«Ο Καπιταλισμός της αποκάλυψης»

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr/ 07.03.25 ]

---

Ο ιστορικός Quinn Slobodian στο βιβλίο του «Ο Καπιταλισμός της αποκάλυψης»  υποστηρίζει ότι πολλοί θεωρητικοί, οικονομολόγοι, αρχιτέκτονες, εργάζονται - στον απόηχο των οικονομικών αντιλήψεων του Milton Friedman, υπερασπιστή του νεοφιλελευθερισμού - για να εφεύρουν και να οικοδομήσουν έναν κόσμο όπου οι διαδικασίες λήψης αποφάσεων δεν θα… παρεμποδίζονται πλέον από δημοκρατικές εκλογές. Στο επίκεντρο αυτού του έργου βρίσκεται η δημιουργία χιλιάδων μικρών κρατών ή περιοχών οι οποίες θα λειτουργούν σαν επιχειρήσεις και θα ανταποκρίνονται μόνο στην επιταγή συσσώρευσης του κεφαλαίου. Όλα θα υποτάσσονται στο κέρδος, «στο αρχαίο ξόανο που πίνει το νέκταρ από το κρανίο των δολοφονημένων» (Κ. Μαρξ).

Σ’ αυτές τις περιοχές η οικονομία θα απελευθερωθεί από κρατικούς, διοικητικούς και κυρίως κοινωνικούς περιορισμούς.

Ήδη αυτό συμβαίνει από το Χονγκ Κονγκ μέχρι το Ντουμπάι, μέσω Λονδίνου, Σιγκαπούρης και Λιχτενστάιν.

Ισχύει τέλος  σε διάφορες «ειδικές οικονομικές ζώνες», όπου έχει πραγματοποιηθεί αυτό που οι φονταμενταλιστές της αγοράς θεωρούν ότι υλοποιεί την «ονειρεμένη» ελευθερία τους από την αντίσταση της εργατικής τάξης και της κοινωνίας!

Όπως σημειώναμε παλιότερα στο artinews.gr, η πραγματοποίηση αυτού του σχεδίου γίνεται με την βοήθεια των νέων τεχνολογιών.  Η αναδόμηση της οικονομίας και της «κοινωνίας» δεν επισυμβαίνει με την απελευθέρωση της εργασίας από το κεφάλαιο, αλλά με την απεξάρτηση του κεφαλαίου από το βάρος των εργαζομένων!

Οι οργανωτικές και τεχνικές καινοτομίες είναι οι απαντήσεις του κεφαλαίου στην αντίσταση των εργαζομένων στην άγρια λιτότητα και την απογύμνωση από όλες τις κατακτήσεις στον εργασιακό και κοινωνικό τομέα. Η ταξική σύνθεση (σχέση κεφαλαίου και εργασίας) επιχειρείται να αποδομηθεί αλλά και να ανασυντεθεί με την επανεισαγωγή της τάξης μέσω της τεχνικής και των νέων μεθόδων οργάνωσης της εργασίας, όπως είναι η «ουμπεροποίηση» και η «υπεργολαβία». Τώρα έχουμε την αγορά του ανθρώπινου χρόνου (ανθρωποώρα!) που αγοράζεται σε συγκεκριμένο τόπο για ορισμένο έργο.

Όλοι γινόμαστε αυτοαπασχολούμενοι –δήθεν συνέταιροι- χωρίς κανένα εργασιακό και κοινωνικό δικαίωμα. Η  «πειθαρχική» οργάνωση της κοινωνίας επιβάλλεται μέσω του «νόμου και της τάξης», δηλαδή με την ενίσχυση των δυνάμεων καταστολής (μπάτσων και στρατού).

Όχι μόνο τα ρούχα αλλά και το δέρμα μας «έχει ποτίσει από δικτατορία», όπως είπε ο Αντώνης Αντωνίου, ο πολυτραυματίας των Τεμπών που συνελήφθη(προσαγωγή) από τους μπάτσους στην πορεία της Θεσσαλονίκης την 6η Μαρτίου.

Η μόνη μας απάντηση είναι ο ΔΡΟΜΟΣ... 

Η Γυναίκα που αγωνίζεται

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 07.03.25 ]

---

«Αυτοί οι άθλιοι μπάσταρδοι που κυβερνάνε τον κόσμο βασιλικώ δικαιώματι, κάνουν οτιδήποτε άλλο από το να συντρέχουν αυτούς που υποφέρουν. Απορροφημένοι από τις άνοστες ηδονές τους, διασκεδάζουν με τον ίδιο παιδαριώδη και μικρόψυχο τρόπο, ωσότου η φωνή των λαών γκρεμίσει αυτούς τους θρόνους που μείνανε τόσον καιρό ανάλγητοι μπροστά στον σπαραγμό (...)», γράφει η Γεωργία Σάνδη («Le Secrιtaire intime», 1834).

Για την ισότητα των γυναικών έγραφε: «Ένας άντρας και μια γυναίκα είναι τόσο ίδιοι που δεν μπορώ καθόλου να καταλάβω όλο αυτό το πλήθος των διακρίσεων και των υπαινικτικών συλλογισμών που τροφοδοτούν τις κοινωνίες σ' αυτό το κεφάλαιο». (Από Επιστολή στον Φλωμπέρ, 1867).

Η επανάσταση το Φλεβάρη του 1848, βρίσκει τη Σάνδη στους δρόμους, μαζί με το λαό που αγωνίζεται εναντίον του βασιλιά, ο οποίος τελικά καθαιρείται και φεύγει. Η Σάνδη αρθρογραφεί με πάθος, στηλιτεύει τη μετριοπαθή στάση ορισμένων αγωνιστών και τάσσεται ανοιχτά υπέρ μιας «κομμουνιστικής δημοκρατίας» για το συμφέρον των πολλών...

Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς ο λαός θα ξανακατεβεί στους δρόμους, αλλά αυτός ο λαϊκός ξεσηκωμός πνίγεται στο αίμα. Οι περισσότεροι φίλοι της συλλαμβάνονται και φυλακίζονται, η ίδια καταφεύγει στο πατρογονικό της σπίτι στο Νοάν. Ο ανιψιός του Βοναπάρτη, ο Ναπολέων Γ αναρριχάται στην εξουσία... Αυτός για τον οποίο ο Καρλ Μαρξ έγραψε την 18η Μπρυμαίρ (Ζωή Βαλάση, δημοσίευμα της «Ουμανιτέ», 27/4/2004).

Το 1871 στην Κομμούνα του Παρισιού, πάλι οι γυναίκες είναι μπροστά.

Όπως λέει ο Jules Vallès, «…Όταν εμπλέκονται γυναίκες, όταν η νοικοκυρά σπρώχνει τον άντρα της, όταν βγάζει τη μαύρη σημαία που κυματίζει πάνω από τη γλάστρα για να τη φυτέψει ανάμεσα σε δύο πλακόστρωτα, είναι επειδή ο ήλιος θα ανατείλει πάνω από μια πόλη εξεγερμένη( 1 )».

Στη Μονμάρτη γυναίκες και παιδιά αντιτάχθηκαν σθεναρά στους αξιωματικούς του 88ου τάγματος. Οι νοικοκυρές πιάνουν τα ηνία των αλόγων, κόβουν τα λουριά, άνθρωποι φωνάζουν: «Δεν θα πυροβολήσετε τον κόσμο!»… Τελικά, το 88ο τάγμα αδελφοποιείται με το λαό.

