Ο Τζορτζ Φλόιντ, ο Ζακ και οι υποκριτές των ΜΜΕ

Ο καθείς και οι άνθρωποί του. Εμείς με τον Τζορτζ Φλόιντ, αυτοί με τον μπάτσο που τον σκότωσε. Εμείς με τον Ζακ, αυτοί με τους νοικοκυραίους και τους μπάτσους. Αυτοί με τον Κρέοντα, εμείς με την Αντιγόνη. Εμείς με τους αδυνάτους, αυτοί με τις λογής εξουσίες. Ο καθένας διαλέγει αυτούς που αγαπά και που θέλει να τον αγαπούν. Ακόμα και αυτοί που ζουν για να μισούν, οι φασίστες, "αγαπούν" μισώντας τους Άλλους. Οι Άλλοι, όλοι οι Άλλοι θεωρούνται απ' αυτούς ως εκ γενετής «κακοί» (όπως υποστήριζε ό φασίστας εγκληματολόγος Λομπρόζο). Όλοι οι Άλλοι είναι μιάσματα, είναι μολυσματικοί ιοί, είναι ο καρκίνος της κοινωνίας, που πρέπει να εξαλειφθεί. Αυτό διδάσκουν στις σχολές της Αστυνομίας. Γι’ αυτό στην Αστυνομία ενδημούν οι φασίστες (είναι γνωστό το μεγάλο εκλογικό ποσοστό της Χρυσής Αυγής στην ΕΛ.ΑΣ.).

Χειρότεροι, όμως, και από τους φασίστες είναι οι υποκριτές. Είναι οι μπάτσοι των μέσων ενημέρωσης. Είναι αυτοί που καταδικάζουν τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ, αλλά όταν τολμήσει κάποιος/α να κάνει την αντιστοίχιση με τον φόνο του Ζακ, εξανίστανται. Είναι οι ίδιοι/ες που υπερασπίζονται την εκδικητική στάση της Σοφίας Νικολάου εναντίον του Βασίλη Δημάκη. Είναι οι ίδιοι που «τυφλώνονται» και δε βλέπουν τη φωτογραφία του μπάτσου στην Ευριπίδου, που ζήλωσε τη «δόξα» του δολοφόνου του Τζορτζ Φλόιντ, πατώντας με το γόνατο την πλάτη του συλληφθέντα.

Είναι οι υπερασπιστές των νοικυραίων, αυτών που, αφού σκοτώσουν τον Ζακ, παίρνουν τη σκούπα για να καθαρίσουν τα αίματα και τα γυαλιά.

Είναι αυτοί που θα βιάσουν και θα σκοτώσουν για δεύτερη φορά την Ελένη Τοπαλούδη.

Αυτοί που θα μειώσουν με σεξιστικές ερωτήσεις μια μαθήτρια που διαπρέπει.

Είναι αυτοί που θα επιτεθούν στην εισαγγελέα Αριστοτελεία Δόγκα, στην Έλενα Ακρίτα και όποιον άλλον τολμήσει να σταθεί απέναντι στον Κρέοντα, απέναντι στην καθεστηκυία πραγματική και συμβολική τάξη, απέναντι στις αδικίες και τους φόνους της κάθε εξουσίας.

Αλλά οι Αντιγόνες θα είναι πάντα εδώ. Και η Ιστορία θα είναι με το μέρος τους…

Ρατσισμός εκεί, ρατσισμός κι εδώ

Μιλούν και γράφουν για τον ρατσισμό στις ΗΠΑ, για την φρικτή δολοφονία του Τζορτζ Φλόυντ, αλλά δεν βλέπουν τον ρατσισμό που υπάρχει δίπλα τους. Μάλιστα εξανίστανται όταν γίνεται κάποια αντιστοίχηση, όπως με τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου. Αυτή η "πάθηση" είναι γνωστή με το όνομα "πρεσβυωπία" και δημιουργείται από την ανελαστικότητα των οφθαλμών λόγω της γήρανσης. Η ανελαστικότητα αυτή έχει σχέση και με τον τρόπο θέασης του κόσμου, που ονομάζεται ιδεοληψία.

