφαιρικές ομάδες, πολιτικούς, κυβερνήσεις, που διαχειρίζεται, που οργανώνει, που συσσωρεύει, που υπαγορεύει νόμους, κάνει συμβιβασμούς, συμμετέχει σε διαπραγματεύσεις, οργανώνει διαμεσολαβήσεις, που λειτουργεί σαν ένα δεύτερο κράτος (ένα παρα-κράτος).

Οικονομία και παραοικονομία, κράτος και παρα-κράτος λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία: επιφανείς οικονομικοί παράγοντες αγκαλιά με μπράβους, νονούς της νύχτας, εμπόρους ναρκωτικών, παιδοβιαστές, προαγωγούς, αλλά και με πολιτικούς, δημοσιογράφους, την Εκκλησία, την αστυνομία, το κράτος. Η ελληνική κοινωνία «ζέχνει» πλέον μαφία τύπου νότιας Ιταλίας και οι μαφιόζικες «αρχές» γίνονται οι κυρίαρχες πολιτιστικές αξίες της. Ο πολιτισμός της Μαφίας, το συμβολικό της σύμπαν γίνεται κυρίαρχο. Ο Giuseppe Pitrè, ειδικός στις λαϊκές παραδόσεις της Σικελίας, αναφέρεται στις «αξίες της μαφίας»: ένα συγκεκριμένο όραμα ζωής, τους κανόνες συμπεριφοράς κι έναν τρόπο απονομής δικαιοσύνης έξω από τους νόμους και το κράτος. 

Ο πολιτισμός της μαφίας αναφέρεται στις παραδοσιακές, λαϊκές αξίες που χρονολογούνται από πολύ παλιά και τις οποίες χρησιμοποιεί προσαρμόζοντάς τες στη δική της πραγματικότητα, στον δικό της σκοπό. Η ομερτά, η μπέσα, ο τσαμπουκάς, η μαγκιά, η δύναμη, η ματσίλα, ο ρατσισμός κ.ά. είναι η «μαφιόζικη ευαισθησία», οι αρχές της μαφίας που μετατρέπονται σε θετικές «αξίες», οι οποίες καλλιεργούνται στην Ελλάδα στον «κόσμο της νύχτας» αλλά και στους «οπαδικούς στρατούς» των ποδοσφαιρικών ομάδων. Τελευταία, οι αξίες αυτές καλλιεργούνται και μέσω της τραπ μουσικής στις μικρές ηλικίες. Η θεματολογία των τραπ κομματιών είναι κοινή σε όλο τον κόσμο: όπλα, ναρκωτικά, υπερτονισμένη σεξουαλικότητα και «ματσίλα», ξεκάθαρη παραβατικότητα στο drill, τατουάζ παντού-σχέδια με μαχαίρια, νεκροκεφαλές, φίδια, νυχτερίδες, σκορπιούς, θολά μάτια κ.ά., βίντεο κλιπ με προβολή της βωμολοχίας, της σωματεμπορίας, του σεξισμού, της διάχυτης βίας, της διακίνησης ναρκωτικών και της χλιδής του υποκόσμου. Αυτή η θεματολογία θα γίνει πράξη στο σχολείο και στις νεανικές παρέες. Αυτή η κοινωνικοποίηση των «αξιών» της Μαφίας είναι ότι πιο επικίνδυνο. Σ’ αυτή οφείλεται η ακροδεξιά μετακίνηση και η φασιστικοποίηση των κοινωνιών. Γιατί αυτός είναι ο πολιτισμός της σύγχρονης αστικής τάξης.