 «Περνούσαμε προς τα πάνω, γνωρίζοντας ότι στην κορυφή υπήρχε ο στρατός παρατεταγμένος, λέει η Λουίζ Μισέλ κρατώντας ένα όπλο. Νομίζαμε ότι θα πεθάνουμε για την ελευθερία. Δεν λογαριάζαμε το θάνατο. Εμείς θα είχαμε σκοτωθεί, αλλά το Παρίσι θα είχε αναστηθεί... Το οδόφραγμα ήταν τυλιγμένο με ένα λευκό φως, μια υπέροχη αυγή απελευθέρωσης. (...) Δεν μας περίμενε ο θάνατος (...) αλλά η έκπληξη μιας λαϊκής νίκης.» […]

Ο Γκαστόν Ντα Κόστα, που ήταν μαζί με τους εξεγερμένους, θα σημειώσει στα Απομνημονεύματά του: «Μέχρι τη στιγμή που τα στρατεύματα υποχωρούν, είναι οι γυναίκες που κυριαρχούν… Το Château-Rouge, η φοβερή φάλαγγα των υπηρετριών από ξενοδοχεία, καφε και οίκους ανοχής  που είχαν επαναστατήσει (...) ( 4 ).»

Στην Place de l’Hôtel-de-Ville, θα γίνει η διακήρυξη ότι η Κομμούνα έγινε «στο όνομα του λαού». Ένα κανόνι βροντάει για να χαιρετήσει το γεγονός... Η Victorine Brocher γράφει: «Αυτή τη φορά είχαμε την Κομμούνα! (...) Μετά από τόσες ήττες, δυστυχίες και πένθη, όλοι χάρηκαν. (...) Επικεφαλής των αναπαυόμενων ταγμάτων, κοπέλες της καντίνας με διάφορες φορεσιές ακουμπούν στα πολυβόλα. (...) Ένα μέλος της Κομμούνας διακηρύσσει τα ονόματα των εκλεγμένων αντιπροσώπων του λαού, υψώνεται μια μυριόφωνη κραυγή: «ζήτω η κομμούνα!»  ( 5 )»

Στις 11 Απριλίου, στην Επίσημη Εφημερίδα - της Κομμούνας - εμφανίστηκε η έκκληση μιας «ομάδας πολιτών»: «Το Παρίσι είναι αποκλεισμένο, το Παρίσι βομβαρδίζεται... (...) Είναι ο ξένος που επιστρέφει και εισβάλει στη Γαλλία; (...) Όχι, οι εχθροί, οι δολοφόνοι του λαού και της ελευθερίας είναι Γάλλοι !... (...) Είδαν τον λαό να ξεσηκώνεται φωνάζοντας: «Κανένα καθήκον χωρίς δικαιώματα, κανένα δικαίωμα χωρίς καθήκοντα ! (...) Θέλουμε δουλειά... Όχι άλλοι εκμεταλλευτές, όχι άλλοι αφέντες !... Δουλειά και ευημερία για όλους, αυτοκυβέρνηση του λαού, Κομμούνα, να πεθαίνεις πολεμώντας παρά να ζεις δουλεύοντας σα σκλάβος!»»…        

Στις 14 Απριλίου, στην Επίσημη Εφημερίδα, η Ένωση Γυναικών για την Άμυνα του Παρισιού και τη Φροντίδα των Τραυματιών σημειώνει: «Είναι καθήκον και δικαίωμα όλων να αγωνιστούμε για τη μεγάλη υπόθεση του λαού, για την Επανάσταση. (...) Η Κομμούνα, εκπρόσωπος της μεγάλης αρχής που διακηρύσσει την εξάλειψη κάθε προνομίου, κάθε ανισότητας, δεσμεύεται να λάβει υπόψη τις δίκαιες διεκδικήσεις ολόκληρου του πληθυσμού, χωρίς διάκριση φύλου, μια διάκριση που δημιουργείται και διατηρείται από την ανάγκη για ανταγωνισμό στην οποία στηρίζονται τα προνόμια των κυρίαρχων τάξεων.»

Σε λέσχες, που ανοίγουν σε εκκλησίες, μερικές φορές αποκλειστικά για γυναίκες, ο λόγος είναι ελεύθερος. Όλα υπόκεινται σε διάλογο: η υπεράσπιση της επανάστασης, η εκπαίδευση των κοριτσιών, η μισθολογική ισοτιμία, οι νόμοι, τα ελεύθερα συνδικάτα, η δειλία των ανδρών, το τέλος της εκμετάλλευσης της εργασίας.

Στις 3 Μαΐου, στα εγκαίνια του Social Revolution Club, στην κατάμεστη εκκλησία Saint-Michel, στο Batignolles, «αισθανθήκαμε ότι φεύγοντας για να πολεμήσουν για την Κομμούνα οι σύζυγοι είχαν αφήσει στο σπίτι ένα συμπαγές μικρόβιο «επαναστατικών ιδεών»…( 6 ).

Ο Paul de Fontoulieu, με μία πένα βουτηγμένη στη γραμματοσειρά των Βερσαλλιών, περιγράφει για την εισαγγελία όσα λέει ότι είδε και άκουσε εκεί: «Club Éloi — Μεταξύ των ομιλητών, συγνώμη για τη λέξη, (...) η πολίτης Valentin, δημόσιο κορίτσι που στις 22 Μαΐου τίναξε στον αέρα τα μυαλά του μαστροπού της, γιατί δεν την άφηνε να πάει στα οδοφράγματα. Και η πολίτης Μορέλ, που είχε υποστεί πέντε καταδίκες λέει: «Ζητώ, για να βάλω ένα τέλος, να ρίξουν όλες τις καλόγριες στον Σηκουάνα, υπάρχουν μερικές στα νοσοκομεία που δίνουν δηλητήριο στους τραυματίες.»

Εκκλησία Saint-Lambert στο Vaugirard, Πατριωτική Λέσχη Γυναικών — Στη συνεδρίαση του Vaugirard προήδρευσε μια Αυστριακή γυναίκα, ονόματι Reidenhreth, (...) που είχε καταδικαστεί στη Βιέννη για το αδίκημα της περιφρόνησης, το οποίο καυχιόταν και έφερε ως τίτλο δόξας. (...) Στο La Trinité, Deliverance Club — (...) Τίποτα εκτός από γυναίκες. Η ατζέντα ήταν: «για την αναγέννηση της κοινωνίας». Γυναίκα, γύρω στα τριάντα: «Η κοινωνική πληγή που πρέπει πρώτα να κλείσει είναι αυτή των αφεντικών, που εκμεταλλεύονται τον εργαζόμενο και πλουτίζουν από τον ιδρώτα του. Όχι άλλα αφεντικά που θεωρούν τον εργάτη ως μηχανή! Ας ενωθούν οι εργαζόμενοι, ας συνενώσουν τους κόπους τους και θα είναι ευτυχισμένοι. Ένα άλλο κακό της σημερινής κοινωνίας είναι οι πλούσιοι, που μόνο πίνουν και διασκεδάζουν, χωρίς  να κοπιάζουν. Πρέπει να εξολοθρευτούν, όπως και οι ιερείς και οι μοναχές. Θα είμαστε ευτυχισμένοι μόνο όταν δεν θα έχουμε πια αφεντικά, πλούσιους ή ιερείς!»…

«Έφτασε η μεγάλη μέρα», φώναξε η Λουίζ Μισέλ στη σύνοδο του 17ου διαμερίσματος, «η αποφασιστική μέρα για τη χειραφέτηση ή την υποδούλωση του προλεταριάτου. Αλλά κουράγιο, πολίτες, το Παρίσι θα είναι δικό μας  με τη δράση. Ναι, ορκίζομαι, το Παρίσι θα είναι δικό μας ή το Παρίσι δεν θα υπάρχει πια! Είναι για τους ανθρώπους ζήτημα ζωής και θανάτου»(7).»

Με την είσοδο στο Παρίσι των στρατιωτών των Βερσαλλιών  στις 21 Μαΐου 1871, ξεκίνησε η «ματωμένη εβδομάδα», «εκείνες οι τραγικές νύχτες που θα ηχήσουν επτά φορές», σύμφωνα με τη Victorine Brocher.

