ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΜΕΣΑ

Ψηφίστηκε από την κυβερνητική πλειοψηφία η σκανδαλώδης τροπολογία που αλλάζει το τοπίο στα ΜΜΕ επιτρέποντας τις συμπράξεις επιχειρήσεων του Κλάδου. Μέσω της τροπολογίας ευνοείται η δημιουργία ολιγοπωλίων στην Ενημέρωση με δραματικές επιπτώσεις στην απασχόληση, στο ασφαλιστικό σύστημα του κλάδου αλλά και στην ίδια την ποιότητα της δημοκρατίας. Η συζήτηση στο Β' θερινό τμήμα της Βουλής πραγματοποιήθηκε εν μέσω μεγάλης έντασης μεταξύ των κομμάτων και συνοδεύτηκε από τις αποχωρήσεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Η κυβέρνηση απέσυρε από το αρχικό κείμενο μόνο τις διατάξεις για τον ελάχιστο αριθμό εργαζομένων που απαιτούνται σε κάθε Μέσο. Συγκεκριμένα αποσύρθηκαν οι ρυθμίσεις που προσδιόριζαν ότι στον ελάχιστο αριθμό εργαζομένων που απαιτούνται συνυπολογίζονται οι εργαζόμενοι σε επίπεδο ομίλου επιχειρήσεων ΜΜΕ. Παρέμειναν, όμως, οι διατάξεις σχετικά τη μετακίνηση εργαζομένων μεταξύ επιχειρήσεων του ίδιου ομίλου. Στη διάρκεια της συζήτησης ο υπουργός Επικρατείας, Δ. Σταμάτης, υποστήριξε ότι η κυβέρνηση εισάγει την τροπολογία αυτήν την στιγμή, ώστε να βάλει τάξη σε ένα χώρο που ταλανίζεται από προβλήματα εδώ και χρόνια και πριν την έναρξη της νέας περιόδου των ΜΜΕ. Πρόσθεσε ακόμα ότι «για πρώτη φορά μια κυβέρνηση τολμά να βάλει τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων». Όσον αφορά την Έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, όπου δεν υπάρχει εκτίμηση του οικονομικού κόστους από την τροπολογία λόγω έλλειψης απαιτούμενου χρόνου, ο Δ. Σταμάτης παρατήρησε ότι «όπως η αρνητική Έκθεση δεν εμποδίζει την ψήφιση, ούτε κι η Έκθεση που λέει ότι δεν μπορώ να υπολογίσω το κόστος το κάνει». Η υφυπουργός Επικρατείας, Σ. Βούλτεψη, τόνισε ότι «η πολυφωνία δεν εξαρτάται από την ύπαρξη ομίλων», ενώ έκρινε ότι σωστά αποσύρθηκαν οι διατάξεις που αποσύρθηκαν γιατί «πράγματι ενείχαν κινδύνους για αριθμό εργαζομένων». Παράλληλα, προανήγγειλε ότι «θα αναλάβω πρωτοβουλία για θεσμικά αιτήματα των εργαζομένων στα ΜΜΕ». Σχετικά με την κατάργηση της πρόβλεψης για ανταλλαγή εργαζομένων στο εσωτερικό ομίλων, η υφυπουργός Επικρατείας επισήμανε ότι η απάλειψη δεν έχει νόημα καθώς οι ατομικές συμβάσεις ισχύουν σε όλα τα ΜΜΕ. Όσον αφορά την ΝΕΡΙΤ η Σ. Βούλτεψη υπερασπίστηκε τη μείωση της απαιτούμενης πλειοψηφίας για το διορισμό του Εποπτικού Συμβουλίου επικαλούμενη την αρνητική εμπειρία από το ΕΣΡ, ενώ επισήμανε ότι «η σύνθεση του Εποπτικού Συμβουλίου είναι αρθρωτή, μια κυβέρνηση δεν μπορεί να διορίσει όλα τα μέλη». Σημείωσε όμως ότι «είναι λάθος να ζητάς ανεξαρτησία με τα λεφτά του ελληνικού λαού». Η υφυπουργός Επικρατείας επέκρινε τα κόμματα της αντιπολίτευσης που αποχώρησαν από την διαδικασία παρατηρώντας ότι «όταν θέλεις να κάνεις μια συζήτηση μένεις και την κάνεις, είναι εύκολο το πεζοδρόμιο, το κοινοβούλιο είναι δύσκολο» θέτοντας το ερώτημα «γιατί ποτέ μέσα στην αίθουσα του κοινοβουλίου δεν ακούγονται καταγγελίες για καναλάρχες;». Αποχώρησαν ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ Τα κόμματα της αντιπολίτευσης ζήτησαν την απόσυρση της τροπολογίας επικρίνοντας το γεγονός ότι κατατέθηκε εκπρόθεσμα και στο άσχετο νομοσχέδιο για την κύρωση της σύμβασης δωρεάς προς το Ογκολογικό Νοσοκομείο «Άγ. Ανάργυροι». Όταν έγινε εμφανές ότι η κυβέρνηση δεν επρόκειτο να αποσύρει την τροπολογία, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ ανακοίνωσαν ότι αποχωρούν από την συζήτηση για να μην νομιμοποιήσουν αυτήν την εκτροπή. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Π. Κουρουμπλής, μίλησε για «νέο συμβόλαιο διαπλοκής» κι «αποκορύφωμα του χορού των παραβάσεων του Κανονισμού της Βουλής» εκτιμώντας ότι η κυβέρνηση οδηγείται σε εκλογές. Ο Π. Κουρουμπλής τόνισε ότι «η αξιωματική αντιπολίτευση δεν μπορεί να έχει παρουσία στην συζήτηση τέτοιων τροπολογιών» κι ακόμα ότι «κάποια στιγμή όλα έχουν ένα όριο, δεν θα γίνουμε συνένοχοι». Παράλληλα, ο Π. Κουρουμπλής απευθύνθηκε στους βουλευτές της Ν.Δ. και τους ρώτησε γιατί «καταργείτε έναν νόμο για τον οποίο επαιρόταν η Ν.Δ. ότι συγκρούεται με την διαπλοκή και τους νταβατζήδες;». Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, Ν. Καραθανασόπουλος, ζήτησε την απόσυρση των τροπολογιών για τα ΜΜΕ και για την ΝΕΡΙΤ κι επέκρινε την «κατ' εξακολούθηση προσπάθεια της κυβέρνησης να καταθέτει άσχετες τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια». Επί της ουσίας της τροπολογίας για τα ΜΜΕ ο Ν. Καραθανασόπουλος τόνισε ότι αυτή αλλάζει το τοπίο στα ΜΜΕ κι επιδεινώνει την θέση των δημοσιογράφων. Υπέρ το ΠΑΣΟΚ, επικριτική η αντιπολίτευση Όσον αφορά τα κόμματα που παρέμειναν στη συζήτηση, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, Π. Ρήγας, επικαλέστηκε το «Δίκαιο της Ανάγκης» για να δικαιολογήσει την νομοθετική πρωτοβουλία, ενώ σχολίασε ότι πέρασαν οι «εποχές της ανεμελιάς», όταν η χώρα είχε δυσανάλογα πολλά ΜΜΕ σε σχέση με το μέγεθός της. Ο Τ. Κουίκ, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των ΑΝ.ΕΛ., τάχθηκε υπέρ των διατάξεων σχετικά με την διαφημιστική αγορά, αλλά επέμεινε στην απόσυρση της διάταξης που επιτρέπει την ανταλλαγή εργαζομένων μεταξύ επιχειρήσεων ΜΜΕ που ανήκουν στον ίδιο όμιλο, διευκρινίζοντας ότι το κόμμα του ψηφίζει παρών. Τόσο ο Π. Ρήγας, όσο κι ο Τ. Κουίκ, ζήτησαν να ισχύσει η δυνατότητα μετατροπής ψυχαγωγικού σταθμού σε ενημερωτικό από την στιγμή που η τροπολογία προβλέπει και το αντίστροφο. Ο Μ. Αρβανίτης από την Χρυσή Αυγή σχολίασε ότι «ορθώς πράττει η κυβέρνηση κι εξυπηρετεί τα μεγαλοσυμφέροντα καναλαρχών κι εργολάβων, αυτοί είναι τα όργανά τους». Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΔΗΜ.ΑΡ., Δ. Αναγνωστάκης, στάθηκε ιδιαίτερα στο εκπρόθεσμο της τροπολογίας, καθώς αυτή κατατέθηκε μετά τη μια το μεσημέρι της Παρασκευής, 1 Αυγούστου υπογραμμίζοντας ότι «το Προεδρείο οφείλει να μην την εισαγάγει ως εκπρόθεσμη». Ο Δ. Αναγνωστάκης σχολίασε ότι η τροπολογία «ευνοεί τα μεγάλα μιντιακά συγκροτήματα». Επέκρινε ακόμα και την τροπολογία για την ΝΕΡΙΤ σημειώνοντας ότι αποτελεί «υπονόμευση της ανεξαρτησίας της δημόσιας τηλεόρασης» κι εκτιμώντας ότι «το Εποπτικό Συμβούλιο θα διορίζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση». Ο Οδ. Βουδούρης εκπροσωπώντας τους Ανεξάρτητους Δημοκρατικούς Βουλευτές τόνισε ότι πραγματοποιείται «επί της ουσίας καταστρατήγηση της κοινοβουλευτικής διαδικασίας», μίλησε για «νομοσχέδιο - φύλλο συκής» και επεσήμανε ότι κατατέθηκε τροπολογία 22 σελίδων σε ένα νομοσχέδιο 7 σελίδων. Ακόμα αναρωτήθηκε «δύο χρόνια κυβερνάτε γιατί δεν το φέρατε;» και σχολίασε ότι «κάτι καινούργιο συμβαίνει, κάποιος ειδικός λόγος», απαντώντας ότι ίσως αυτός ο λόγος είναι το ενδεχόμενο των επερχόμενων εκλογών που θα γίνουν το φθινόπωρο. ΟΙ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΙ ΣΥΝΤΑΚΤΕΣ-ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ

Η απάντηση στους πλανητικούς τρομοκράτες (άρθρο στην Ελευθεροτυπία)

Η Αργεντινή υπό χρεοκοπία, στην Παλαιστίνη ανθρώπινη φρικωδία. Όλα μοιάζουν με εκτελέσεις προς παραδειγματισμό! Οικονομική κρίση, ταραχές, βομβαρδισμοί δημιουργούν τις συνθήκες «έκτακτης ανάγκης» που θα επιτρέψουν στους κύριους του κόσμου την εκ των υστέρων παρέμβαση και την εξαφάνιση της ήδη περιορισμένης δημοκρατίας στις σύγχρονες αποικίες. Οι πλανητικοί επικυρίαρχοι δεν διαχειρίζονται, πλέον, την τάξη, αλλά την αταξία την οποία αφήνουν να εξελιχθεί ή τη δημιουργούν προκειμένου να παρέμβουν. Η Ουκρανία είναι μία τέτοια περίπτωση καθώς τα συμβαίνοντα εκεί έχουν στόχο να τεθεί υπό έλεγχο η Ρωσία, ενώ η περίπτωση της Αργεντινής παρέχει επιχειρήματα για την κατατρομοκράτηση όσων επιχειρήσουν να αμφισβητήσουν τη νεοφιλελεύθερη τάξη πραγμάτων, εν οις και η Ελλάδα. Είναι πασίδηλο ότι οι πραγματικές αποφάσεις λαμβάνονται έξω από τα εθνικά πολιτικά συστήματα. Ο παραδοσιακοί εκφραστές της εθνικής βούλησης αλλά και της θέλησης των «κάτω», τα συνδικάτα και τα αριστερά πολιτικά κόμματα έχουν απολέσει την αξιοπιστία τους και έχουν καταστεί μέλη ενός καρτέλ από υπόλοιπα ιδεολογιών, όπου κανείς δεν επιδιώκει πλέον να υπερβεί τον καπιταλισμό, αλλά να κάνει πιο μετριοπαθείς τις υπερβολές του. Βέβαια, εναλλακτικές λύσεις και δυνάμεις αντίστασης υπάρχουν, αλλά αποκρύπτονται. Τα μίντια της κυρίαρχης τάξης αποσιωπούν τις διαφορετικές φωνές, που αμφισβητούν το καθεστώς και το κοινωνικο-οικονομικό του μοντέλο, δηλαδή το αντιπροσωπευτικό σύστημα μιας εκλεγμένης αριστοκρατίας, η οποία σε μεγάλο βαθμό αυτο-αναπαράγεται, στρατολογώντας από ορισμένους κοινωνικούς κύκλους. Αποκρύπτονται, συγχρόνως, οι στιγμές της «ουτοπίας», δηλαδή εκείνες οι οποίες κατά τη διαδικασία της αλλαγής δίνουν την ταυτότητα της κοινωνίας του μέλλοντος. Αναφέρομαι σε περιπτώσεις, όπως η Βαρκελώνη του 1936, όπου επικρατούσε μια καλά οργανωμένη, συμμετοχική κοινωνία, «ελεγχόμενη από εκείνους που συμμετέχουν και όχι από εκείνους που δίδουν διαταγές από θέση ισχύος» . Μιλώ για την προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ να ανέλθει στην εξουσία και η οποία δεν θα αντέξει