Ο συγγραφέας Λεονάρντο Σκιάσια όριζε την Μαφία ως «ένα σύστημα που διαχειρίζεται τα συμφέροντα της κυρίαρχης αστικής τάξης(...) που γεννιέται και αναπτύσσεται όχι στο κενό του κράτους, αλλά μέσα στο ίδιο το κράτος». Αυτή η Μαφία σήμερα δεν είναι απλώς μια παρασιτική μερίδα της αστικής τάξης, αλλά ολόκληρη η αστική τάξη που προωθεί έναν ιδιαίτερο πολιτισμό που παραπέμπει στο παρελθόν και τις βεβαιότητές του. Αυτός ο πολιτισμός ταυτίζεται πολιτικά με τη συντήρηση και την (ακρο)δεξιά…

Αλλαγή ή Ανατροπή;

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 08.05.23 ]

---

Fuel Pass, Power Pass, Food Pass και τώρα Freedom pass. Επίδομα ελευθερίας!

Νεολογισμοί και αγγλισμοί που κρύβουν το τσάκισμα της αξιοπρέπειας και την ταπείνωση των πολιτών του ελλαδικού πτωχοκομείου, ενώ τα πετσωμένα κανάλια αναγάγουν την επιδοματική ξεφτίλα σε μέγιστη κοινωνική εκχώρηση! 

Τα ίδια "ψεύδη" από την εποχή του 1930 όταν ο καπιταλισμός, δηλαδή η αισχροκέρδεια των λίγων, ονομάστηκε «ανάπτυξη» (δες το σχετικό βιβλίο του Τζον Κ. Γκαλμπρέηθ). Τώρα μιλούν για "φιλελευθερισμό" και εννοούν τον κανιβαλικό "νεοφιλελευθερισμό", που ξεσπιτώνει κόσμο και κοσμάκη. Μιλούν για απασχόληση και εννοούν 12ωρη μαύρη εργασία. Μιλούν για "πρόοδο" και εννοούν εκείνο το αρχαίο τοτέμ που ονομάζεται "κέρδος" και το οποίο πίνει το νέκταρ από το κρανίο των δολοφονημένων. Μιλούν για "ασφάλεια", και τα ρόμποκοπ τσακίζουν κάθε απόπειρα διαμαρτυρίας. Τώρα μιλούν και για εργασιακή "ασφάλεια"(Flexicurity) κι εμείς περιμένουμε εργασιακό Μεσαίωνα.

Κι εσείς "τι αντιπροτείνετε;", ρωτούν με άψογη δημοκρατική ευγένεια οι ναυαγοί του καναπέ. Την ΑΝΑΤΡΟΠΗ απαντά ο Τζον Χόλογουεϊ. Όχι την αλλαγή, την Ανατροπή.

Ο Τζον Χόλογουεϊ, καθηγητής στο αυτόνομο πανεπιστήμιο της Πουέμπλα (Μεξικό) γράφει: «Η επιλογή δεν είναι μεταξύ του νεοφιλελευθερισμού και ενός δίκαιου καπιταλισμού, γιατί αυτός δεν υπάρχει. Η επιλογή είναι μεταξύ του καπιταλισμού και της ανθρωπότητας. Η εμπειρία των «αριστερών» κυβερνήσεων έδειξε ότι δεν μπόρεσαν να αλλάξουν σημαντικά τη δυναμική του κεφαλαίου, με αποτέλεσμα να καταλήξουν να εφαρμόζουν μέτρα που αρχικά καταδίκαζαν. Η Ελλάδα και η Βραζιλία είναι τα πιο προφανή παραδείγματα… Μετά από τις τόσες αποτυχίες των «αριστερών» κυβερνήσεων, είναι αδύνατο να μην αναρωτηθούμε εάν υπάρχει κάποιο δομικό λάθος στην ιδέα ότι τα αριστερά κόμματα είναι ικανά να επιφέρουν μια σημαντική αλλαγή. Δεν λέω ότι δεν μπορούν να κάνουν μικρές βελτιώσεις που μπορούν να καλυτερέψουν τη ζωή πολλών ανθρώπων… Αλλά πρέπει να γνωρίζουμε, ότι η οποιαδήποτε αριστερή κυβέρνηση θα πρέπει να προωθήσει τη συσσώρευση του κεφαλαίου, και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γίνουν περαιτέρω βήματα προς την εξαφάνιση. Η εμπειρία των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων, δείχνει ότι η απογοήτευση από τις αριστερές κυβερνήσεις μπορεί εύκολα να ενισχύσει την άνοδο του φασισμού.».