(...) Στις 28 το μεσημέρι, το τελευταίο ομοσπονδιακό κανόνι χτύπησε από την κορυφή της rue de Paris σαν τον τελευταίο αναστεναγμό της Κομμούνας που τελειώνει. Το όνειρο τελείωσε, το ανθρωποκυνηγητό ξεκινά! Συλλήψεις! Σφαγές!( 8 )»  […]      

«…Πάνω από δέκα χιλιάδες γυναίκες τις μέρες της Κομμούνας, σκόρπιες ή μαζί, πολέμησαν για την ελευθερία. (...) οι γυναίκες πολεμούσαν σαν λέαινες, αλλά εγώ ούρλιαζα: Φωτιά! Φωτιά σε αυτά τα τέρατα! (...) Οι Βερσαλλίες απλώνουν πάνω από το Παρίσι ένα απέραντο σάβανο κόκκινο από αίμα. Τα πολυβόλα μετακινούνται και σκοτώνουν σαν σε κυνήγι. Είναι σφαγή (...) ( 9 ).» καταλήγει η Λουίζ Μισέλ.

 Ακολούθησαν η μεγάλη μορφή του εργατικού κινήματος η Ρόζα Λούξενμπουργκ και οι γυναίκες της αντίστασης στο φασισμό και τον ναζισμό

Η Γυναίκα σήμερα στις ΗΠΑ, στο Παρίσι, στην Τεχεράνη, στην Αθήνα, παντού, αγωνίζεται στην πρώτη γραμμή κατά της ΑΔΙΚΙΑΣ, για ισοτιμία και κοινωνική δικαιοσύνη…

 

-Eloi Valat συγγραφέας πολλών έργων για την Κομμούνα (Μτφρ και επιλογή Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου)

-https://www.monde-diplomatique.fr/2019/07/VALAT/60037

 ( 1 )  Jules Vallès, L’Insurgé (1886), στο Œuvres, Gallimard, συντ. “  Library of the Pléiade  ”, Παρίσι, 1990.

( 2 )  Αποστολές από τους στρατηγούς Joseph Vinoy και Louis Ernest Valentin στον Adolphe Thiers, στο Marc-André Fabre, Vie et mort de la Commune, Hachette, Παρίσι, 1939.

( 3 )  Louise Michel, La Commune, Stock, Παρίσι, 1898.

( 4 )  Gaston Da Costa, The Commune Lived, Ancienne Maison Quantin, Παρίσι, 1903.

( 5 )  Victorine B. (Brocher), Memories of a Living Dead, Librairie Lapie, Λωζάνη, 1909.

( 6 )  Επίσημη Εφημερίδα της Γαλλικής Δημοκρατίας υπό την Κομμούνα, «  Ανεπίσημο Κόμμα  », 5 Μαΐου 1871.

( 7 )  Paul de Fontoulieu, The Churches of Paris under the Commune, E. Dentu, Παρίσι, 1873.

( 8 )  Victorine B. (Brocher), Memories of a Living Dead, ό.π. cit.

( 9 )  Louise Michel, La Commune, ό.π. cit.

Απονομιμοποιημένη η κυβέρνηση Μητσοτάκη

 «Δεν πείσαμε την κοινωνία» είπε ο πρωθυπουργός, θεωρώντας ότι όλα είναι καλώς καμωμένα από τον ίδιο και την κυβέρνησή του και το μόνο πρόβλημα είναι η αδυναμία σωστής επικοινωνίας.

Λογικό είναι να σκέφτεται κατ’ αυτόν τον τρόπο αφού κατάφερε να «σβήσει» τεράστια σκάνδαλα και εγκλήματα, όπως οι ΥΠΟΚΛΟΠΕΣ, η ΝΟΒΑΡΤΙΣ, η ΠΥΛΟΣ, να διαχειριστεί την ΑΚΡΙΒΕΙΑ και τον πληθωρισμό, καθώς και τις πυρκαγιές και τις πλημμύρες χωρίς καμιά πολιτική συνέπεια, χάρις στον «βομβαρδισμό» προπαγάνδας από τα «πετσωμένα» μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Τώρα όμως δεν τα κατάφερε. Ο εμετικός εσμός του που ξερνούσε χυδαιότητες εναντίον των οικογενειών των θυμάτων των Τεμπών, που εκβίασε, εκφόβισε, τρομοκράτησε, απείλησε, δεν κατάφερe αυτή τη φορά να «δολοφονήσει» ούτε χαρακτήρες ούτε την πραγματικότητα. Κι αυτό γιατί οι «στόχοι» του ήταν οι ίδιοι οι δημιουργοί της πραγματικότητας. Ήταν τα εκατομμύρια ΠΟΛΙΤΩΝ που δεν πήγαν στις δουλειές τους, που έκλεισαν τα μαγαζιά τους, ήταν οι ηλικιωμένοι που βγήκαν με τα μπαστούνια από τα σπίτια τους, ήταν οι μαθητές, οι φοιτητές, ένα τεράστιο μελισσολόι που βγήκε μαζικά και δυναμικά στους Δρόμους. Ήταν η Γενική Απεργία.

Δεν μπόρεσαν αυτή τη φορά να διαστρέψουν την πραγματικότητα γιατί ο Δρόμος και η Πράξη ακύρωσε τους φενακισμούς των χυδαίων της τηλοψίας. Γιατί ήταν εκατομμύρια άνθρωποι που κατέβηκαν στο ΔΡΟΜΟ και έγιναν μέρος μιας μη διαστρέψιμης ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ που γράφει με μεγάλα γράμματα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ στους ΘΕΣΜΟΥΣ: Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ούτε στη Δικαιοσύνη, την ηγεσία της οποίας διορίζει ο Μητσοτάκης. Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στα κράτος, το «επιτελικό» του Μητσοτάκη αλλά και το «βαθύ κράτος» (και τα δύο το ίδιο «σκοτώνουν»). Ούτε εμπιστοσύνη στην αστυνομία της οποίας στελέχη συναλλάσσονται με την Greek Mafia. Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στην χυδαία τηλεοπτική δημοσιογραφία των εξωνημένων. Αλλά και μη εμπιστοσύνη στα κόμματα της αντιπολίτευσης τα οποία καθεύδουν.

Ο Κυρ. Μητσοτάκης δεν έχει καταλάβει, ή δεν θέλει να παραδεχθεί ότι η εξουσία του έχει απονομιμοποιηθεί, καθώς έχουν δημιουργηθεί συνθήκες γενικευμένης ανυποληψίας και ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ.

Η εξουσία Μητσοτάκη εισπράττεται πλέον ως ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ…

και γι' αυτό η διακυβέρνησή του θα είναι στο εξής προβληματική και επικίνδυνη.

Ο αυταρχισμός και η επικοινωνιακή χυδαιότητα θα είναι το χαρακτηριστικό σημάδι της αδυναμίας του.

«Θα βγάλουμε τις μάσκες του διαδικτύου» είπε σήμερα, νομίζοντας ότι αυτό θα λύσει το πρόβλημά του.

Δεν βλέπει ότι το πρόβλημα είναι ο ΙΔΙΟΣ και το ΚΑΘΕΣΤΩΣ του που πλέον σαπίζει πάνω στο δέντρο....

Ντ. Τραμπ: Η κάθοδος στον φασισμό

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr/ 05.03.25 ]

---

 Επί 105 λεπτά ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ μιλούσε στα μέλη του Κογκρέσου για τις πρώτες 40 ημέρες της θητείας του και  το πρώτο κύμα μιας «επανάστασης της κοινής λογικής».

«Η δυναμική της Αμερικής επέστρεψε», είπε ο Τραμπ. «Το πνεύμα μας επέστρεψε. Η περηφάνια μας επέστρεψε».