Κάποιοι γράφουν, φερ' ειπείν, πως δεν ευθύνεται ο Τραμπ για τον ρατσισμό, δεν αναφέρονται όμως στην ευθύνη του για το ξεσάλωμα των ρατσιστών, για την αποχαλίνωση του κράτους και του παρακράτους, της κρατικής Κου Κλουξ Κλαν και της παρακρατικής. Για τις ανεμπόδιστες καταλήψεις πολιτειακών κοινοβουλίων από πάνοπλους νεοναζί, και αντιθέτως για την άγρια βία εναντίον των Αφροαμερικανών. Παραδόξως, μάλιστα, δεν "βλέπουν" ότι το ίδιο συμβαίνει και στην Ελλάδα και παντού, εκεί όπου οι δεξιές κυβερνήσεις απελευθερώνουν την κρατική-αστυνομική βία. 

Παράδειγμα ρατσισμού είναι η αντιμετώπιση των προσφύγων και των μεταναστών. Είναι η έξωση χιλιάδων οικογενειών προσφύγων, το πέταγμά τους κυριολεκτικά στο δρόμο. Εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε τις επισημάνσεις ακόμα και του δεξιού Τύπου(Η Καθημερινή) που μιλάει για έγκλημα. Αλλά στην κυβέρνηση επικρατεί η ακροδεξιά αντίληψη για τη μετανάστευση.

Ας το πούμε καθαρά, αν στις ΗΠΑ η όξυνση του ρατσισμού και των ανισοτήτων εκφράζεται πολιτικά από τον Τραμπ, στην Ελλάδα ο ρατσισμός εκφράζεται από την ακροδεξιά πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ενδεικτικό παράδειγμα ρατσιστικής ακροδεξιάς αντίληψης –πέραν της επαναφοράς της «Διαγωγής» των μαθητών- είναι η διακοπή του «Προγράμματος Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπάιδων», το οποίο διέκοψε μετά από 22 χρόνια, η υπουργός Παιδείας κ. Κεραμέως. Το θέμα θίγει σε άρθρο του στα σημερινά «ΝΕΑ» ο Μιχ. Μητσός (1/6/2020). Για το πρόγραμμα αυτό μίλησε και η Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην Ξάνθη, χαρακτηρίζοντάς το ταιριαστό με το «ελεύθερο, ανοιχτό, προοδευτικό πνεύμα της Θράκης». Αυτό το πρόγραμμα, όμως, σταμάτησε η σημερινή ελληνική κυβέρνηση. Γιατί άραγε, μήπως ως «αντεθνικό»; Διερωτάται ο Μ. Μητσός. Ίσως γιατί οι σημερινοί κυβερνώντες «έχουν την τάση να αντιμετωπίζουν το παρόν με τους όρους παρελθόντος», όπως είπε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Σκέφτομαι ότι ακριβώς αυτή είναι η διαχωριστική γραμμή της σημερινής δεξιάς κυβέρνησης και μιας προοδευτικής διακυβέρνησης. Η σημερινή αντιμετωπίζει το παρόν με όρους παρελθόντος, αναπαράγει τα στερεότυπα του παρελθόντος, τις πολιτικές, κοινωνικές, φυλετικές, θρησκευτικές και εθνοτικές διαφορές με όρους όχι συμπερίληψης, όχι ενσωμάτωσης, αλλά αποκλεισμού, διακρίσεων, βίας και μίσους.

Αντίθετα, σε μία προοδευτική διακυβέρνηση «όλοι οι άνθρωποι θα ανήκουν στην ίδια φυλή», όπως λένε οι διαδηλωτές στις ΗΠΑ. Όλοι οι άνθρωποι θα είναι της ίδιας αξίας, όλοι οι άνθρωποι θα χωράνε στην ίδια αγκαλιά...

Το πρόβλημα είναι αυτοί που «ψηφίζουν» Μπέο

«... έχουν κι έναν μαλάκα εκεί που λέγεται Αλκίνοος Ιωαννίδης. Επάγγελμα τραγουδιστής λέει. τι τραγουδάει δεν ξέρουμε, αλλά είναι αρνητική νότα» .

Το υβρεολόγιο που παραπέμπει σε θαμώνα χαμαιτυπείου είναι του δημάρχου Βόλου Αχιλλέα Μπέου από συνέντευξη Τύπου (Δευτέρα 18/5/20).