Τι απομένει; «…οι κοινωνικές κινητοποιήσεις… έθεσαν στο επίκεντρο την τρέχουσα κρίση της καπιταλιστικής μορφής κοινωνικής αναπαραγωγής της ζωής», λέει ο Χόλογουεϊ. Και καταλήγει: «Είναι εξαιρετικό το ότι παντού υπάρχουν κινήματα διαμαρτυρίας ενάντια στην καταστροφή των συνθηκών ζωής των ανθρώπων και όχι μόνο. Αλλά δεν πρόκειται μόνο για την αλλαγή των κυβερνητικών πολιτικών ή των καθημερινών μας συνηθειών, όσο σημαντικό και αν είναι αυτό. Πρέπει να πούμε σαφώς, ότι είναι η μορφή της κοινωνικής οργάνωσης στην οποία ζούμε, που μας ωθεί προς την εξαφάνιση. Αυτή η «μορφή κοινωνικής οργάνωσης» είναι το κεφάλαιο, τα χρήματα. Πρέπει να απαιτήσουμε αυτό που φαίνεται αδύνατο, την κατάργηση των χρημάτων και τη δημιουργία άλλων τρόπων συναλλαγών, να μοιραστούμε πράγματα όλοι μαζί, να οικοδομήσουμε τα κοινά.».

Οι μαφίες που μας κυβερνούν...

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 06.05.23 ]

---

Στα Φλογητά Χαλκιδικής αστυνομικοί και κοράκια ξεσπιτώνουν 81χρονο ανάπηρο.

Η απανθρωπιά θα θαφτεί στις εικόνες χλιδής από τη στέψη του βασιλιά Κάρολου.

Η τηλοψία θα "τυφλώσει" επαρκώς το πλήθος ώστε να μη μπορεί να δει τις αλυσίδες του.  

Την ίδια στιγμή στην Αθήνα ένας άστεγος καίγεται σε εγκαταλελειμμένο κτήριο, ο "δικαστής" στέλνει το βιασμένο παιδί στον βιαστή πα-τέρα του, ενώ οι συνάδελφοί του θα απαγορεύσουν το κόμμα του Κασιδιάρη, αλλά θα επιτρέψουν το κόμμα της "σοβαρής χρυσής αυγής".

Στο Λονδίνο, υπό τους ήχους βυζαντινής μουσικής, φορούν τώρα στον Κάρολο το χρυσό στέμμα βάρους 2,5 κιλών.

Και στις φυλακές Κασσαβέτειας "οι παλιοί βιάζουν τον έφηβο τον Φάνη".

Ο διευθυντής λέει πως «δεν ήξερε»! 

Όπως «δεν ήξερε» κι ο Μητσοτάκης για τις υποκλοπές, ο Καραμανλής για τα Τέμπη κι ο εφοπλιστής για τον έναν τόνο κοκαΐνης στο πλοίο του.

Κανείς δεν μιλάει για τις μαφίες που μας κυβερνούν.

Και βαίνουμε πλησίστιοι στο χαμό!

*Την Τετάρτη 3 Μαΐου, αποκαλύφθηκε στη Γερμανία δίκτυο ξεπλύματος μαύρου χρήματος της μαφίας της Καλαβρίας ('Ndrangheta), που προέρχεται από τη διακίνηση κοκαΐνης σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες(στο δίκτυο εμπλέκονται συνοικιακά μαγαζιά λιανικής και τράπεζες). Ο Ρομπέρτο Σαβιάνο σε άρθρο του στην ολλανδική εφημερίδα "NRC" αποδίδει τη δολοφονία Ολλανδού δημοσιογράφου στη λειτουργία του χρηματοπιστωτικού και οικονομικού συστήματος της Ολλανδίας που λειτουργεί σαν φορολογικός παράδεισος ξεπλύματος μαύρου χρήματος για τις εταιρείες: Fiat, Ferrari, τον όμιλο Mediaset, τα υποκαταστήματα του eBay, τα κεντρικά γραφεία της Google, είκοσι έξι εταιρείες Nike…». Και καταλήγει: «…το βρώμικο χρήμα τρέχει στις ίδιες πλατφόρμες, χωρίς κανόνες, με το χρήμα του σύγχρονου καπιταλισμού…».