Η απόσυρση των ΗΠΑ από τις συνθήκες για το κλίμα, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ καθώς και οι περικοπές στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση (απολύσεις ακόμα και υπαλλήλων που διαχειρίζονται πυρηνικά όπλα!), το πάγωμα των κανονισμών και κάθε ξένης βοήθειας, οι δασμοί, η ιμπεριαλιστική πολιτική — προβάλλονται ως  μια προσπάθεια «για την αποκατάσταση της κοινής λογικής, της ασφάλειας, της αισιοδοξίας και του πλούτου».

Αλλά τι είναι η κοινή λογική; «Η πιο κοινή λογική απ’ όλες είναι η λογική του ανθρώπου που κοιμάται, και την οποία εκφράζει με το ροχαλητό του» έλεγε ο Θορώ! Γενικά, με την προσφυγή στην λεγόμενη «κοινή λογική» επιχειρείται να νομιμοποιηθεί μια πολιτική που εδράζεται στην αδράνεια και στους κοινωνικούς αυτοματισμούς. Δεν είναι τυχαίο ότι απέναντι στους διαδηλωτές που διαμαρτύρονταν για την «κάθοδο στο φασισμό» της κυβέρνησης Τραμπ, αναπτύχθηκαν αντιδιαδηλωτές. Αυτός είναι ο περίφημος κοινωνικός αυτοματισμός (ο εμφύλιος των κάτω) που εφευρέθηκε, αναπτύχθηκε και τελειοποιήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Παράλληλα με τον κοινωνικό αυτοματισμό αναπτύσσεται και το πολιτικό θέατρο. Ένα παιδάκι που νίκησε τον καρκίνο, ο DJ Daniel, σηκώνεται ψηλά και υπό τα χειροκροτήματα των ρεπουμπλικάνων μελών του Κογκρέσου θα ανακηρυχθεί «πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών»! «Ο Ντάνιελ είχε ένα όνειρο, να γίνει αστυνομικός», είπε ο «ηθοποιός» Τραμπ.

Φωτο. Διαδηλωτές επικρίνουν την κυβέρνηση Τραμπ για την κάθοδο στον «φασισμό».

 

Jeffrey D. Sachs «Η εξωτερικη πολιτική των ΗΠΑ» και η Ευρώπη

 

[ ARTI news / Κόσμος / 04.03.25 ]

---

 Yanna Katsageorgi

Στις 19.02.2025 έλαβε χώρα μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική ομιλία στην Ευρωβουλή με θέμα: "Ο πόλεμος στην Ουκρανία τελείωσε» με ομιλητή το καθηγητή του Columbia Jeffrey D. Sachs ο όποιος ανέλυσε την "Ιστορία της Αμερικανικης Εξωτερικής Πολιτικής" των τελευταίων 36 χρόνων, με επιχειρήματα αποδείξεις και στοιχεία... Παρακαλώ αξίζει το κόπο να διαβάσετε αυτα τα λόγια του Jeffrey Sachs που βγάζουν στο φως τόσες μα τόσες αλήθειες! Όσοι μιλάτε αγγλικά μπορείτε να μπείτε στο YouTube να ακούσετε και αυτή και άλλες πολλές ομιλίες του

«Η εξωτερικη πολιτική των ΗΠΑ»

...Οι ΗΠΑ πίστευαν, ιδιαίτερα το 1990-91 και στη συνέχεια με το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης, ότι κυβερνούν πλέον τον κόσμο και ότι δεν χρειάζεται να λαμβάνουν υπόψη τις απόψεις κανενός, τις κόκκινες γραμμές, τις ανησυχίες, τις θέσεις ασφαλείας, τις διεθνείς υποχρεώσεις ή οποιοδήποτε πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών. Λυπάμαι που πρέπει να το πω τόσο ξεκάθαρα, αλλά θέλω να το καταλάβετε.

Το 1991, προσπάθησα πολύ σκληρά να λάβω οικονομική βοήθεια για τον Γκορμπατσόφ, τον οποίο θεωρώ ότι είναι ο μεγαλύτερος πολιτικός της σύγχρονης εποχής μας. Πρόσφατα διάβασα το αρχειοθετημένο σημείωμα της συζήτησης του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας για την πρότασή μου στις 3 Ιουνίου 1991 και έμαθα για πρώτη φορά πώς ο Λευκός Οίκος την απέρριψε κατηγορηματικά και βασικά γέλασαν με την έκκλησή μου προς τις ΗΠΑ να βοηθήσουν τη Σοβιετική Ένωση να σταθεροποιηθεί οικονομικά και να παράσχουν οικονομική βοήθεια για να πραγματοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις της.

Το υπόμνημα τεκμηριώνει ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ αποφάσισε να κάνει μόνο το ελάχιστο για να αποτρέψει μια καταστροφή. Αποφάσισαν ότι δεν ήταν δουλειά των ΗΠΑ να βοηθήσουν. Το ακριβώς αντίθετο.

Όταν η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε το 1991, αυτή η άποψη έγινε ακόμη πιο υπερβολική. Μπορώ να δώσω κεφάλαιο και στίχο, αλλά η άποψη ήταν ότι εμείς, οι ΗΠΑ ήμασταν επικεφαλής. Ο Cheney, ο Wolfowitz και πολλά άλλα ονόματα που γνωρίζετε πίστευαν κυριολεκτικά ότι αυτός ήταν πλέον ένας κόσμος των ΗΠΑ και θα κάναμε ό,τι θέλαμε.

Θα καθαρίζαμε την πρώην Σοβιετική Ένωση. Θα εξαλείφαμε όλους τους εναπομείναντες συμμάχους της σοβιετικής εποχής. Χώρες όπως το Ιράκ, η Συρία και ούτω καθεξής θα εξαφανίζονταν. Και αυτή την εξωτερική πολιτική τη βιώνουμε 33 χρόνια τώρα.

Η Ευρώπη πλήρωσε υψηλό τίμημα για αυτό γιατί, απ' όσο μπορώ να πω, η Ευρώπη δεν είχε εξωτερική πολιτική εκείνη την εποχή. Χωρίς φωνή, χωρίς ενότητα, χωρίς σαφήνεια, χωρίς ευρωπαϊκά συμφέροντα, μόνο με πίστη στην Αμερική.

Υπήρχαν στιγμές που υπήρξαν διαφωνίες, και νομίζω ότι ήταν πολύ υπέροχες διαφωνίες. Η τελευταία φορά που αυτό ήταν σημαντικό ήταν το 2003, ενόψει του πολέμου στο Ιράκ, όταν η Γαλλία και η Γερμανία δήλωσαν ότι δεν θα υποστήριζαν τις ΗΠΑ να παρακάμψουν το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για αυτόν τον πόλεμο. Αυτός ο πόλεμος υποκινήθηκε άμεσα από τον Νετανιάχου και τους συναδέλφους του στο Πεντάγωνο των ΗΠΑ.

Δεν λέω ότι υπήρχε κάποια σχέση ή αμοιβαιότητα. Λέω ότι ήταν ένας πόλεμος που έγινε για το Ισραήλ. Ήταν ένας πόλεμος που ο Paul Wolfowitz και ο Douglas Feith συντόνισαν με τον Netanyahu. Και αυτή ήταν η τελευταία φορά που η Ευρώπη είχε φωνή.

Μίλησα με τους Ευρωπαίους ηγέτες εκείνη την εποχή και ήταν πολύ ξεκάθαροι και ήταν υπέροχο να ακούσω την απόρριψή τους για έναν απαράδεκτο πόλεμο. Μετά από αυτό, αλλά ειδικά το 2008, η Ευρώπη έχασε εντελώς τη φωνή της.