Ο αγράμματος «χτύπησε» τον αντίπαλό του με ό,τι θεωρεί συγκριτικό του πλεονέκτημα: τη μαγκιά, την πορνογραφία και το φασισμό. Και δεν είναι αυτός το πρόβλημα, αλλά εκείνοι που τον ψήφισαν, αυτοί που θεώρησαν χωρίς ντροπή ότι μπορεί να τους εκ-προσωπεί, να είναι πρόσωπό τους το ύβρισμα της πόλης τους, αυτό το βωμολόχευμα του πολιτισμού και του Ανθρώπου. Είναι οι νοικοκυραίοι νεόπλουτοι, που, όπως γράφει ο Δ. Χαριτόπουλος, "κάνουν ό,τι μπορούν για να τους προσέξουμε, να μας εντυπωσιάσουν και να τους θαυμάσουμε... Είναι πρόσωπα ελλειμματικά, βυθισμένα στην αυτοϋποτίμηση. Αυτός είναι ο λόγος που προτάσσουν μονίμως τα υλικά τους αποκτήματα· θεωρούν τα «πράγματα» πιο σημαντικά από τους ίδιους. Η μεγάλη φτώχεια είναι εδώ...".

Αλλά δεν είναι μόνο οι δεξιοί και φασίζοντες νοικοκυραίοι, είναι, όπως λέει κι ο Θωμάς Κοροβίνης, και οι «φερόμενοι αριστεροί» που επέλεξαν τον Μπέο. Κι αυτό εκθέτει τον «ανθρωπότυπο» που εκ-προσωπεί η Αριστερά. Αυτό κονιορτοποιεί την Αριστερά και το περιεχόμενό της, την πολιτιστική και την αξιακή της διάσταση. Πρόκειται για την "Αριστερά" που έχει λησμονήσει τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη, τον αντικαταναλωτισμό και τη χαρά της λιτοφροσύνης, πρόκειται για εκείνη την "Αριστερά" που χάθηκε στα σύμβολα της εξουσίας και πάνω απ’ όλα στη συσσώρευση χρήματος. Ναι, όταν δέχεσαι τα εκατομμύρια της καπιταλιστικής υπεραξίας, δέχεσαι και τον κυρίαρχο Τρόπο της. Και στη συνέχεια, με την ίδια ευκολία, μπορείς να ψηφίζεις τους Μπέο, Μπερλουσκόνι, Τραμπ και Μαρινάκη.

Η ριζική χυδαιότητα γίνεται πια δεκτή σαν φυσικό φαινόμενο και ενίοτε ως προσόν. Ο συμβολικός φόνος και ο λεκτικός φασισμός μεταφράζονται σε μαγκιά και αποτελεσματικότητα. Γι’ αυτό το πρόβλημα δεν είναι οι παραπάνω, ούτε οι «χαμένοι στη μετάφραση» πολίτες –δεξιοί νοικοκυραίοι και "αριστεροί"-, αλλά η αδυναμία των άλλων θεσμών (κομμάτων, ΜΜΕ και εξωνημένων δημοσιογράφων και συνδικάτων) να εκφράσουν και να οργανώσουν πολιτικά την απελπισία σε μία δημοκρατική κατεύθυνση.

 Για μένα πιο επικίνδυνοι από τον  λούμπεν Μπέο είναι αυτοί που κάνουν παρέα με τους μεγαλοεπιχειρηματίες, τους χρηματοδότες του Μπέου (και των ίδιων), είναι αυτοί που νομιμοποιούν την εξουσία του χρήματος, είναι αυτοί που δεν βασίζονται στη «δύναμη του λαού» αλλά στη δύναμη των «από πάνω». Είναι αυτοί που υπονομεύουν τη δύναμη των "από κάτω", των "πολλών", στο όνομα της "Αριστεράς"… Αυτοί είναι η μεγαλύτερη απογοήτευση…