Στην Ελλάδα, η Greek mafia (μαφιόζοι, αξιωματικοί της ΕΛΑΣ, δικηγόροι, λεσχιάρχες, επιχειρηματίες κ.ά.) απαλλάχτηκε, αφού «δεν προέκυψε κανένα στοιχείο» (δεν εστάλησαν οι απομαγνητοφωνήσεις των παρακολουθήσεων της ΕΥΠ στο δικαστήριο!).

Και το σύστημα συνεχίζει να λειτουργεί αδιάλειπτα, μαφιόζικα, παρακρατικά, απάνθρωπα, κυνικά: «… Μεγαλοεπιχειρηματίες, πολιτικοί, δημοσιογραφικά μεγαλοστελέχη, εκκλησία, αστυνομία, δικαιοσύνη, κακοποιοί. Περιπεπλεγμένοι σ’ ένα κύκλο δυναστείας και καταδυνάστευσης των αφελών ρομαντικών οδοιπόρων -κατά παράφραση του Ρουσσώ- που εν πολλοίς συγκροτούν το μεγάλο κοινωνικό στρώμα. Ένας κύκλος που όλοι γνωρίζουν όλους και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η κυκλοφορία και το ξέπλυμα του μαύρου χρήματος.», έγραψε ο Γιώργος Καραϊβάζ. Και το πλήρωσε με τη ζωή του.

**Η έκρηξη των μίντια «πνίγει» την αλήθεια μέσα στην υπερπληροφόρηση, μέσα στις δήθεν "πολλές αλήθειες", στο «θόρυβο» και τη σύγχυση, που καταλήγει στην καταξίωση της κοινοτοπίας, στα «σκουπίδια», στη συνωμοσιολογία και στο ανεξάντλητο χάχανο. Σήμερα, βασανιζόμαστε, όπως ο πληθυσμός στο «Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο» του Χάξλεϋ, όχι γιατί γελάμε αντί να σκεφτόμαστε, αλλά γιατί δεν ξέρουμε ούτε γιατί γελάμε ούτε για ποιο λόγο έχουμε σταματήσει να σκεφτόμαστε. Γι’ αυτό πρέπει να αποκαλύπτουμε συνεχώς τα ψεύδη της εξουσίας, τα ψεύδη των "από πάνω" και των πετσωμένων μίντια, να ξεσκίζουμε το σελοφάν της δήθεν "αλήθειας" τους...

Νέα Υόρκη: Οι νεαροί λουδίτες των κοινωνικών δικτύων

 

[ ARTI news / Κόσμος / 03.05.23 ]

---

Αντίο στα έξυπνα τηλέφωνα και τα κοινωνικά δίκτυα, όχι στις οθόνες, «ναι, στην πραγματική ζωή» λέει μια ομάδα εφήβων στο περιοδικό «The New York Times Style Magazine».

Οι νεαροί υποστηρίζουν ότι είναι οι Λουδίτες του 21ου αιώνα. Το Luddite Club δημιουργήθηκε πέρυσι από έναν μαθητή γυμνασίου, τον Logan Lane, και οφείλει το όνομά του στον Ned Ludd, έναν Άγγλο εργάτη κλωστοϋφαντουργίας που φέρεται να έσπασε έναν μηχανοποιημένο αργαλειό, εμπνέοντας και άλλους να ξεσηκωθούν ενάντια στην εκβιομηχάνιση.