Αυτό που συνέβη μετά το 1991, έως το 2008, είναι ότι οι ΗΠΑ αποφάσισαν ότι η μονοπολικότητα σήμαινε ότι το ΝΑΤΟ θα επεκταθεί σταδιακά από τις Βρυξέλλες έως το Βλαδιβοστόκ.

iv. Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και η επέκταση του ΝΑΤΟ

Όπως γνωρίζετε, η διεύρυνση του ΝΑΤΟ ξεκίνησε το 1999 με την Ουγγαρία, την Πολωνία και την Τσεχία. Η Ρωσία ήταν εξαιρετικά δυσαρεστημένη με αυτό, αλλά αυτές οι χώρες ήταν ακόμα μακριά από τα ρωσικά σύνορα. Η Ρωσία διαμαρτυρήθηκε, αλλά φυσικά χωρίς επιτυχία. Τότε ο Τζορτζ Μπους Τζούνιορ ανέλαβε τα καθήκοντά του. Όταν συνέβη η 11η Σεπτεμβρίου, ο Πρόεδρος Πούτιν υποσχέθηκε στις ΗΠΑ κάθε υποστήριξη. Και τότε γύρω στις 20 Σεπτεμβρίου 2001, οι ΗΠΑ αποφάσισαν ότι θα ξεκινούσαν επτά πολέμους σε πέντε χρόνια!

Μπορείτε να ακούσετε τον στρατηγό Wesley Clark να μιλάει για αυτό σε βίντεο. Διετέλεσε Ανώτατος Διοικητής του ΝΑΤΟ το 1999. Πήγε στο Πεντάγωνο γύρω στις 20 Σεπτεμβρίου 2001. Του δόθηκε ένα φύλλο χαρτί που περιγράφει την προοπτική επτά πολέμων κατά την κρίση των ΗΠΑ. Αυτοί ήταν πράγματι οι πόλεμοι του Νετανιάχου. Το σχέδιο της αμερικανικής κυβέρνησης ήταν εν μέρει η εξάλειψη των παλιών σοβιετικών συμμάχων και εν μέρει η εξάλειψη των υποστηρικτών της Χαμάς και της Χεζμπολάχ. Η ιδέα του Νετανιάχου ήταν και είναι ότι θα υπάρχει ένα κράτος σε ολόκληρη την επικράτεια που (μέχρι τότε) ονομαζόταν Παλαιστίνη πριν από το 1948. Ναι, μόνο ένα κράτος. Θα είναι το Ισραήλ. Το Ισραήλ θα ελέγχει ολόκληρη την περιοχή από τον Ιορδάνη μέχρι τη Μεσόγειο Θάλασσα. Κι αν κάποιος αντιταχθεί, θα τον ανατρέψουμε.

Λοιπόν, όχι το Ισραήλ, αλλά πιο συγκεκριμένα ο φίλος μας, οι ΗΠΑ. Αυτή ήταν η πολιτική των ΗΠΑ μέχρι σήμερα. Δεν ξέρουμε αν αυτό θα αλλάξει. Το μόνο πρόβλημα τώρα είναι ότι οι ΗΠΑ μπορεί να είναι ο «ιδιοκτήτης της Γάζας» [σύμφωνα με τον Τραμπ], αντί το Ισραήλ να κατέχει τη Γάζα.

Η ιδέα του Νετανιάχου υπάρχει εδώ και τουλάχιστον 25 χρόνια. Ανάγεται σε ένα έγγραφο που ονομάζεται "Clean Break" που ο Νετανιάχου και η αμερικανική πολιτική ομάδα του συνέταξαν το 1996 για να τερματίσουν την ιδέα μιας λύσης δύο κρατών. Μπορείτε επίσης να βρείτε αυτό το έγγραφο στο διαδίκτυο.

Πρόκειται επομένως για μακροπρόθεσμα έργα των ΗΠΑ. Είναι λάθος να αναρωτιόμαστε: «Είναι η Κλίντον; Είναι ο Μπους; Είναι ο Ομπάμα; Αυτός είναι ο βαρετός τρόπος να βλέπεις την αμερικανική πολιτική, ως ένα παιχνίδι καθημερινά ή χρόνο με το χρόνο. Αλλά δεν λειτουργεί έτσι η αμερικανική πολιτική.

Μετά το 1999, ο επόμενος γύρος επέκτασης του ΝΑΤΟ ήρθε το 2004 με επτά επιπλέον χώρες: τα τρία κράτη της Βαλτικής, Ρουμανία, Βουλγαρία, Σλοβενία και Σλοβακία. Σε αυτό το σημείο, η Ρωσία ήταν πολύ θυμωμένη.

Αυτό το δεύτερο κύμα επέκτασης του ΝΑΤΟ ήταν μια πλήρης παραβίαση της μεταπολεμικής τάξης που είχε συμφωνηθεί κατά την επανένωση της Γερμανίας. Ουσιαστικά, ήταν μια θεμελιώδης απάτη ή προδοσία από τις ΗΠΑ μιας συμφωνίας συνεργασίας με τη Ρωσία.

Όπως όλοι θυμούνται, επειδή μόλις είχαμε τη Διάσκεψη για την Ασφάλεια του Μονάχου την περασμένη εβδομάδα, ο Πρόεδρος Πούτιν πήγε στη Διάσκεψη (MSC) το 2007 για να πει: «Σταματάτε, φτάνει». Φυσικά, οι ΗΠΑ δεν άκουσαν.

Το 2008, οι ΗΠΑ επέβαλαν στην Ευρώπη το μακροχρόνιο σχέδιο επέκτασης του ΝΑΤΟ ώστε να συμπεριλάβει την Ουκρανία και τη Γεωργία. Αυτό είναι ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο. Άκουσα τον κ. Σαακασβίλι να μιλά στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων στη Νέα Υόρκη την άνοιξη του 2008. Μας είπε ότι η Γεωργία ήταν στην καρδιά της Ευρώπης και ως εκ τούτου θα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Βγήκα έξω, τηλεφώνησα στη γυναίκα μου και είπα: «Αυτός ο άνθρωπος είναι τρελός, θα ανατινάξει τη χώρα του».

Ένα μήνα αργότερα ξέσπασε πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Γεωργίας, στον οποίο η Γεωργία ηττήθηκε. Τα πρόσφατα γεγονότα στην Τιφλίδα για άλλη μια φορά δεν είναι χρήσιμα για τη Γεωργία, καθώς οι ευρωβουλευτές σας ταξιδεύουν εκεί για να πυροδοτήσουν διαδηλώσεις. Αυτό δεν θα σώσει τη Γεωργία, θα οδηγήσει στην καταστροφή της Γεωργίας, στην πλήρη καταστροφή της.

Όπως όλοι γνωρίζουν, ο πρώην διευθυντής μας της CIA Γουίλιαμ Μπερνς, ο οποίος ήταν τότε πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Ρωσία, έστειλε ένα μακρύ διπλωματικό τηλεγράφημα στην Υπουργό Εξωτερικών Κοντολίζα Ράις το 2008, με τον περίφημο τίτλο «Nyet σημαίνει Nyet». Το μήνυμα του Μπερνς ήταν ότι ολόκληρη η πολιτική τάξη της Ρωσίας, όχι μόνο ο Πρόεδρος Πούτιν, ήταν κατά της επέκτασης του ΝΑΤΟ.

Γνωρίζουμε μόνο για το τηλεγράφημα μέσω του Τζούλιαν Ασάνζ. Πιστέψτε με, ο αμερικανικός λαός σήμερα δεν ακούει ούτε λέξη από την κυβέρνησή μας ή τις κορυφαίες εφημερίδες μας για οτιδήποτε σχετικά με αυτό το θέμα. Έχουμε λοιπόν τον Τζούλιαν Ασάνζ να ευχαριστήσουμε για το σημείωμα, το οποίο μπορούμε να διαβάσουμε αναλυτικά.

Όπως γνωρίζετε, ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς εξελέγη πρόεδρος το 2010 με βάση την ουδετερότητα της Ουκρανίας. Η Ρωσία δεν είχε εδαφικά συμφέροντα ή σχέδια στην Ουκρανία.