Η «φαιά περιοχή» της Δεξιάς περιλαμβάνει και την ακροδεξιά

Διαβάζω στην φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Το Βήμα» την κριτική στον Τραμπ και τον ομοϊδεάτη του Μπολσονάρου για τη διαχείριση της πανδημίας, ή στον επίσης φίλιο προς την κυβέρνηση «Ελεύθερο Τύπο» ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης «Αφοπλίζει τον Τσίπρα με όπλο τον Κέινς και την κοινωνική προστασία» και αναρωτιέμαι τι σχέση μπορεί να έχει αυτή η Δεξιά με τις κυνικές ρήσεις κυβερνητικών στελεχών σχετικά με την αισχροκέρδεια, ότι δηλαδή «έτσι είναι ο καπιταλισμός», ή ακόμα ποια σχέση μπορούν να έχουν με την ρητορική του Μπογδάνου, του Γεωργιάδη ή του Κυρανάκη; Και καταλήγω στο συμπέρασμα ότι όλα είναι Δεξιά. Ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να κινείται σε όλα το φάσμα της «φαιάς περιοχής» από την άκρα δεξιά, την εναλλακτική δεξιά, τη ριζοσπαστική δεξιά, τη λαϊκή δεξιά, την ταυτοτική δεξιά, τη σκληρή, εθνικιστική δεξιά, την ξενοφοβική δεξιά, ή ακόμα και την φιλελεύθερη «ακροκεντρώα» δεξιά, και να συλλέγει από παντού. Τι συνέχει όλα αυτά τα υποσύνολα; Ο κοινός τόπος όλων αυτών των «αποχρώσεων» είναι το μίσος και ο κίνδυνος. Γι’ αυτό ο Άλλος, ο ξένος και τα ζητήματα ασφάλειας είναι κεφαλαιώδη στην κυβερνητική δεξιά πολιτική.

Υπ’ αυτή την οπτική, η κριτική της Αριστεράς εναντίον της ακροδεξιάς για ρατσισμό και φασισμό, αντικρούεται με τη χρήση των διαφορετικών όρων, συσπειρώνοντας έτσι τους οπαδούς της «φαιάς περιοχής» στον λιγότερο (φαινομενικά) ακραίο δεξιό σχηματισμό, όπως είναι η ΝΔ. Τη στρατηγική αυτή ακολούθησε ο Σαρκοζί εναντίον του λεπενικού «Πατριωτικού Μετώπου», την ίδια υιοθέτησε και ο Μακρόν, αλλά και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ταυτιζόμενος με την εθνικιστική ρητορική των «χρυσαυγιτών» στο ζήτημα της συμφωνίας των Πρεσπών, του Προσφυγικού αλλά και της Εγκληματικότητας. Η Αριστερά, καταγγέλλοντας την ακροδεξιά και την φασιστική εγκληματική έκφανσή της, τη Χρυσή Αυγή, επί της ουσίας ώθησε ακούσια τους οπαδούς της να ψηφίσουν τον πιο όμορο πολιτικό σχηματισμό, δηλαδή τη ΝΔ(ένα μέρος βέβαια έλαβε και ο Βελόπουλος). Και το ερώτημα που τίθεται είναι: Ήταν δυνατόν να λειτουργήσει διαφορετικά η Αριστερά; Κατά τη γνώμη μας, μπορούσε. Δυστυχώς, όμως, συνεχίζει και σήμερα την ίδια πολιτική διαχωρισμού της δήθεν δημοκρατικής ΝΔ (και του μετριοπαθούς Μητσοτάκη) από την ακροδεξιά ρητορική, δίνοντας έτσι την ευχέρεια στον πρωθυπουργό να «παίζει» σε όλο το μήκος και το πλάτος της «φαιάς περιοχής».

Η Αριστερά, με άλλα λόγια, οφείλει να αναλύσει τα νέα χαρακτηριστικά της Δεξιάς, κυρίως στην Ευρώπη, και να δει τι είναι αυτό που διαρράφει όλα τα τμήματά της, ποια είναι η κοινή τους βάση, τι είναι αυτό που της επιτρέπει να έχει μια ευρεία γκάμα ελιγμών και να λειτουργεί δίκην ακορντεόν. Μια γενική διαπίστωση είναι ότι η ευρωπαϊκή δεξιά υπερασπίζεται σήμερα τον χριστιανικό χαρακτήρα της Ευρώπης, κάτι που την φέρνει σε στενή επικοινωνία και συνεργασία με τις θεσμικές εκφράσεις όλων των χριστιανικών δογμάτων, δημιουργώντας έναν φονταμενταλισμό που καταλήγει στον τζιχαντισμό, δηλαδή σ' έναν κυριολεκτικά "ιερό πόλεμο" εναντίον των αλλόθρησκων, των ξένων, των προσφύγων, των μεταναστών! Αυτή η πολιτική και ιδεολογική συνέργεια κινείται στα ίχνη των προτεσταντικών κλάδων των ΗΠΑ, που ελέγχουν θεσμικά ολόκληρη την αμερικανική κοινωνία. Δυστυχώς, στην Ελλάδα, υποτιμάμαι την αλληλενέργεια Εκκλησίας-Κράτους και εξακολουθούμε να παραβλέπουμε τον πολιτικό, κοινωνικό και ιδεολογικό ρόλο της Εκκλησίας, περιοριζόμενοι στις ακραίες εκφάνσεις της, νομιμοποιώντας κατ' αυτό τον τρόπο τον "μη ακραίο" υποτίθεται ρόλο της. Κι εδώ, ο διαχωρισμός αφήνει ελεύθερο το έδαφος για την αναπαραγωγή της κυρίαρχης ιδεολογίας... Εν κατακλείδι, το μίσος της Δεξιάς αναπαράγεται στην Εκκλησία, στο Σχολείο και στον ΣΚΑΪ, δηλαδή παντού. Ο ανθρωπισμός της Αριστεράς μόνο στο Δρόμο, εκεί που ανθίζουν τα κινήματα Αληλλεγγύης...     