Οι νεαροί Νεοϋορκέζοι συναντώνται κάθε εβδομάδα στα σκαλιά της Κεντρικής Βιβλιοθήκης του Μπρούκλιν. Είναι η εβδομαδιαία συνάντηση του Luddite Club, μιας συλλογικότητας μαθητών γυμνασίου που υποστηρίζουν έναν τρόπο ζωής χωρίς δίκτυα και νέες τεχνολογίες. Αφήνουν τα iPhone τους καθώς κατευθύνονται στο Prospect Park. Περπατούν στη συνηθισμένη τους γωνιά στο πάρκο, μακριά από το πλήθος. Μόλις φτάσουν εκεί, οι νέοι παίρνουν κούτσουρα τα οποία τακτοποιούν σε κύκλο και κάθονται για να σχηματίσουν μια «φούσκα γαλήνης».

«Είμαστε εδώ κάθε Κυριακή, είτε βρέχει, είτε φυσάει, είτε ακόμα και χιονίζει. Δεν έχουμε άλλους τρόπους να επικοινωνήσουμε μαζί.», λένε.

Κάποιοι κάνουν σκίτσα, άλλοι κάνουν ακουαρέλες. Ένας κλείνει τα μάτια του και ακούει τον άνεμο. Διαβάζουν βιβλία όπως το  Έγκλημα και Τιμωρία του Ντοστογιέφσκι, ή την Παρηγοριά της Φιλοσοφίας. Εκτιμούν ιδιαίτερα τα έργα που καταδικάζουν την τεχνολογία, όπως το The Unleashed Pianist του Kurt Vonnegut. Ο Hunter S. Thompson και ο Jack Kerouac είναι οι ήρωές τους.

Πολλοί έχουν διαβάσει το Into the Wild, «ένα μυθιστόρημα του Jon Krakauer προσαρμοσμένο για τον κινηματογράφο, το οποίο αφηγείται την ιστορία του νεαρού ταξιδιώτη Chris McCandless που πήγε να ζήσει στην άγρια ​​φύση της Αλάσκας και έχασε τη ζωή του», λέει η Lola Shub, μαθήτρια λυκείου στο Essex Street Academy. «Είμαστε όλοι πεπεισμένοι ότι δεν είμαστε φτιαγμένοι να μένουμε κλεισμένοι και να δουλεύουμε σε γραφεία… Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα κινητά τηλέφωνα δεν είναι πραγματική ζωή».

Geoffrey Hinton, ρομπότ εναντίον εργαζομένων

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 03.05.23 ]

---

Ο Geoffrey Hinton, ένας από τους «ιδρυτές της τεχνητής νοημοσύνης (AI)», εγκαταλείπει την Google και προειδοποιεί δημόσια για τους «κινδύνους» των τελευταίων εξελίξεων στην τεχνητή νοημοσύνη, αναφέρει η εφημερίδα The New York Times.

Ο Βρετανός είναι ένας από τους πρωτοπόρους των νευρωνικών δικτύων, των μαθηματικών συστημάτων ευρείας μάθησης και εγκατέλειψε το εργαστήριο του Πανεπιστημίου Carnegie Mellon όταν αυτό δέχτηκε χρηματοδότηση από τον αμερικανικό στρατό. Ο Hinton αντιτίθεται στη «χρήση της τεχνητής νοημοσύνης στο πεδίο της μάχης, αυτό που αποκαλεί «ρομπότ στρατιώτη»».

Το 2012, ο Geoffrey Hinton δημιούργησε το πρώτο «νευρωνικό δίκτυο ικανό να αναλύει χιλιάδες φωτογραφίες και να μπορεί να αναγνωρίζει κοινά αντικείμενα, όπως λουλούδια, σκύλους και αυτοκίνητα», μαζί με δύο Καναδούς μαθητές του– συμπεριλαμβανομένου του Ilya Sutskever, ο οποίος αργότερα συνίδρυσε το OpenAI, την εταιρεία που είναι πίσω από το ChatGPT.