τις επιθέσεις των νεοαποικιοκρατών, αν δεν συνοδευτεί από μία νέα μορφή πολιτικής οργάνωσης και διαρκούς συμμετοχής, από μία νέα άνθιση της δημοκρατίας και του πολίτη. Σήμερα, η πολιτική απάθεια και ο κυνισμός είναι όρος λειτουργίας του νεοφιλελεύθερου συστήματος. Η άποψη ότι η «ελευθερία των αγορών» είναι νόμος της φύσης και ότι τα πράγματα είναι «εκτός ελέγχου» εξυπηρετούν μόνο τον «σοσιαλισμό των... πλουσίων»! Αλλά οι αρχές του κλασικού φιλελευθερισμού αποκτούν τη σύγχρονη φυσική τους έκφραση όχι στη νεοφιλελεύθερη «θρησκεία» αλλά στις ιδέες και τις πρακτικές των εναλλακτικών κινημάτων. Στο ερώτημα «τι να κάνουμε;», κάποιες εναλλακτικές απαντήσεις λένε «Διαλέξτε το σκοπό σας και πηγαίνετε εθελοντές σε μια ομάδα που ασχολείται με αυτόν...», βασιλικές οδοί δεν υπάρχουν(Ν. Τσόμσκι). Άλλοι, όπως ο Έντγκαρ Μορέν προτείνουν τη σύζευξη της ελευθεριακής ιδέας για το άτομο, της σοσιαλιστικής για την κοινωνία και της κομμουνιστικής για τη ζωή εν κοινωνία, στην οποία προστίθεται και η «οικολογία». Η ιδέα της σύνθεσης πηγάζει από την εξέγερση του Μάη του 1968, από τους εξεγερμένους νέους της αραβικής άνοιξης, τους Occupy Wall Street και τους διαδηλωτές της Βραζιλίας. Όμως, για να φθάσουμε στην αλλαγή κατεύθυνσης χρειαζόμαστε την πολιτική σκέψη. Οι άνθρωποι είναι απογοητευμένοι και τίποτα αξιόπιστο δεν προτείνεται ακόμη. Ο Μορέν μιλάει για «μεταμόρφωση» και όχι για επανάσταση για δύο λόγους: Η «μεταμόρφωση» περιλαμβάνει τόσο τη ρήξη όσο και τη «συνέχεια». Το μέλλον δεν είναι tabula rasa αλλά έχει ανάγκη απ’ όλους τους πολιτισμούς του παρελθόντος, απ’ όλες τις κατακτήσεις της σκέψης. Η επανάσταση, από την άλλη πλευρά, είναι τόσο πιο αυθεντική όσο είναι περισσότερο βίαιη. Η βία είναι ενίοτε αναπόφευκτη, αλλά είναι λάθος της σκέψης ότι είναι νόμιμη και αναγκαία, καθώς οδηγεί σε άλλες βιαιότητες. Άλλη πρόταση είναι αυτή των λατινοαμερικάνων. Στη Βολιβία, φερ’ ειπείν, αντιμετωπίζουν το μετα-νεοφιλελευθερισμό ως ένα στάδιο της μετάβασης προς τον μετα-καπιταλισμό, που θα γίνει από τις αυτόχθονες δυνάμεις και τα κοινωνικά κινήματα μέσα από ένα πλήθος νέων μορφών. Η πληθύς θα οργανώνεται σε ένα ευέλικτο δίκτυο, που θα είναι σταθερό και θα οδηγεί σε άλλες μορφές οργάνωσης οι οποίες θα περιλαμβάνουν τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό πολιτών, συμπεριλαμβάνοντας και τους «χωρίς σύνδεση», τους ανένταχτους. Αυτή η πληθυντική μορφή θα συνιστά ένα είδος άμεσης δημοκρατίας. Σ’ αυτή την κατεύθυνση φαίνεται να κινείται και ο Robert Hue που θεωρεί ότι «τα παραδοσιακά κόμματα θα πεθάνουν» κι ότι απαιτείται η συλλογική δημιουργία καινοφανών μορφών πολιτικής οργάνωσης που θα προσδώσουν ένα νέο νόημα στην πολιτική πράξη και στη συμμετοχή του πολίτη . Όλα τα παραπάνω καταδεικνύουν ότι οι διεργασίες για τη δημιουργία νέων μορφών πολιτικής Πράξης έχουν ξεκινήσει και είναι οι απαντήσεις στην επιβολή του φόβου και τη συρρίκνωση της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων των «κάτω» από τους πλανητικούς ολιγάρχες.