Ιωλέκ - Κωνσταντίνος Παπασωτηρίου

Μόρια: Ή όταν αποκτηνώνουμε τους ανθρώπους

Μια γυναίκα 23 χρόνων σκοτώθηκε στη Μόρια από μια άλλη γυναίκα. Τα φασιστικά έντυπα, αλλά και τα ρατσιστικά ιστολόγια γέμισαν δημοσιεύματα και σχόλια με απίστευτο μίσος.

Μίσος για ανθρώπους που έχουν ξεριζωθεί από τα σπίτια τους, με πολέμους και πείνα, που έχουν επιβιώσει από ένα μακρύ ταξίδι θανάτου, που τους έχουμε αποκτηνώσει έχοντάς τους κλεισμένους επί χρόνια σε καφκικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, σε στρατόπεδα ανθρώπινου εξευτελισμού, ανύπαρκτης υγιεινής και ελεεινού φαγητού, διαβίωσης σε μια τέντα, μέσα στη λάσπη, στο χιόνι και στη ζέστη, χωρίς νερό, μα πάνω απ’ όλα χωρίς ελπίδα. Αγριεύει η ψυχή, όταν έχει αφυδατωθεί από αξιοπρέπεια κι ελπίδα.

«Το αίσθημα της ύπαρξής μας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το βλέμμα των άλλων πάνω μας» και όταν «ο άνθρωπος είναι ένα αντικείμενο στα μάτια του ανθρώπου», όταν η ανθρώπινη αξιοπρέπεια αφαιρείται, αυτό δεν αντέχεται, έγραφε ο Πρίμο Λέβι και συνέχιζε: «Παντού, στον κόσμο, όπου αρχίζουμε με την κατάπνιξη των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου και του δικαιώματός του στην ισότητα, ολισθαίνουμε ταχύτατα στο σύστημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης...».

Ο Λέβι βίωσε τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τα νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι εδώ: στη Μόρια, στη Σάμο, στη Χίο, στην Αμυγδαλέζα, στη Λιβύη, στη Λαμπεντούζα, στην Τουρκία, στο Μεξικό, παντού, αλλά κανείς δεν αντιδρά. Έχουμε συνηθίσει την πληροφορία, δηλαδή το έγκλημα της αποκτήνωσης ανθρώπων, της αφαίρεσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς τους… Κι αυτό είναι χειρότερο κι από το έγκλημα.

Το τελειωτικό χτύπημα επέρχεται με την ρατσιστική κατηγορία ότι πρόκειται περί κτηνών εκ γενετής και φυλής! Μόνο που τα κτήνη δεν είναι αυτοί οι δυστυχισμένοι άνθρωποι, αλλά εμείς πους τους έχουμε αποανθρωποποιήσει, οι ρατσιστές με λόγια, έργα αλλά και ανοχή(δηλαδή συνενοχή) του εγκλήματος...

