Ήρθε η ώρα της πράξης

Γυρίζω στον γενέθλιο τόπο μου και δεν τον αναγνωρίζω. Ερημιά και μία ανήσυχη σιωπή παντού. Κάποτε ακούς τους ανθρώπους να παραληρούν. Η γυναίκα στο κυλικείο των λεωφορείων μιλάει συγκλονισμένη για τους φοιτητές της Λάρισας, λέει για «τη ζωή που της έκλεψαν» και πως η σπίθα κάπου θ’ ανάψει και τότε «θα καεί ολόκληρος ο ευρωπαϊκός νότος». «Κάντε κάτι, γράψτε κάτι» με παρακινεί. Ύστερα ακούει στην τηλεόραση για τους «επενδυτές» που ζητούν νέα μείωση του κατώτατου μισθού στα 300 ευρώ(μικτά) και αρχίζει να φωνάζει εκ νέου: «κάντε κάτι», «ήρθε η ώρα της πράξης». Ο κόσμος στέκει βουβός, κάποιοι κουνούν το κεφάλι συγκαταβατικά, την κοιτάζουν για ελάχιστα δευτερόλεπτα και στη συνέχεια ξαναβυθίζονται στην άβυσσό τους. Για τη γαλήνη πριν την καταιγίδα μιλάει ο Βαγγέλης. Όμως, έχει διαψευστεί πλειστάκις. Όχι καταιγίδα, ούτε καν βροχή δεν προέκυψε παρά την τεράστια ανεργία και την εξαθλίωση. Μόνο κάτι σκόρπιες ψιχάλες εδώ κι εκεί που κατάφεραν να νοτίσουν τις αποξηραμένες ψυχές. «Όλοι θέλουν να κάνουν την ανατροπή δι’ αναθέσεως» λέει η Όλγα η βουλευτής, ξεθεωμένη από την κούραση καθώς έπρεπε να παραβρεθεί σε τρεις χορούς κι άλλες τόσες κοπές βασιλόπιτας! Πάντως, στη γειτονιά, μόλις σουρουπώνει, βγαίνουν από τα σπίτια τα δώρα –ζυμωτό ψωμί, χορτόπιτα, αυγά κ.ά.- σε μία πρωτοφανούς έντασης αλληλεγγύη των ψυχών. Το ίδιο συμβαίνει και στα νοσοκομεία, όπου οι τεράστιες ελλείψεις καλύπτονται με περίσσευμα αγάπης και ανθρωπιάς. Γι’ αυτό λέω ότι η κρίση μπορεί να μας κάνει καλύτερους. Εκτός, βέβαια, από εκείνους που θεωρούν ότι αυτή είναι μία μεγάλη ευκαιρία για να πλουτίσουν ακόμα πιο πολύ, συγκεντρώνοντας όλο και περισσότερα κέρδη και στέλνοντας στον Καιάδα μικρές επιχειρήσεις και εργαζόμενους. Αυτή η άνιση αντιμετώπιση της κρίσης και η αδικία στο εσωτερικό της κοινωνίας δημιουργεί τις τριβές και ενδεχομένως τις σπίθες που θα προκαλέσουν την ανάφλεξη. Για την ώρα δεν φαίνεται να υπάρχει μία κατάσταση ισορροπίας που θα επιφέρει την κοινωνική ειρήνη. Κι αυτό γιατί η κοινωνική σύγκρουση τροφοδοτείται από το εξωτερικό. Με άλλα λόγια, η τρόικα και πάνω απ’ όλα η γερμανική ηγεσία δεν «βλέπουν» ανθρώπους αλλά κέρδη, αριθμούς και τα δικά τους εθνικά ή τα πολυεθνικά συμφέροντα. Υπ’ αυτή την οπτική οι ελληνικές πολιτικές ελίτ ή θα ορθώσουν το ανάστημά τους εκφράζοντας την Ελλάδα και τα ιδιαίτερα συμφέροντα της ελληνικής κοινωνίας ή θα αντικατασταθούν από νέες, όσες θα καταφέρουν να παράσχουν διέξοδο και να εδραιώσουν την κοινωνική δικαιοσύνη.