Το υπόβαθρο του μίσους της κυβερνώσας ισραηλινής δεξιάς (απόσπασμα άρθρου στην Ελευθεροτυπία της Δευτέρας)

...για μία ακόμη φορά οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης θα υποστηρίξουν μαζί με τον Ομπάμα το Ισραήλ και το δικαίωμά του να υπερασπίζεται τον εαυτό του. Αλλά για μία ακόμα φορά υπάρχουν και εκείνοι που καταδικάζουν την ακραία βία και τη λειτουργία του Ισραήλ ως κοινού δολοφόνου. Ένας απ’ αυτούς είναι και ο Εβραίος διανοούμενος Daniel Salvatore Schiff, που καταδικάζει το μακελειό, καταγγέλλοντας την ισραηλινή δεξιά για προδοσία της ιστορίας του Ολοκαυτώματος προς χάρη γεωστρατηγικών συμφερόντων. Οι προσπάθειες, πάντως, να βρεις μια λογικοφανή αιτία για το μακελειό σαρκάζουν τη λογική. Οι Ισραηλινοί σκοτώνουν και πάλι, γιατί θεωρούν ότι απειλούνται. Τους απειλούν οι λέξεις του διάσημου Αμερικανο-Εβραίου Νόαμ Τσόμσκι και δεν του επιτρέπουν να εισέλθει στο Ισραήλ για να συμμετάσχει σε συνέδριο. Τους απειλούν όσοι αισθάνονται αλληλεγγύη στον πόνο των Παλαιστινίων που είναι αποκλεισμένοι στη Γάζα, και γι’ αυτό μακελεύουν τους ακτιβιστές που μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια με πλοιάρια. Τους απειλούν τα σχολεία του ΟΗΕ, το νοσοκομείο της Ερυθράς Ημισελήνου και το κτήριο των διεθνών μέσων ενημέρωσης που ισοπέδωσαν στην προηγούμενη επιδρομή τους. Και διερωτάται κανείς, γιατί αυτοί που απειλήθηκαν από την Τελική Λύση, την επιβάλλουν στους άλλους; Που εδράζεται ο απάνθρωπος φανατισμός εκείνων που οι ανιόντες τους τον υπέστησαν από τον Χίτλερ; Ιστορικά ο εβραϊκός φονταμενταλισμός δημιουργήθηκε το 1975 από την αντίδραση του Ισραήλ στην απόφαση των Ηνωμένων Εθνών, με την οποία καταγγελλόταν ο σιωνιστικός ρατσισμός. Στη βάση αυτή και με το σύνθημα «Όλος ο κόσμος είναι εναντίον μας» οι εξτρεμιστές του ριζοσπαστικού εθνικού θρησκευτικού κόμματος καλλιέργησαν μια νέα μορφή φανατισμού που εκτρεφόταν από την εντατικοποίηση της πνευματικής διάστασης του σιωνισμού, με αποτέλεσμα οι ισραηλινοί από εκλεκτός λαός του Θεού να γίνουν τα επίλεκτα θύματα όλου του κόσμου! Στη θυματοποίηση αυτή βασίζεται και η κατηγορία εναντίον του ίδιου του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών από τον Ισραηλινό υπουργό πληροφοριών και διασποράς Youli Edelstein για «αντισημιτισμό»! Κι αυτό γιατί τα Ηνωμένα Έθνη… τόλμησαν να υιοθετήσουν την έκθεση της επιτροπής έρευνας για την πολύνεκρη εισβολή στη Γάζα τον Γενάρη του 2010 που μιλούσε για εγκλήματα πολέμου. Θυμίζουμε ότι το 1995, σε προεκλογική συγκέντρωση του κόμματος Λικούντ έκαψαν μια κούκλα-ομοίωμα του Ράμπιν. Λίγο καιρό μετά ο Ράμπιν δολοφονήθηκε από οπαδό του ριζοσπαστικού εθνικού θρησκευτικού κόμματος! Ο φανατισμός αυτός, όταν βρίσκεται στην εξουσία, συνοδεύεται από έναν ορισμένο ολοκληρωτισμό, καθώς αναζητά με τίμημα ακόμη και την εξαφάνιση του Άλλου την Ενότητα, η οποία είναι πάντα «μονολιθική». Το ολοκληρωτικό καθεστώς, παρασυρόμενο από τη φρενίτιδα της βίας εντείνει τον τρόμο και τη βία με μια συνεχώς επιταχυνόμενη κίνηση που τείνει προς την «Αποκάλυψη». Υπάρχει, άραγε, τρόπος αντιμετώπισης του φανατισμού; Σύμφωνα με τον Κλαούζεβιτς, όπως τον παραθέτει ο Π. Κονδύλης στη «Θεωρία του Πολέμου», «μέσα στον πολιτισμό υπάρχει τόσο ένα πρακτικά επαρκές ισοζύγιο των αντίρροπων τάσεων του ανθρώπου, έτσι ώστε να διατηρείται η ειρήνη, όσο και αρκετή ένταση, έτσι ώστε ένας πόλεμος δεν αποκλείεται, αλλά μάλλον προετοιμάζεται». Συνεπώς, ο πόλεμος ή η ειρήνη είναι το αποτέλεσμα του συσχετισμού αυτών των αντίρροπων δυνάμεων αλλά και της δημιουργίας «μίσους» μέσω της χειραγώγησης των μίντια και των διαμορφωτών της κοινής γνώμης. Γι’ αυτό το λόγο, το κίνημα κατά του πολέμου και η κουλτούρα της ειρήνης, δηλαδή η εκπαίδευσης στο σεβασμό και την κατανόηση του Άλλου, έχουν θεμελιώδη σημασία.