Το ξέρω γιατί έχω πάει εκεί πολλές φορές όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό που διαπραγματεύτηκε η Ρωσία το 2010 ήταν μια μίσθωση 25 ετών έως το 2042 για τη ναυτική βάση της Σεβαστούπολης. Αυτό ήταν όλο. Δεν υπήρχαν ρωσικές απαιτήσεις για την Κριμαία ή το Ντονμπάς. Τίποτα τέτοιο.

Η ιδέα ότι ο Πούτιν θα ξαναχτίσει τη ρωσική αυτοκρατορία είναι παιδική προπαγάνδα. Με συγχωρείται. Αλλά τα παιδικά πράγματα φαίνεται να λειτουργούν καλύτερα από τα πράγματα για ενήλικες.

Έτσι πριν από το πραξικόπημα του 2014 δεν υπήρχαν καθόλου εδαφικές διεκδικήσεις. Παρόλα αυτά, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν ότι ο Γιανουκόβιτς έπρεπε να ανατραπεί επειδή ήταν υπέρ της ουδετερότητας και ήταν αντίθετος στην επέκταση του ΝΑΤΟ. Αυτό ονομάζεται λειτουργία αλλαγής καθεστώτος.

Από το 1947, έχουν πραγματοποιηθεί περίπου εκατό επιχειρήσεις αλλαγής καθεστώτος από τις ΗΠΑ... σε όλο τον κόσμο. Αυτή είναι η δουλειά της CIA. Παρακαλώ να το γνωρίζετε αυτό. Αυτό είναι ένα πολύ ασυνήθιστο είδος εξωτερικής πολιτικής.

Εάν δεν αρέσει η άλλη πλευρά στην αμερικανική κυβέρνηση, δεν διαπραγματεύετε μαζί της, προσπαθεί να την ανατρέψει, κατά προτίμηση κρυφά. Εάν δεν λειτουργεί κρυφά, το κάνει ανοιχτά. Πάντα λένε ότι δεν φταίμε εμείς. Εσύ είσαι ο επιτιθέμενος. Είναι η άλλη πλευρά.

Είναι ο «Χίτλερ». Αυτό συμβαίνει κάθε δύο ή τρία χρόνια. Είτε είναι ο Σαντάμ Χουσεΐν, είτε ο Άσαντ, είτε ο Πούτιν, είναι πολύ βολικό. Αυτή είναι η μόνη δήλωση εξωτερικής πολιτικής που θα δοθεί (ως εξήγηση) στον αμερικανικό λαό.

Λοιπόν, στεκόμαστε μπροστά στο Μόναχο 1938. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε με την άλλη πλευρά. Είναι κακοί και ασυμβίβαστοι εχθροί. Αυτό είναι το μόνο μοντέλο εξωτερικής πολιτικής που ακούσαμε ποτέ από την κυβέρνησή μας και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης το επαναλαμβάνουν εντελώς γιατί επηρεάζονται πλήρως από την κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Ο πόλεμος της Ουκρανίας και ο έλεγχος των πυρηνικών όπλων

Ποια ήταν η πρόθεση του Πούτιν σε αυτόν τον πόλεμο; Μπορώ να σας πω ποια ήταν η πρόθεσή του. Ήθελε να αναγκάσει τον Ζελένσκι να διαπραγματευτεί την ουδετερότητα. Αυτό συνέβη εντός ημερών από την έναρξη της εισβολής. Θα πρέπει να κατανοήσουν αυτό το θεμελιώδες σημείο και όχι την προπαγάνδα που γράφεται για την εισβολή, υποστηρίζοντας ότι στόχος της Ρωσίας ήταν να κατακτήσει την Ουκρανία με μερικές δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες.

Κυρίες και κύριοι, καταλάβετε κάτι βασικό. Με την εισβολή της, η Ρωσία ήθελε να κρατήσει το ΝΑΤΟ έξω από την Ουκρανία. Και τι είναι στην πραγματικότητα το ΝΑΤΟ; Είναι ο αμερικανικός στρατός με τους πυραύλους του, τις επιχειρήσεις της CIA και οτιδήποτε άλλο.

Η Ρωσία ήθελε να κρατήσει τις ΗΠΑ μακριά από τα σύνορά της. Γιατί ενδιαφέρεται τόσο η Ρωσία για αυτό; Φανταστείτε αν η Κίνα ή η Ρωσία αποφάσιζαν να χτίσουν μια στρατιωτική βάση στο Ρίο Γκράντε ή στα σύνορα του Καναδά. Όχι μόνο θα ξετρέλαναν τις ΗΠΑ, αλλά θα είχαμε πόλεμο σε περίπου δέκα λεπτά. Όταν η Σοβιετική Ένωση το δοκίμασε αυτό στην Κούβα το 1962, ο κόσμος παραλίγο να καταρρεύσει σε πυρηνικό Αρμαγεδδώνα.

Όλα αυτά επιδεινώνονται σε μεγάλο βαθμό από τη μονομερή αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Συνθήκη κατά των βαλλιστικών πυραύλων (Συνθήκη ABM) το 2002, τερματίζοντας έτσι το πλαίσιο ελέγχου των πυρηνικών όπλων που παρείχε σχετική σταθερότητα. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να το κατανοήσουμε αυτό.

Το πλαίσιο για τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην προσπάθεια αποτροπής ενός πρώτου χτυπήματος (αποκεφαλισμός). Η Συνθήκη ΑΒΜ ήταν ένα κρίσιμο στοιχείο αυτής της σταθερότητας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποχώρησαν μονομερώς από τη Συνθήκη ABM το 2002. Αυτό εξόργισε τη Ρωσία.

Έτσι, όλα όσα είπα για την επέκταση του ΝΑΤΟ συνέβησαν στο πλαίσιο της καταστροφής του πυρηνικού πλαισίου από τις ΗΠΑ. Ξεκινώντας το 2010, οι ΗΠΑ άρχισαν να αναπτύσσουν συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας Aegis στην Πολωνία και αργότερα στη Ρουμανία. Αυτό δεν αρέσει στη Ρωσία.

Ένα από τα θέματα που συζητήθηκαν τον Δεκέμβριο του 2021 και τον Ιανουάριο του 2022 ήταν αν οι ΗΠΑ θα διεκδικούσαν το δικαίωμα να αναπτύξουν πυραυλικά συστήματα στην Ουκρανία. Σύμφωνα με τον πρώην αναλυτή της CIA, Ρέι ΜακΓκόβερν, ο Μπλίνκεν είπε στον Λαβρόφ τον Ιανουάριο του 2022 ότι οι ΗΠΑ διατηρούν το δικαίωμα να αναπτύξουν πυραυλικά συστήματα στην Ουκρανία.

Αυτό, αγαπητοί μου φίλοι, είναι ο υποτιθέμενος σύμμαχός σας. Και τώρα οι ΗΠΑ θέλουν να τοποθετήσουν πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς στη Γερμανία. Υπενθυμίζουμε ότι οι ΗΠΑ αποχώρησαν από τη Συνθήκη INF το 2019. Επί του παρόντος δεν υπάρχει πλαίσιο για τα πυρηνικά όπλα. Βασικά, δεν υπάρχει.

Όταν ο Ζελένσκι δήλωσε, λίγες μόλις ημέρες μετά τη ρωσική εισβολή, ότι η Ουκρανία ήταν έτοιμη για ουδετερότητα, μια ειρηνευτική συμφωνία ήταν εφικτή.

Το γνωρίζω λεπτομερώς γιατί έχω μιλήσει εκτενώς με τους βασικούς διαπραγματευτές και μεσολαβητές και έχω μάθει πολλά από τις δημόσιες δηλώσεις όλων.

Λίγο μετά την έναρξη των διαπραγματεύσεων τον Μάρτιο του 2022, ένα έγγραφο ανταλλάχθηκε μεταξύ των μερών, το οποίο εγκρίθηκε από τον Πρόεδρο Πούτιν και παρουσίασε ο Λαβρόφ. Σε αυτό ηγήθηκαν οι Τούρκοι μεσολαβητές.