Μέχρι τώρα ο Hinton αρνιόταν να υπογράψει εκκλήσεις για μορατόριουμ στην τεχνητή νοημοσύνη, αλλά τώρα «ενημέρωσε την εταιρεία (Google) για την παραίτησή του», γράφει η The New York Times. Έτσι είναι ελεύθερος πλέον να εξηγεί από τις στήλες της εφημερίδας τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης.

Το Διαδίκτυο είναι ήδη «πλημμυρισμένο από ψεύτικες φωτογραφίες, ψεύτικα βίντεο και ψεύτικα κείμενα» και ο μέσος πολίτης «δεν είναι πλέον ικανός να γνωρίζει τι είναι αλήθεια» υποστηρίζει. 

Αλλά ο μεγαλύτερος κίνδυνος σύμφωνα με τον Hinton, τον νικητή του βραβείου Turing 2018, που είναι το αντίστοιχο του Νόμπελ στην επιστήμη των υπολογιστών, είναι ότι «η τεχνητή νοημοσύνη θα διαταράξει τελικά την αγορά εργασίας». Το ChatGPT και άλλα chatbots «εξαλείφουν τις κουραστικές εργασίες», αλλά «μπορεί να εξαλείφουν πολύ περισσότερα από αυτό» καταλήγει. Με άλλα λόγια τα «ρομπότ» θα αντικαταστήσουν τους εργαζόμενους…

Όπως γράφαμε στο artinews.gr στις 31.03.23, «Με ανοιχτή επιστολή στο Ινστιτούτο Future of Life 1.000 ερευνητές απ’ όλο τον κόσμο, εκφράζουν τις ανησυχίες τους για τη ραγδαία ανάπτυξη, χωρίς κανένα ρυθμιστικό πλαίσιο, των συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης από τις εταιρείες τεχνολογίας.

Τον Φεβρουάριο σε κείμενο επίσης στο artinews.gr με τίτλο «Τεχνητή νοημοσύνη: Παράδεισος ή δυστοπία;» σημειώναμε τις απόψεις του Στήβεν Χόκινγκ και της Χ. Άρεντ για το θέμα. Ο πρώτος έλεγε: «Φοβάμαι ότι η τεχνητή νοημοσύνη ίσως αντικαταστήσει τους ανθρώπους εξολοκλήρου… Φοβάμαι ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να καταστρέψει την ανθρωπότητα…»(συνέντευξη στο περιοδικό «Wired»). Η Χάνα Άρεντ στο ίδιο μήκος κύματος σημείωνε πως «αν διαχωριστεί η γνώση από την κριτική σκέψη τότε ο άνθρωπος κινδυνεύει να γίνει δούλος των τεχνικών δημιουργημάτων του.»…  

Ο φόβος των επιστημόνων είναι ότι τα συστήματα αυτά σε «λάθος» χέρια, μπορούν να συμβάλουν στη δημιουργία fake news, σε χειραγωγήσεις, σε κοινωνικό αποκλεισμό πληθυσμιακών ομάδων κ.ά. 

Όπως σημειώναμε στο κείμενο στο arti: «…Η μαζική ψηφιοποίηση σε όλους τους τομείς της κοινωνίας και του κράτους σηματοδοτεί την είσοδό μας σε μια περίοδο μετάβασης, όπου το διακύβευμα είναι ο χαρακτήρας της ίδιας της κοινωνίας, η ύπαρξη της ίδιας της δημοκρατίας αλλά και του ίδιου του ανθρώπου, όπως τον γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Ο κόσμος αλλάζει, αλλά δεν αλλάζει μονοσήμαντα, καθώς υπάρχει το ενδεχόμενο να  αλλάξει προς όφελος του ανθρώπου συνολικά, όλων των ανθρώπων, αλλά μπορεί να αλλάξει και προς όφελος των ελίτ, των λίγων, αυτών που θα έχουν πρόσβαση στην γενική τεχνητή νοημοσύνη. Η τελευταία εκδοχή θα σημάνει την κόλαση για τους «από κάτω», και τον εκφυλισμό της δημοκρατίας, όχι απλά σε μία μεταδημοκρατία, αλλά σ’ έναν ολοκληρωτισμό που δεν έχει γνωρίσει ποτέ ξανά ο κόσμος…».