Όταν η Ροκ ανακαλύπτει τα Ηπειρώτικα

Ο αστικός «μύθος» (που δεν είναι ακριβώς «μύθος», αλλά μάλλον πραγματικότητα) θέλει τον θρύλο της ηλεκτρικής κιθάρας Τζίμι Χέντριξ να «παραληρεί» μπροστά στον θρύλο του μπουζουκιού Μανώλη Χιώτη κάπου στο Σικάγο εν έτει 1965. Σήμερα, περίπου 50 χρόνια μετά τη συνάντηση εκείνη των γιγάντων της ταστιέρας, η ροκ σκηνή της Αμερικής έρχεται να αποτίσει τον δικό της φόρο τιμής αυτήν τη φορά στην ελληνική δημοτική μουσική. Η δισκογραφική εταιρεία «Third Man Records» έχει την έδρα της στο Νάσβιλ του Τενεσί, βαθιά μέσα στον «παραδοσιακό» αμερικανικό Νότο. Ιδρυτής της είναι ο κιθαρίστας-τραγουδιστής Τζακ Γουάιτ, μέλος των White Stripes και ένας από τους επιφανέστερους ρόκερ των ΗΠΑ. Οσο για την τελευταία κυκλοφορία της εταιρείας, αυτή τυχαίνει να είναι ένα διπλό βινύλιο με τον τίτλο «Why the mountains are black» («Γιατί είναι μαύρα τα βουνά»). Ο λόγος για μια συλλογή με «πρώιμη ελληνική παραδοσιακή μουσική της περιόδου 1907-1960», με αυθεντικές ηχογραφήσεις που είχαν κυκλοφορήσει αρχικά σε δίσκους 78 στροφών και έκτοτε αγνοούνταν. «Γι' αυτήν τη συλλογή επέλεξα τα πιο αντιπροσωπευτικά 78άρια από όλες τις περιοχές της Ελλάδας. Συμπεριέλαβα την πρώτη στα χρονικά γνωστή ηχογράφηση δημοτικού τραγουδιού που έγινε στην Αθήνα. Ο λόγος για το τραγούδι ''Γκόλφω'' του 1907, το παλαιότερο δημοτικό τραγούδι που ηχογραφήθηκε ποτέ στην ηπειρωτική Ελλάδα, και όχι στην Κωνσταντινούπολη, στις ΗΠΑ ή στην Ευρώπη. Συμπεριέλαβα επίσης το τελευταίο δημοτικό τραγούδι που ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε σε δίσκο 78 στροφών στην Αθήνα το 1960. Πρόκειται για τον συρτό πολίτικο των Κυριάκου Κεραυνού και Μιχάλη Γιασεμίδη», δηλώνει στην εφημερίδα «Εθνος της Κυριακής» ο Κρίστοφερ Κινγκ, παραγωγός της συλλογής «Γιατί είναι μαύρα τα βουνά» που κυκλοφόρησε στη «Third Man» του Τζακ Γουάιτ.

Συλλογή από όλη την Ελλάδα
Περνώντας το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Βιρτζίνια, ο Κινγκ έμελλε να συναντηθεί με την ελληνική παραδοσιακή μουσική τυχαία, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του στην Κωνσταντινούπολη. «Η πρώτη μου επαφή ήταν πριν αρκετά χρόνια, όταν αγόρασα από ένα παζάρι στην ασιατική πλευρά της Πόλης μια μικρή στοίβα από δίσκους 78 στροφών με μουσική από τη νότια Αλβανία και την Ήπειρο. Ανάμεσα σε αυτά τα δισκάκια ήταν και ένα με ηχογραφήσεις του Κίτσου Χαρισιάδη, που άρχισα να το ακούω εμμονικά από την πρώτη στιγμή», σημειώνει ο Αμερικανός, ο οποίος αφού κόλλησε το μικρόβιο ακούγοντας το «καλύτερο ηπειρώτικο κλαρίνο» όπως έχει μείνει στην ιστορία ο Χαρισιάδης, ξεκίνησε στην πορεία να συλλέγει 78άρια με μουσική από ολόκληρη την Ελλάδα, από «Ηπειρο, Κρήτη, Θράκη και Μακεδονία, Θεσσαλία, Πελοπόννησο, από τα νησιά του Αιγαίου καθώς και από τη Μικρά Ασία», όπως εξηγεί ο ίδιος στο «Εθνος της Κυριακής». «Περίπου ένα ή δύο χρόνια αφότου κατάφερα να συγκεντρώσω μια σημαντική συλλογή από δισκάκια με δημοτική μουσική, άρχισα να σχεδιάζω-οργανώνω μια σειρά από θεματικές συλλογές βασισμένες σε τραγούδια που είχα στην κατοχή μου», συνεχίζει ο Αμερικανός, ο οποίος έχει επίσης επιμεληθεί συλλογές με τραγούδια των δεκαετιών 1920 και 1930 από την Αλβανία, με μοιρολόγια της περιόδου 1928-1958 από τη Βόρεια Ελλάδα, και με τραγούδια του Ηπειρώτη βιολιστή Αλέξη Ζούμπα από τα τέλη της δεκαετίας του 1920. Όσο για τον απώτερο σκοπό πίσω από όλα αυτά «η ελπίδα μου είναι βρεθεί ένας άνθρωπος, έστω ένας άνθρωπος, που θα ακούσει αυτήν τη συλλογή (σ.σ. «Γιατί είναι μαύρα τα βουνά») και μετά θα θελήσει να πιάσει ένα βιολί, ένα κλαρίνο, έναν ζουρνά, μια γκάιντα ή ένα λαούτο και να μάθει αυτές τις μουσικές. Τότε η δουλειά μου θα έχει ολοκληρωθεί. Θα έχω βοηθήσει στην προώθηση της πολιτιστικής και ιστορικής συνέχειας μέσα από τη μουσική», δηλώνει ο Κρίστοφερ Κινγκ, ο οποίος έχει μάλιστα τιμηθεί με δύο μουσικά βραβεία Γκράμι για παλαιότερες δουλειές του. «Η δημοτική μουσική είναι ένας από τους πολυτιμότερους πολιτιστικούς θησαυρούς της Ελλάδας. Είναι το ίδιο πολύτιμη με τα ελληνικά αρχαιολογικά μνημεία, και πρέπει όχι μόνο να διατηρηθεί αλλά και να προωθηθεί με αγάπη», διακηρύσσει ο Αμερικανός, ο οποίος έχει πλέον στα σκαριά και άλλα πρότζεκτ επικεντρωμένα στις παραδόσεις της Ελλάδας, μεταξύ αυτών ένα βιβλίο για τη μουσική της Ηπείρου (που αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2017 από τον νεοϋορκέζικο εκδοτικό οίκο «W.W. Norton & Company»), μια συλλογή με τραγούδια του Κίτσου Χαρισιάδη (έτοιμη για κυκλοφορία επίσης μέσα στο 2017), και ενδεχομένως μια συλλογή με τραγούδια της Κρήτης.