Πέταξα στην Άγκυρα την άνοιξη του 2022 για να μάθω από πρώτο χέρι και λεπτομερώς τι συνέβη κατά τη διάρκεια της διαμεσολάβησης.

Το συμπέρασμα είναι ότι η Ουκρανία έχει αποσυρθεί μονομερώς από μια συμφωνία που είχε σχεδόν ολοκληρωθεί.

Το τέλος του πολέμου της Ουκρανίας,

Επιτρέψτε μου να κλείσω με λίγα λόγια για τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Ο Τραμπ δεν θέλει το "χαμένο χέρι" του Μπάιντεν. Ως εκ τούτου, ο Τραμπ και ο Πρόεδρος Πούτιν πιθανότατα θα συμφωνήσουν να τερματίσουν τον πόλεμο.

Ακόμα κι αν η Ευρώπη συνεχίσει την πολεμοχαρή της στάση, δεν θα έχει σημασία. Ο πόλεμος τελείωσε. Παρακαλώ ενημερώστε τους συναδέλφους σας. «Τελείωσε». Τελείωσε γιατί ο Τραμπ δεν θέλει να μείνει με έναν "χαμένο σύμμαχο". Ο χαμένος που θα σωθεί από τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις είναι η Ουκρανία. Ο δεύτερος χαμένος είναι η Ευρώπη.

Ανοδικά κινείται το χρηματιστήριο τις τελευταίες ημέρες λόγω των «τρομερών ειδήσεων» για διαπραγματεύσεις και πιθανή ειρήνη. Γνωρίζω ότι η προοπτική μιας ειρήνης μέσω διαπραγματεύσεων έχει προκαλέσει φρίκη σε αυτές τις αίθουσες, αλλά αυτά είναι τα καλύτερα νέα που μπορείτε να πάρετε.

Προσπάθησα να επικοινωνήσω με ορισμένους από τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων της Ευρώπης. Είπα: «Μην πάτε στο Κίεβο, πηγαίνετε στη Μόσχα. Διαπραγματευτείτε με τους ομολόγους σας. Είναι η Ε.Ε. Είναι 450 εκατομμύρια άνθρωποι και μια οικονομία 20 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Παρακαλώ συμπεριφερθείτε ανάλογα.»

Η Ε.Ε. πρέπει να είναι ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος της Ρωσίας. Η Ευρώπη και η Ρωσία έχουν συμπληρωματικές οικονομίες. Οι συνθήκες για αμοιβαία επωφελείς εμπορικές συναλλαγές είναι πολύ καλές. Παρεμπιπτόντως, αν κάποιος θέλει να μιλήσει για το πώς οι ΗΠΑ ανατίναξαν τον Nord Stream, θα χαρώ να μιλήσω και γι' αυτό.

Η κυβέρνηση Τραμπ είναι ιμπεριαλιστική στον πυρήνα της. Ο Τραμπ προφανώς πιστεύει ότι οι υπερδυνάμεις κυβερνούν τον κόσμο. Οι ΗΠΑ θα είναι αδίστακτες και κυνικές, και ναι, επίσης απέναντι στην Ευρώπη. Μην ζητάτε τίποτα από την Ουάσιγκτον. Αυτό δεν θα βοηθήσει. Μάλλον θα αύξανε την απερισκεψία. Αντίθετα, θα πρέπει να υπάρχει μια γνήσια ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική.

Επομένως, δεν λέω ότι βρισκόμαστε σε μια νέα εποχή ειρήνης, αλλά αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε ένα πολύ διαφορετικό είδος πολιτικής, μια επιστροφή στην πολιτική των μεγάλων δυνάμεων. Η Ευρώπη χρειάζεται τη δική της εξωτερική πολιτική και όχι απλώς μια εξωτερική πολιτική ρωσοφοβίας.

Η Ευρώπη χρειάζεται μια εξωτερική πολιτική που να είναι ρεαλιστική, που κατανοεί την κατάσταση της Ρωσίας, που κατανοεί τι είναι η Αμερική και τι πρεσβεύει, και που προσπαθεί να εμποδίσει τις ΗΠΑ να εισβάλουν στην Ευρώπη.

Σίγουρα δεν είναι αδύνατο η Αμερική του Τραμπ να αποβιβάσει στρατεύματα στη Γροιλανδία. Αυτό δεν είναι αστείο και δεν νομίζω ότι ο Τραμπ αστειεύεται.

Η Ευρώπη χρειάζεται μια εξωτερική πολιτική. Η Ευρώπη χρειάζεται κάτι άλλο από το: «Ναι, θα διαπραγματευτούμε με τον κ. Τραμπ και θα τον συναντήσουμε στα μισά του δρόμου». Ξέρετε πώς θα μοιάζει; «Τηλεφώνησέ μου μετά.»

Δημιουργήστε μια ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική. Θα ζείτε με τη Ρωσία για πολύ καιρό, γι' αυτό παρακαλώ διαπραγματευτείτε με τη Ρωσία. Διακυβεύονται πραγματικά ζητήματα ασφάλειας, τόσο για την Ευρώπη όσο και για τη Ρωσία, αλλά η βόμβα και η ρωσοφοβία δεν εξυπηρετούν καθόλου την ασφάλειά σας.

Δεν εξυπηρετούν καθόλου την ασφάλεια της Ουκρανίας. Αυτή η αμερικανική περιπέτεια, την οποία εγκρίνατε και της οποίας είστε πλέον ο κύριος συνήγορος, συνέβαλε σε απώλεια ενός περίπου εκατομμυρίου Ουκρανών.

(Η συνοπτικη μετάφραση της ομιλίας έγινε από τον Απόστολο Κυριατσουλη

Τραμπ, Ζελένσκι και μαφιόζικος πραγματισμός

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr/ 01.03.25 ]

---

Η σκληρή δημόσια αντιπαράθεση Τραμπ-Βανς με τον Ζελένσκι προκάλεσε σοκ στην Ευρώπη και πανηγυρισμούς στους οπαδούς της MAGA.

Όλοι προσπαθούν να αποκωδικοποιήσουν έντρομοι την τακτική Τραμπ. Οι Ρώσοι την αποκαλούν razvedka boyem: «αναγνώριση μέσω μάχης: πιέζεις και βλέπεις τι συμβαίνει, μετά αλλάζεις θέση». Μόνο που αυτό είναι ο παραδοσιακός αμερικανικός «πραγματισμός». Η Πράξη είναι πάνω απ’ όλα. Δεν αναλύουμε και δρούμε, όπως στην Ευρώπη, αλλά δρούμε με βάση ένα στόχο και αναλόγως κάνουμε διορθωτικές κινήσεις. Στην περίπτωση Ζελένσκι, «Πρώτα, τον εκβιάζουμε και μετά προσπαθούμε σκόπιμα να τον φέρουμε σε δύσκολη θέση», λέει ένας διπλωμάτης στο ηλεκτρονικό περιοδικό Politico.

«Η αμερικανική πλευρά φαινόταν ότι είχε πρόθεση να προκαλέσει μια μάχη», είπε ο Ντάνιελ Φριντ, πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Πολωνία. «Το να έχεις τέτοιου είδους έκρηξη στο Οβάλ Γραφείο όταν παίρνεις αυτό που ζητάς, που είναι η υπογραφή της συμφωνίας για τα ορυκτά, δεν μπορεί εύκολα να εξηγηθεί ή να γίνει κατανοητό με όρους αμερικανικού συμφέροντος». Λάθος. Επιμένουμε ότι αυτό είναι ο αμερικανικός Πραγματισμός. Στόχος του Τραμπ δεν είναι μόνο η συμφωνία για τα ορυκτά αλλά και η συμωνία με τον Πούτιν. Ο Τραμπ επιμένει σε μία συμφωνία με τον Πούτιν προκειμένου να διασπάσει το μέτωπο Κίνας-Ρωσίας.

Όπως γράφω στο βιβλίο Homo Americanus (2008), o Πραγματισμός αντιμετωπίστηκε αρχικά από τους Ευρωπαίους ως ύβρις. Η σοβαρή αντιμετώπιση του Πραγματισμού συνέβη δύο δεκαετίες μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Τότε ο Πραγματισμός από ύβρις έγινε έπαινος!

Αλλά τι είναι ο Πραγματισμός; Ο Ντιούι, ο θεμελιωτής του Πραγματισμού στις ΗΠΑ, αρνείται τον διαχωρισμό θεωρίας και πράξης όπως συμβαίνει στην Ευρώπη και αποδίδει την πρωτοκαθεδρία στην Πράξη και δη την καθημερινή, εκεί δηλαδή που οι άνθρωποι καλούνται να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα και να επιβιώσουν. Σ’ αυτή την κατεύθυνση η σχέση «γνώσης και πράξης» γίνεται συγκεκριμένη. Η γνώση δηλαδή αποσκοπεί στην πράξη και γίνεται μία πρακτική γνώση. Η φιλοσοφία ( ως καθημερινή πρακτική γνώση αποποιείται τη δήθεν βεβαιότητα της «καθαρής θεωρίας» και την αλαζονεία του «θεμελιωτή» των επιστημών. Αντίθετα, η φιλοσοφική «αλήθεια» του Πραγματισμού είναι σχετική και υποκειμενική, ευρισκόμενη σε αντιστοίχηση με την ενδεχομενικότητα, την απροσδιοριστία του κόσμου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί να συνεργάζεται με τις επιστήμες και την τεχνική, επιταχύνοντας συνεχώς τις διαδικασίες της κυριάρχησης πάνω στη φύση και της βιομηχανικής ανάπτυξης. Ακριβώς, εδώ βρίσκεται η αφετηρία της προόδου και της συνεχούς «επιτάχυνσης». Ο Ντιούι όπως και ο Γουίλλιαμ Τζαίημς οριοθετούν τον Πραγματισμό τους έναντι του «λογικού εμπειρισμού» του Κάρναπ και του Ράιχενμπαχ καθώς και απέναντι στον «φιλοσοφικό ιδεαλισμό» του Σέλερ και του Χάιντεγκερ.  Αντιτιθέμενος ο Ντιούι στον εμπειρισμό, στρέφεται κατά του εμπειριστικού «μοντέλου του θεατή της γνώσης» σύμφωνα με το οποίο στοιχειώδη δεδομένα των αισθήσεων προσφέρουν μια σίγουρη εμπειρική βάση. Για τον Ντιούι οι εμπειρίες αποκτώνται μόνον όταν ερχόμαστε ενεργά σε επαφή με την πραγματικότητα, «στα τοιχώματα της οποίας μπορεί να συντριβούν οι προσδοκίες που καθοδήγησαν τις πράξεις μας». Συνεπώς, η πραγματικότητα δεν διανοίγεται με την πρόσληψη μέσω των αισθήσεων αλλά στο πλαίσιο της πράξης, δηλαδή με κατασκευαστικό τρόπο -Από εδώ προκύπτει ο Homo faber.

Με άλλα λόγια αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα μόνο μέσω της επιτυχημένης και ταυτόχρονα ελεγχόμενης έκβασης των ενεργειών που συνειδητά (δηλαδή έχοντας συγκεκριμένο σκοπό) πραγματοποιούμε. Από εδώ προκύπτει το νόημα των πειραμάτων είτε in vitro είτε in vivo, δηλαδή των πιλοτικών προγραμμάτων είτε στην επιστήμη είτε στην οικονομία είτε στην πολιτική και τη γεωπολιτική. Ο Τραμπ και ο Έβανς πίεσαν τον Ζελένσκι για μία συμφωνία με τον Πούτιν. Ο τελευταίος αντέδρασε αρνητικά. Τώρα θα ακολουθήσουν διορθωτικές κινήσεις.

Ο Ντιούι επενδύει την «επέκταση της πειραματικής αντιμετώπισης σε όλα τα πρακτικά προβλήματα». Τελικά, αυτό που διακρίνει τον Ντιούι από τους άλλους πραγματιστές (που επικρίνουν ομοίως την απόσπαση της θεωρίας από την πράξη) είναι η κυριαρχία της επιστήμης, η κυριαρχία δηλαδή του ανθρώπου πάνω στη φύση. Γι’ αυτό οι φυσικές επιστήμες που νοούνται ως «λειτουργιστικές», έχουν μεγάλη σημασία για την απόκτηση τεχνικά αξιοποιήσιμης γνώσης. Μια ακόμη διαφορά του Ντιούι από τους άλλους πραγματιστές είναι ότι αυτός δέχεται πως οι αξιολογικές κρίσεις είναι συνδεδεμένες με τη γνώση και δεν ανάγονται σε υποκειμενικές παρορμήσεις, αισθήματα και αποφάσεις. Αλλά και αυτή η γνώση του Ντιούι αφορά μόνο τους όρους επιτυχίας των διαφόρων ενεργειών και όχι τις διαχρονικές αρχές που διακρίνουν την ανθρώπινη συνείδηση και οι οποίες απορρίπτονται ως «εμπειριστικές ηθικές του βίου». Έτσι, η γνώση είναι μόνο «η γνώση της επίδοσης» και οι αξιολογικές κρίσεις δεν είναι παρά οι όροι της επιτυχίας μιας πρακτικής. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η ιστορία δεν είναι παρά μία «ιστορία των νικητών», ή των «επιτυχημένων»  όπως θα λέγαμε σήμερα. Ο Ντιούι έγινε γνωστός μόνο όταν το 1979 ο Ρίτσαρντ Ρόρτυ τον υπέδειξε ως έναν από τους σημαντικότερους φιλοσόφους του 20ουαιώνα. Ουσιαστικά ο Ντιούι, όπως και ο Πραγματισμός γενικά, ανταποκρίνεται τόσο στην εποχή του ρίσκου που ήταν οι ΗΠΑ των αρχών του 20ου αιώνα, όσο και στην παγκόσμια κοινωνία του ρίσκου που είναι η σημερινή. Σύμφωνα με αυτή «μόνον η οδός της πράξης είναι σε θέση να τιθασεύσει νοητικά έναν κόσμο μεστό κινδύνων», μόνο μέσα από την παραγωγική διαδικασία των απογοητεύσεων παγιώνει κανείς τη συνήθεια να δρα με τον ενδεδειγμένο τρόπο για να πετύχει! Τελικά, ο Ντιούι, όπως σημειώνει ο Χάμπερμας «αρνείται να αντιπαραθέσει το βάθος προς την επιφάνεια, τη διακινδύνευση προς την κανονικότητα, το γεγονός προς τη συνήθεια… Ο Ντιούι δεν εξερεθίζει, παρέχει ερεθίσματα. Ως δημοκρατικός στοχαστής είναι βαθιά εξισωτικός…». Γι’ αυτό ίσως ανασύρεται στην εποχή της διόγκωσης των ανισοτήτων.

Ο Ρόρτυ σύμφωνα πάντα με τον Χάμπερμας  ανασύρει τον Ντιούι και καλεί τους Αμερικανούς να επιστρέψουν στην παράδοση του «πολιτικού πραγματισμού», τη μόνη που ανταποκρίνεται στην αμερικανική ιδιαιτερότητα. Αλλά βασική συνιστώσα της αμερικανικής πραγματικότητας είναι και η Μαφία. Τραμπ, μαφιόζικος τεχνοκαπιταλισμός και πραγματισμός είναι το τρίπτυχο της σημερινής πρότασης διακυβέρνησης που ελαύνει από τις ΗΠΑ ….