Τώρα λένε ότι η διαφθορά είναι συστατικό του τρόπου ζωής μας!

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 04.05.23 ]

---

Η ελευθερία του Τύπου έχει καταβαραθρωθεί στην Ελλάδα σύμφωνα με τους «Δημοσιογράφους χωρίς Σύνορα». «Λένε ψέματα» απαντά η κυβέρνηση της ΝΔ.

Η διαφθορά στην Ελλάδα σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο αυξήθηκε από 95% το 2019 σε 98% το 2022! Αύξηση κατά 3% επί κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη. Και τάχιστα σπεύδουν δημοσιολογούντες όπως ο Μ. Μητσός, για να "αθωώσουν" τη διαφθορά, για την ακρίβεια να την αποδώσουν στους... Έλληνες! «…οι Έλληνες δεν αντιμετωπίζουν την διαφθορά μόνο ως πρόβλημα, αλλά ως κάτι με το οποίο πρέπει να ζουν αν θέλουν να εξυπηρετούνται, ως ένα αναπόσπαστο συστατικό του ελληνικού τρόπου ζωής…», γράφει ο Μητσός (ΤΑ ΝΕΑ 4.5.2023). Ανατριχίλα! Ο αρθρογράφος προκειμένου να «βγάλει λάδι» την κυβέρνηση Μητσοτάκη, χαρακτηρίζει τη διαφθορά «μη πρόβλημα» και συστατικό του ελληνικού τρόπου ζωής!

Γι’ αυτό ίσως δεν διώχθηκε κανείς για το σκάνδαλο Novartis, δεν τιμωρήθηκε κανείς για τη Zimens, για τα C4Ι, για τα πούλμαν, για την αχρήστευση του σιδηροδρομικού δικτύου στην Πελοπόννησο, για το δρόμο που έπεσε στη Μεγαλόπολη, ούτε κανείς θα τιμωρηθεί για τα Τέμπη! Το σκεπτικό του "ακαταδίωκτου" είναι σαφές, η διαφθορά είναι στοιχείο του ελληνικού τρόπου ζωής!

Τελικά, η αντίληψη ότι η «διαφθορά» είναι «μη πρόβλημα» για τους Έλληνες και συστατικό του τρόπου ζωής τους, εξαλείφει τα ιδεολογικά όρια μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας, μεταξύ ηθικότητας και ανηθικότητας. Έτσι, όλα βυθίζονται στον απόλυτο σχετικισμό, όλα επιτρέπονται.

Η «φυσικοποίηση» της διαφθοράς έχει ως στόχο να την καταστήσει habitus, συνήθεια στους «κάτω», να νομιμοποιήσει το «μαύρο πολιτικό χρήμα» (με αντάλλαγμα δουλειές), δηλαδή τις πελατειακές σχέσεις των κομμάτων με τους «πάνω» (επιχειρηματίες) όσο και τις πελατειακές σχέσεις με τους «κάτω»(θέση στο δημόσιο και άλλες εξυπηρετήσεις). Έτσι, ο δημοκρατικός ανταγωνισμός αντί να βασίζεται σε προγραμματικές αρχές, βασίζεται σε μια πλειοδοσία στη διαφθορά. 