Όχι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης

Ένας 52χρονος που κρατούνταν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών της Αμυγδαλέζας, πέθανε. Πληροφορίες μιλούν και για αυτοκτονίες των έγκλειστων εκεί. Ποιος, άραγε, θα μιλήσει για τη ντροπή αυτή; Ποια οργάνωση και ποιο κόμμα απ' αυτά που ευαισθητοποιούνται για τα ανθρώπινα δικαιώματα θα "φωνάξει". Γιατί είτε πεθαίνεις στη Γάζα είτε πνίγεσαι στη Μεσόγειο είτε παθαίνεις θερμοπληξία στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ο θάνατος το ίδιο άδικος είναι. Ποιος λοιπόν;

Έτσι ελέγχουν την ψυχή μας

Σε όλους τους καιρούς δικαιώνουν το έγκλημα με το έγκλημα, κάνουν το θάνατο να φαίνεται πως έχει δίκιο, δήθεν οπαδοί του Διαφωτισμού στέλνουν στον κάλαθο των αχρήστων την ανεκτικότητα και το σεβασμό στην άλλη άποψη. Είναι οι λύκοι που αξιώνουν να κατηχούν το δάσος στο διηνεκές. Είναι αυτοί που υπηρετούν τη σύγχρονη «βιομηχανία της συνείδησης», η οποία δεν περιορίζεται απλώς στην ενημέρωση, αλλά επιδιώκει να καθορίζει και το πλαίσιό της. Ακόμα περισσότερο, είναι αυτοί που είναι στην υπηρεσία της «βιομηχανίας των συγκινήσεων», που έχει στόχο την πλήρη χειραγώγηση όχι μόνο του μυαλού αλλά και της ψυχής των ανθρώπων, δημιουργώντας «αυτόματους κοινωνικούς διακόπτες» διαρκούς επιτήρησης, οι οποίοι καθορίζουν την πολιτική θερμοκρασία της κοινωνίας. Εν προκειμένω επιχειρείται η εκτόνωση του ψυχικού άλγους και η κατάψυξη της συνείδησης των πολιτών, δημιουργώντας έναν τηλεκατευθυνόμενο, αυτοματοποιημένο άνθρωπο, που βγαίνει στο δρόμο με τα καλάζνικοφ στο Κίεβο και με τις πλαστικές σημαίες στην Αθήνα. Και για όσους επιχειρήσουν να αντιδράσουν, θα πούμε ότι η χειραγώγηση του «Δρόμου» έχει ήδη επισυμβεί στην Αίγυπτο, στην Τυνησία, στη Λιβύη, στην Ουκρανία, και πως σύμφωνα με το πρόγραμμα Minerva το αμερικανικό Πεντάγωνο χρηματοδοτεί τις έρευνες πανεπιστημίων των ΗΠΑ προκειμένου να μελετήσουν τα κοινωνικά κινήματα σε 58 χώρες και τους «μολυσματικούς κινδύνους» που θα μπορούσαν να απειλήσουν τα στρατηγικά συμφέροντα της πλανητικής υπερδύναμης. Το σκάνδαλο με την έρευνα στο facebook, όπου οι χρήστες χρησιμοποιήθηκαν ως πειραματόζωα προκειμένου να ερευνηθούν οι συγκινησιακές αντιδράσεις τους, εντάσσεται στο πλαίσιο αυτό. Οι έρευνες έχουν ανατεθεί σε τμήματα ανθρωπιστικών σπουδών, όπως αυτό του πανεπιστημίου Cornell υπό τη διεύθυνση της Υπηρεσίας έρευνας της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ, στο οποίο επιδιώκεται να δημιουργηθεί ένα μοντέλο της «δυναμικής της κινητοποίησης και της μολυσματικότητας ενός κοινωνικού κινήματος». Γι’ αυτό το σκοπό κατασκοπεύουν τις ανταλλαγές μηνυμάτων στα κοινωνικά δίκτυα προκειμένου να ταυτοποιήσουν τα άτομα που κινητοποιούνται στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες. Σε ανάλογη έρευνα για τους «όρους γέννησης των πολιτικών κινημάτων που επιδιώκουν μια οικονομική και πολιτική αλλαγή ευρείας κλίμακας» προβαίνει το πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον. Επίσης, το πανεπιστήμιο του Μαίριλαντ έχει επιφορτιστεί να ερευνήσει τους κινδύνους κοινωνικής ανάφλεξης, που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή. Τέλος, αν και δεν υπάρχει τέλος, στο πρόγραμμα Minerva υπάρχει μία ερευνητική εργασία με τίτλο «ποιος δεν γίνεται τρομοκράτης και γιατί;», όπου εξομοιώνονται όλοι οι ακτιβιστές με τους οπαδούς της πολιτικής βίας. Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με τις παρακολουθήσεις του NSA δημιουργούν ένα οργουελικό περιβάλλον. Τα αποτελέσματα των ερευνών είναι αναγκαία για να ρυθμιστούν οι θερμοστάτες της κοινωνικής θερμοκρασίας ή για να ενεργοποιηθεί η καταστολή. Γι’ αυτό είναι αναγκαίος ο έλεγχος των κοινωνικών διακοπτών(θεσμών) που θερμαίνουν ή καταψύχουν συνειδήσεις και συγκινήσεις, «φρενάροντας» τον πανικό του χρόνου. Γιατί στους κάτω η «στιγμή», το λεπτό είναι αιώνας. Έναν «αιώνα» περιμένουν οι μη έχοντες για να μπουν στα νοσοκομεία. Αυτοί οι πανικόβλητοι κάτοικοι του εφιαλτικού χρόνου επιβιώνουν μόνο με την καταφυγή στο φαντασιακό ενός υπερδιογκωμένου παρελθόντος, ή με την προσφυγή στη δράση, όπως κάνουν οι νέοι, που διαδηλώνουν για τη νίκη της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου ή όταν στήνουν το δικό τους μέλλον στην πλατεία Συντάγματος. Στην τελευταία περίπτωση, ο μη έλεγχος οδήγησε στην άγρια καταστολή. Αλλά ποιος δημιουργεί και ποιος διαχειρίζεται τον πολιτικό χρόνο; Στη δυτική πολιτική υπάρχει ο ψυχρός χρόνος της υπομονής(ή ανοχής) και ο θερμός χρόνος της σύγκρουσης και της ανατροπής. Ο θερμός χρόνος έχει ως καύσιμο ύλη του την οργή. Συνεπώς, η διαχείριση της οργής είναι υπόθεση του χρόνου. Γι’ αυτό πολλοί ηγέτες χρησιμοποίησαν το χρόνο(«χθες ήταν νωρίς, αύριο θάναι αργά») για να ερεθίσουν ακόμα περισσότερο την αγανάκτηση και να προκαλέσουν ανάφλεξη. Τον χρόνο(οργή) θέλουν να ελέγξουν οι Αμερικανοί επιδιώκοντας την «ψύχρανση» του πολιτικού χρόνου, το «πάγωμα» του θυμού με τον εκφοβισμό και την πολιτική του χειρότερου ή με την εκτόνωσή του μέσω εθνικών νικών! Αλλού, επιδιώκουν την υπερθέρμανσή του. Ο θερμοστάτης της οργής είναι η τηλοψία και τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης καθώς μέσω αυτών ελέγχεται η ημερήσια (χρόνος) διάταξη των θεμάτων. Συνεπώς, ο εκδημοκρατισμός του χρόνου και των θεσμών-θερμοστατών (μίντια, κοινωνικά δίκτυα) είναι κυρίαρχο ζήτημα στη σημερινή δημοκρατία. Είναι αναγκαία μία «χρονοπολιτική», που θα λαμβάνει υπόψη την άνιση χρονικότητα των κοινωνικών ρυθμών στις διάφορες κοινωνικές κατηγορίες. Γιατί οι ετεροχρονίες και οι ανισότητες τσακίζουν την κοινωνική συνοχή και είναι ο λόγος της μη συναίσθησης του κοινού συμφέροντος αλλά και η αιτία της πολυδιάσπασης της «μεγάλης οργής», που καταλήγει στον εμφύλιο των «κάτω»(κοινωνικός αυτοματισμός) και στην ενίσχυση του φασιστικού φαινομένου.

Εγκληματικά-φασιστικά δίκτυα εναντίον έντιμων πολιτών

Είναι αδύνατο να εξηγήσεις με τη λογική τον παραλογισμό. Δεν μπορεί ούτε καν με «έλλογη λαβή», όπως κάνουν οι ψυχαναλυτές με το παραλήρημα. Μόνο η μεταφυσική και η διαίσθηση των αλλοπαρμένων και των αλαφροΐσκιωτων ίσως μπορέσει κάποτε να εκφράσει αυτό που συμβαίνει, σήμερα, στην Ελλάδα, όπου όλα -θεσμοί, κοινωνία και άνθρωποι- διαλύονται. Γιατί, που να ακουμπήσεις και από πού να κρατηθείς; Τα όρνεα έχουν ήδη επιπέσει χωρίς έλεος πάνω στο «πτώμα». Ενεχυροδανειστές, τοκογλύφοι και εν γένει μαυραγορίτες «τρώνε» κοψοχρονιά κινητά και ακίνητα, τιμαλφή και μη. Νέες οικονομικές δυνάμεις που δεν γνωρίζει κανείς από πού προέρχονται, εμφανίζονται. Ποιες είναι αυτές οι νέες οικονομικές δυνάμεις; Άγνωστο. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι αυτό που είπε η Α. Μέρκελ, ότι δηλαδή «μία χώρα που έχει χρέος 80% ή 90% δεν μπορεί να μιλάει για εθνική ανεξαρτησία». Η Ελλάδα, συνεπώς, είναι υπό πλήρη εξάρτηση. Άρα το πρόβλημά μας είναι και ζήτημα ανεξαρτησίας και ελευθερίας. Είναι, επίσης, κοινωνικό και ανθρωπιστικό. Όμως, μία κοινωνία που είναι κοκαλωμένη από το φόβο της σαν τη νάγια την ορχούμενη, μπορεί μεν να διευκολύνει τους «πάνω» γιατί δεν ξεσηκώνεται, αλλά καμία οικονομία δεν αναπτύσσεται χωρίς την κινητοποίηση ολόκληρης της κοινωνίας, χωρίς να υπάρχει κάτι, μία ιδέα, μία εμπνέουσα αξία, μια πίστη για τη λευτεριά, για το μέλλον των παιδιών μας, κάτι τέλος πάντων που να ενεργοποιεί τους ανθρώπους. Δυστυχώς, κανείς δεν εμπνέει. Δεν θα συμβεί τίποτα, αν οι ηγεσίες δεν συνεγείρουν τους ανθρώπους, αν δεν τους δώσουν ελπίδα. Βέβαια, υπάρχουν και οι άλλοι, που σκέφτονται με τον τρόπο των ολοκληρωτισμών, όπου οι άνθρωποι θεωρούνται εντελώς περιττοί, απολύτως άχρηστοι. Είναι οι μαφίες που κάνουν πόλεμο εναντίον των έντιμων. Μαθαίνω ότι εγκληματικά-φασιστικά δίκτυα χρησιμοποιούν ανεξάρτητους υποτίθεται θεσμούς, καταγγέλλοντας ανώνυμα τους «καθαρούς» υπαλλήλους,εκβιάζοντάς τους ή εξουδετερώνοντάς τους είτε με τη ρετσινιά είτε με δικαστικές διώξεις (άντε να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας). Εδώ ισχύει ο Οδυσσέας Ελύτης, ο οποίος έλεγε: «…Είναι η βαρβαρότητα. Την βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για φούρνους του Χίτλερ ίσως αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του…». Ο ποιητής επιβεβαιώνεται. Ξέρετε ποιες επιστήμες έχουν πέραση στο Καίμπριτζ, στην Οξφόρδη και στα -αξιολογημένα ως καλύτερα- πανεπιστήμια των ΗΠΑ; Οι νευροεπιστήμες. Εκείνες δηλαδή που θα επιτρέπουν την πλήρη χειραγώγηση των ανθρώπων και των συναισθημάτων, σ’ ένα κόσμο όπου θα ισχύουν τόσο ο Χάξλεϊ όσο και ο Όργουελ.

Το ποδόσφαιρο που μας έκλεψαν

Κι όμως το ποδόσφαιρο δεν ήταν πάντα μία μπίζνα πλανητικής εμβέλειας. Κάποτε ήταν ένα παιγνίδι των φτωχών και, μάλιστα, ενταγμένο στην προοπτική της κοινωνικής αμφισβήτησης. Στο βιβλίο τους «πως μας έκλεψαν το ποδόσφαιρο» οι δημοσιογράφοι Fancois Ruffin και Antoine Dumini μας μιλούν γι’ αυτό, το λαϊκό ποδόσφαιρο, τότε που δεν ήταν μία μεγάλη επιχείρηση και οι ποδοσφαιριστές δεν ήταν οι σύγχρονοι «μονομάχοι» στην αρένα. Γράφουν, λοιπόν, για τον Socrates(Βραζιλία), τον Carlos Caszely(Χιλή), τον Robbie Fowler(Βρετανία) και άλλους ποδοσφαιριστές που τάχθηκαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υπέρ των απόκληρων, υπέρ των αδικημένων. Ακόμα και σήμερα στη λατινική Αμερική είναι ζωντανή μία άλλη προσέγγιση του ποδοσφαίρου. Μιλώ για τον ποδοσφαιρικό σύλλογο της Αργεντινής που φέρει το όνομα Che Guevara FC και αντιτίθεται στην εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου. Γι’ αυτό όσοι μιλούν για «αντιποδοσφαιρική ρητορεία» και «αριστερή ενοχή» δεν είναι παρά οι οπαδοί του ποδοσφαίρου της FIFA και των πολυεθνικών, αυτοί που αρκούνται, προκειμένου να «σκάσει ένα χαμόγελο το χειλάκι τους», σε μία… χειραγωγημένη χαρά!