Ο ίδιος άλλωστε περνάει πλέον μεγάλα χρονικά διαστήματα στο χωριό Βίτσα στο Ζαγόρι, όπου έχει μάλιστα αναγνωριστεί επισήμως ως «συγχωριανός». «Ο μακροπρόθεσμος στόχος μου είναι να μετακομίσω εκεί μόνιμα. Μερικές φορές νιώθω ότι έχω γεννηθεί στη Βίτσα και ότι κάπως έγινε και κατέληξα ορφανός στη Βιρτζίνια», σημειώνει ο ίδιος. Ακούγοντας τα σχέδια του Αμερικανού αναρωτιόμαστε εάν υπάρχει όντως κοινό για την ελληνική παραδοσιακή μουσική εκτός των ελληνικών συνόρων. «Το κοινό είναι ολόκληρη η ανθρωπότητα», απαντάει ο Κινγκ. «Οποιος έχει υποφέρει, όποιος έχει νιώσει την απώλεια, έχει θρηνήσει και έχει βιώσει τις βαθιές αβεβαιότητες της ζωής όπως οι Έλληνες, θα είναι δεκτικός σε αυτήν τη μουσική. Μερικές νότες αρκούν για να σε αιχμαλωτίσουν, να σε υπνωτίσουν».
«Πρόκληση»
Χαρακτηριστική περίπτωση ανθρώπου που ανακάλυψε εσχάτως τα ελληνικά δημοτικά και ενθουσιάστηκε αποτελεί και ο Μπεν Μπλάκγουελ. Ντράμερ του θρυλικού ροκ συγκροτήματος των «Dirtbombs», μέλος κι αυτός της δισκογραφικής οικογένειας που ακούει στο όνομα «Third Man», μέγας συλλέκτης βινυλίων και εξέχουσα προσωπικότητα της ροκ σκηνής του Ντιτρόιτ, ο Μπλάκγουελ προσεγγίζει την ελληνική παραδοσιακή μουσική ως «πρόκληση». «Ναι, μου αρέσει πραγματικά πολύ αυτός ο δίσκος», δηλώνει στο «Εθνος της Κυριακής» ο 33χρονος αναφερόμενος στη συλλογή «Γιατί είναι μαύρα τα βουνά». «Αυτά τα τραγούδια με βγάζουν από την οικεία ζώνη ασφαλείας μου. Αμφισβητούν αυτό που έχω συνηθίσει να περιμένω από τη μουσική. Με κρατούν σε εγρήγορση», καταλήγει.