Όμως η διαφθορά δεν είναι στοιχείο μόνο του «ελληνικού τρόπου ζωής», όπως λέει ο Μητσός, αλλά γενικό φαινόμενο του καπιταλιστικού μοντέλου. Ο Αμερικανός οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμαν, έγραφε προ καιρού ότι το πολιτικό σύστημα λειτουργεί παντού «προς όφελος λίγων μεγάλων συμφερόντων». Ο πολιτικός ανταγωνισμός έχει καταστεί ένας ανταγωνισμός στη διαφθορά. Η διαφθορά είναι ένα σύνθετο σύστημα και για να λειτουργήσει χρειάζεται, επίσης, τη διάβρωση εκείνων των κοινωνικών κανόνων και θεσμών στους οποίους στηρίζεται η εικονική «σχετική ισότητα». Αυτούς τους θεσμούς, το χρήμα (η διαφθορά) τους υπονομεύει και ουσιαστικά τους αντικαθιστά μ’ ένα δίκτυο παράλληλων θεσμών με οσμή μαφίας (σ.σ.σ κάθε συνειρμός είναι λογικός) μέσω των οποίων αμείβονται οι νομιμόφρονες και τιμωρούνται οι διαφωνούντες. Οι θεσμοί αυτοί προμηθεύουν στα συστημικά κόμματα εξουσίας και στους υπάκουους πολιτικούς τους απαραίτητους πόρους (χρήματα, πρόσβαση στα ΜΜΕ) για να κερδίζουν τις εκλογές, αλλά και ασφαλή καταφύγια στην περίπτωση αποτυχίας (θέσεις σε πανεπιστήμια, εταιρείες...). Οι ίδιοι θεσμοί (πανεπιστήμια, ινστιτούτα, ΜΜΕ, ΜΚΟ) συντηρούν το μεγάλο ετοιμοπόλεμο στρατό διανοουμένων που θα εκλαϊκεύει και θα ενισχύει αντιλήψεις όπως τα περί "μη προβλήματος" της διαφθοράς, της μη χρησιμότητας του κοινωνικού κράτους, της ανάγκης μείωσης των μισθών και των συντάξεων, ή της φορολογικής ελάφρυνσης των επιχειρήσεων κ.ά. Η διαφθορά των διανοουμένων αυτών ενίοτε αποκαλύπτεται, όπως στην περίπτωση της ΑΣΟΕΕ, και τότε η αποφορά είναι αβάσταχτη.

Το πολιτικό σύστημα, συνεπώς, αντλεί κατ’ επίφαση τη δημοκρατική νομιμοποίησή του από τους πολλούς, ενώ στην πραγματικότητα νομιμοποιείται από την υλική στήριξη των υπερπλούσιων. Το ιδεολογικό προκάλυμμα αυτής της προσομοιωμένης δημοκρατίας είναι η άποψη πως ο πλούσιος (Ροβινσώνας) και ο φτωχός εργαζόμενος (Παρασκευάς) αντί να βλάπτουν ο ένας τον άλλο, μπορούν να συνεννοούνται για να χρησιμοποιήσουν όσο το δυνατόν καλύτερα τις ιδιαίτερες ικανότητές τους! Εδώ εδράζεται ο μύθος της «σχετικής ισότητας». Σημαντικός είναι ο ρόλος των διανοούμενων για τη διαμόρφωση αυτής της ψευδούς εικόνας, οι οποίοι επικαλούνται αδιαλείπτως τη δημοκρατία, όπως ο Ταρτούφος τα ονόματα των αγίων, υποστηρίζοντας ότι υπάρχει ισότητα επιλογών ανάμεσα στους "από κάτω" και στους "από πάνω"! Ισότητα και στη... διαφθορά.

Στην πραγματικότητα έχουμε μία Δημοκρατία για τους ισχυρούς και Ολιγαρχία για τους αποκλεισμένους, για τους άνεργους, τους ανέστιους, τους μετανάστες, τους φτωχούς, τους επισφαλώς εργαζόμενους(πρεκαριάτο).

*Φωτογραφία: Επιχειρηματίας ζητάει από εργαζόμενους να ψηφίσουν συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα...