Λάθος μήνυμα

Θα μπορούσαν να πουν: "κάναμε λάθος", το μήνυμα δεν ήταν σαφές και δημιούργησε σύγχυση. Αντ' αυτού, οχυρώθηκαν στο καβούκι τους, σηκώντας το λάβαρο της αντίστασης με σύνθημα: "όσοι ασκούν κριτική στο σποτ, είναι με τους άλλους"! "όσοι δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας"! Λογική Τζορτζ Μπους τζούνιορ και Ντόναλντ Τραμπ! Αφορισμοί και «αναλυτική ένδεια» (ίσως και πολιτική) που επιχειρείται να αναπληρωθεί με τα τρολ, εξυπνακίστικες ατάκες και πολάκια αψάδα. Σ' αυτή τη λογική κινείται και το σποτ. Σ' αυτό το έδαφος καλλιεργείται ο λόγος και η αισθητική του. Γι’ αυτό και ο υποτιθέμενος ριζοσπαστισμός τους ταυτίζεται, γενικά, με την τυφλή λεκτική επιθετικότητα και όποιον πάρει ο χάρος. Γι’ αυτό ο πιο καθαρός στόχος τους είναι ο Μητσοτάκης. Μόνο που η εμμονική μονοσήμαντη και πολλές φορές απολιτική στόχευση στο πρόσωπο του πρωθυπουργού, φτάνει στο απίστευτο σημείο να καθιστά συμπαθή τόσο τον Μητσοτάκη όσο και τον… Μωυσή.  

Τα κυβερνητικά πολιτικά κόμματα(δεξιά και σοσιαλδημοκρατικά) έχουν μία πολυσυλλεκτική, ψηφοθηρική προσέγγιση και αυτό καθορίζει και την πολιτική επικοινωνία τους. Γι’ αυτό δεν έχουν σαφήνεια στα πολιτικά τους μηνύματα. Αυτά πρέπει να απευθύνονται σε όλο και πιο πολλούς. Γι' αυτό δεν υπάρχει αποσαφήνιση της κοινωνικής(ταξικής) ταυτότητας των «στόχων». Η πολυσυλλεκτική, αταξική προσέγγιση των πολιτικών κομμάτων της δεξιάς και της «κυβερνητικής αριστεράς» έχει ως αποτέλεσμα την συνύπαρξη και των πάνω και των κάτω, και των εργοδοτών και των εργαζομένων, κάτω από την ίδια πολιτική στέγη, την ίδια «κομματική εκκλησία». Έτσι προέκυψε η συλλογική ευθύνη, ο συμφυρμός, το «όλοι ίδιοι είναι» και το «μαζί τα φάγαμε»! Αυτό είναι το πραγματικό υπόβαθρο των γενικεύσεων. Ανάλογος συμφυρμός υπάρχει και στους κοινωνικούς θεσμούς. Δικηγόροι-εργοδότες είναι στον ίδιο Σύλλογο με τους 460 δικηγόρους-εργαζομένους τους, που δουλεύουν 12ωρο και αμείβονται με 480-750 ευρώ το μήνα. Δημοσιογράφοι-εκδότες είναι στο ίδιο σωματείο, την ΕΣΗΕΑ, με τους δημοσιογράφους-εργαζομένους τους. Το καταστατικό της Ένωσης των δημοσιογράφων (ΕΣΗΕΑ), απαγορεύει την συνύπαρξη εργαζομένων και εργοδοτών, εκδοτών και δημοσιογράφων. Το αίτημα για την εκκαθάριση του μητρώου της ΕΣΗΕΑ εκκρεμεί καιρό τώρα. Συνεπώς, η σύγχυση που δημιούργησε το σποτ (συμπερίληψη όλων των δημοσιογράφων ως εξωνημένων), ισχύει πριν και μετά από το σποτ.

Αλλά έρχεται η στιγμή, που κάποιοι εξανίστανται. Όχι «δεν είμαστε όλοι ίδιοι», λένε. Κάποιοι το λένε υποκριτικά(Πορτοσάλτε και όμοιοι), άλλοι ειλικρινά. Κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να οργανώνουν την άμυνά τους με τον ίδιο τρόπο που κάνουν και την επίθεσή τους, "βαρώντας στο σωρό" και τσουβαλιάζονται αδιακρίτως Πορτοσάλτε και Ακρίτα! Αλλά αυτό δεν συνιστά αναλυτική φτώχια, είναι πολιτική ευήθεια. Τελεία και παύλα: Είναι λάθος. Ακόμη χειρότερα, είναι λάθος ότι δεν έχει γίνει τίποτα για να πάψει η συνύπαρξη με τους «εξωνημένους»(οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα), δηλαδή με τους εργοδότες-εκδότες. Δεν κάναμε τίποτα για να μη σκεφτόμαστε όπως αυτοί. Ευθυνόμαστε που το πρότυπο για τα νέα παιδιά είναι οι "μεγαλο-δημοσιογράφοι" κολαούζοι της εξουσίας. Η ευθύνη και η αδυναμία αποτυπώνονται στις εκλογές στα σωματεία. Η Αριστερά που κάποτε οι ιδέες της γίνονταν "υλική δύναμη", γιατί ήταν ελκυστικές, τώρα απογοητεύει με τη ρηχότητά της. 

Συμπερασματικά, πίσω από το λάθος μήνυμα υπάρχει όχι μόνο η ένδεια των πολιτικών αναλυτικών εργαλείων της "κυβερνητικής αριστεράς", αλλά και η αδυναμία της να προτείνει μια άλλη συμβολική τάξη, άλλα πρότυπα και αξίες. Γι’ αυτό υπάρχει ασάφεια στο στόχο. Μιλούν για δημοσιογράφους, αλλά στην πραγματικότητα αναφέρονται στους δημοσιογράφους-εκδότες(εργοδότες), ή σε κάποιους «μεγαλο-δημοσιογράφους», αυτούς που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, αφήνοντας στην περιφρόνηση τόσο τον "Δρόμο" ως μορφή πολιτικής επικοινωνίας όσο και την μεγάλη πλειονότητα του δημοσιογραφικού πρεκαριάτου. Οι τελευταίοι, είναι «αόρατοι», όχι μόνο για την Δεξιά αλλά και για την «κυβερνητική αριστερά». Γι' αυτό οι γενικεύσεις δεν έχουν απλώς εγγραφεί στη συνείδηση όλων των πολιτών, αλλά έχουν φθάσει και στο σημείο να «φυσικοποιηθούν», να καταστούν "η φυσική τάξη των πραγμάτων". Γι' αυτό μια τέτοια «αριστερά», όχι μόνο δεν έχει μέλλον, αλλά συνεισφέρει και στην ενίσχυση της συντήρησης...

Ένα σποτ, 20 εκ. ευρώ και ευαισθησία αλα καρτ

Το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ για τα 20 εκ. ευρώ που μοίρασε αδιαφανώς η κυβέρνηση στα φιλικά της μέσα ενημέρωσης προκάλεσε αντιδράσεις. Η βασική κατηγορία είναι ότι γενικεύει, ότι βάζει στο ίδιο τσουβάλι όλους τους δημοσιογράφους. Προσωπικά δεν διέκρινα κάτι τέτοιο. Αντίθετα, είναι σαφής η αναφορά στους «μεγαλοδημοσιογράφους». Ενδεχομένως, όμως, να ενόχλησε η έναρξη του μηνύματος με την εξευτελιστική αντίδραση της «δημοσιογράφου» στην «βροχή» των χαρτονομισμάτων του Μωυσή-Μητσοτάκη! Ίσως να είναι λάθος η επικέντρωση στους δημοσιογράφους και όχι στα "μεσα", δηλαδή τους ιδιοκτήτες τους. Σε κάθε περίπτωση, είναι προς τιμή των δημοσιογράφων ότι ενοχλήθηκαν, αν και δεν υπήρξε ανάλογη αντίδραση από κάποιους (π.χ. στην εφημερίδα Τα ΝΕΑ) και για την σκανδαλώδη επιχορήγηση των ανύπαρκτων σάιτ καθώς και για την μη δημοσιοποίηση των ποσών, που δόθηκαν, από την κυβέρνηση.    

Αλήθεια, αν το σποτ ξεκινούσε με τη ρήση του Όσκαρ Ουάιλντ ότι «Η σύγχρονη δημοσιογραφία... δικαιώνει την ύπαρξή της χάρη στη δαρβίνεια αρχή της επιβίωσης των πιο χυδαίων», θα διαφωνούσαν; Ή μήπως δεν είναι αλήθεια ότι υπάρχουν δημοσιογράφοι-εργοδότες παρά το ασυμβίβαστο; Ότι στο χώρο επικρατεί μία κατάσταση ανταγωνισμού που παραπέμπει σε εργασιακή ζούγκλα, και σχεδόν κατευθυνόμενη ενημέρωση;

Ασφαλώς, δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι ίδιοι. Εν προκειμένω ισχύει ότι με τον υψηλόβαθμο και τον χαμηλόβαθμο κλήρο του 18ου αιώνα, καθώς από τη μια πλευρά υπάρχουν 100 μεγαλοδημοσιογράφοι με τις πολλές  δουλειές και από την άλλη το πολυπληθές δημοσιογραφικό προλεταριάτο. Από τη μια χιλιάδες εργαζόμενοι με μικρή βαρύτητα κι από την άλλη «η δικτυωμένη και συμπαγής ελίτ» των αρθρογράφων και των λεγόμενων διαμορφωτών της κοινής γνώμης που είναι μια δράκα. Αν κάποιοι, δημοσιογράφοι κολακεύονται όταν επισκέπτονται τα κότερα και τα σαλόνια της οικονομικής και πολιτικής ελίτ και νομίζουν ότι ανήκουν κι αυτοί στο σαλόνι των Γκερμάντ, ε, δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι κόλακες, κουλάκοι, κολαούζοι και εκμαυλισμένοι.

Ας μη βάζουμε,λοιπόν, στο ίδιο τσουβάλι τους «πάνω» και τους «κάτω», δημιουργώντας όχι μόνο σύγχυση αλλά και αδικία, αδικώντας πρωτίστως τους «κάτω», καθώς εκείνοι που ωφελούνται –και κρύβονται- με την γενίκευση είναι οι «πάνω», οι "μεγαλο-δημοσιογράφοι", οι μεγαλο-εκδότες, οι μεγαλοεπιχειρηματίες. Και οι "μεγαλο-" βρίσκονται παντού, σε κάθε επάγγελμα, σε κάθε κοινωνική κατηγορία. Προπάντων, οι «μεγαλοδημοσιογράφοι» υπάρχουν σε όλα τα πρυτανεία, δεξιά κι αριστερά.

 Το πρόβλημα, συνεπώς, δεν είναι γενικώς οι δημοσιογράφοι, ή γενικώς κάποιοι «κακοί» εκδότες, αλλά εκείνοι οι «50 άνδρες και γυναίκες», που ελέγχουν πάνω από τις μισές πληροφορίες και ιδέες(Μπεν Μπαγκντικιάν), και τις οποίες είναι ικανοί να τις στέλνουν σε εκατομμύρια ανθρώπους, διαμορφώνοντας το γούστο τους και την εικόνα τους για τον κόσμο, δηλαδή την κουλτούρα και την ιδεολογία τους. Γι’ αυτό, οι θιγόμενοι από τις γενικεύσεις, ας υπερασπιστούν την ακεραιότητά τους, ασκώντας κριτική σε μια ουσιώδη παθογένεια της σύγχρονης δημοκρατίας, που είναι η ολιγοπωλιακή ενημέρωση και η συγκέντρωση στα χέρια ενός μόνο επιχειρηματία πολλών μίντια. 

Εντέλει, είναι αλήθεια ότι το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ για τα 20 εκ. ευρώ της κυβέρνησης προς τα μίντια, πάσχει στη στόχευση και απέτυχε από το γεγονός και μόνο ότι δημιούργησε σύγχυση, αλλά αυτό δεν "ξεπλένει" την παθογένεια παρά τις φωνές των ευαίσθητων αλα καρτ...

Τα «παράξενα φρούτα» εμφανίστηκαν ξανά στα δέντρα των ΗΠΑ

THE SILENT MAJORITY IS STRONGER THAN EVER!! «Η σιωπηλή πλειοψηφία είναι πιο δυνατή από ποτέ» δήλωσε με μήνυμα στο τουίτερ ο Ντόναλντ Τραμπ, δίνοντας σήμα στους ακροδεξιούς οπαδούς του να αναλάβουν δράση.

Ένα συλλαλητήριο αλληλεγγύης προς το Black Lives Matter έληξε επεισοδιακά σε μία κωμόπολη του Οχάιο όταν υποστηρικτές του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ εμφανίστηκαν με όπλα για να χτυπήσουν τους αντιρατσιστές διαδηλωτές.

Ακόμα χειρότερα, τα «παράξενα φρούτα» του αντιρατσιστικού τραγουδιού της δεκαετίας του 1930 που αποτυπώνει τις αγριότητες της Κου Κλουξ Κλαν στην Αμερική, εμφανίζονται και πάλι.

Κρεμασμένος σε δέντρο βρέθηκε και δεύτερος νεαρός Αφροαμερικανός στην Καλιφόρνια. Πρόκειται για τον 24χρονο Ρόμπερτ Φούλερ από το Πάλμντεϊλ (περίπου 80 χιλιόμετρα από το Λος Άντζελες). Ο θάνατός του καταγράφηκε την ώρα που γίνονταν μαζικές κινητοποιήσεις σε όλες τις ΗΠΑ εναντίον του ρατσισμού και της αστυνομικής βαρβαρότητας μετά τον θάνατο του Τζορτζ Φλόιντ την 25η Μαΐου. Είχε προηγηθεί ο θάνατος του Μάλκολμ Χαρς, 37 ετών, που βρέθηκε κρεμασμένος σε καταυλισμό αστέγων στη Βίκτορβιλ, στην Καλιφόρνια, την 31η Μαΐου.

Και στις δύο περιπτώσεις η αστυνομία μίλησε αρχικά για «αυτοκτονίες»! Μετά τις διαμαρτυρίες άλλαξε γνώμη και δόθηκε εντολή για να διενεργηθεί νεκροψία-νεκροτομή.

Οι θάνατοι των δύο Αφροαμερικανών που βρέθηκαν να κρέμονται από δέντρα μέσα σε 10 ημέρες και σε ακτίνα 80 χιλιομέτρων ενέτεινε την οργή για τη σπουδή της αστυνομίας να χαρακτηρίσει και τις δύο υποθέσεις αυτοκτονίες.

Τα αγάλματα των ρατσιστών, τα βασιλικά κτήματα στο Τατόι και η Ιστορία

Τα «αγάλματα» του δουλέμπορου στο Μπρίστολ, του αιματοβαμμένου αποικιοκράτη Βέλγου βασιλιά Λεοπόλδου του Β΄, των δημάρχων και αστυνομικών μελών της Κου Κλουξ Κλαν στις ΗΠΑ, όλα γκρεμίζονται από την οργή των αντιρατσιστών. Οι ακροδεξιοί από την πλευρά τους σπεύδουν να «υπερασπιστούν» τα αγάλματά τους! Ο καθείς και τα μνημεία του. Ο καθένας και οι ιστορικές αναφορές του.

Έτσι και η εφημερίδα «Καθημερινή» σήμερα (16.6.2020) γράφει στο κύριο άρθρο της για «Αγάλματα και ανάκτορα», θεωρώντας το γκρέμισμα των αγαλμάτων των δουλεμπόρων, των δουλοκτητών και των αποικιοκρατών ως ««εκκαθάριση» της ιστορίας μέσω βανδαλισμού». Εδώ συγχέονται, εκούσια ή ακούσια, τα αγάλματα, δηλαδή τα μνημεία με την Ιστορία. Ο Ντόλτον, ο Λεοπόλδος και ο Χίτλερ είναι ιστορικά πρόσωπα. Αυτό δεν σημαίνει ότι και τα «αγάλματά» τους είναι προέκταση αυτή της ιστορικότητας. Αντίθετα, αυτά σημαίνουν και συμβολίζουν κάτι για τους μετέπειτα, τους τωρινούς, για τους ακροδεξιούς οπαδούς της «υπεροχής των λευκών», για τους νεοναζί ρατσιστές και εθνικιστές, για τους φασίστες. Για τους υπόλοιπους σημαίνουν 20.000 μαύρους σκλάβους στο βυθό του Ατλαντικού, σημαίνουν δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς του δεύτερου πολέμου, το Ολοκαύτωμα, τους δολοφόνους του Τζορτζ Φλόιντ, τα «παράξενα φρούτα» στα δέντρα του αμερικανικού νότου που «καλλιεργούσε» και συνεχίζει να «καλλιεργεί» η Κου Κλουξ Κλαν.

Και από τα «αγάλματα» των δουλεμπόρων που γκρεμίζουν οι αντιρατσιστές, η «Καθημερινή» θα κάνει το «άλμα της τίγρης» στη λογική και θα επιπλήξει για την «πολιτική προκατάληψη» που οδήγησε στην «εγκατάλειψη του βασιλικού κτήματος του Τατοΐου». Γιατί τα αγάλματα των δουλεμπόρων και τα βασιλικά κτήματα είναι στοιχεία της Ιστορίας και ως τέτοια πρέπει να «διασωθούν», υποστηρίζει η εφημερίδα.

Καμιά αντίρρηση! Μόνο που δίπλα από τις πολυτελέστατες άμαξες και τα άλλα «βασιλικά μνημεία χλιδής» να τοποθετηθούν και οι φωτογραφίες άστεγων και λιμοκτονούντων Ελλήνων, των εργατών στα ορυχεία του Λαυρίου, της ευθύνης του βασιλιά για την χρεοκοπία. Να «διασωθεί», λοιπόν, όλη η ιστορία του βασιλικού θεσμού, με τον διχασμό, τις πολιτικές εμπλοκές, τις εθνικές καταστροφές, τις δικτατορίες…    

 Αν δεν υπάρξει μια ολιστική, επιστημονική και δημοκρατική αντιμετώπιση της Ιστορίας, σε συνδυασμό και με τους γιορτασμούς για τα 200 χρόνια από το 1821, τότε αυτό θα σημάνει μια «αναθεώρηση της ιστορίας» με όρους της Δεξιάς. Θα είναι δηλαδή ένα εγχείρημα αλλαγής του νοήματος της παράδοσης και αναδόμησης της αφήγησης του παρελθόντος, δίνοντας στα διάφορα στοιχεία του μια νέα συμβολική βαρύτητα και, ανασυνθέτοντάς τα, ώστε να τα κάνει αναγνώσιμα –και αναγνωρίσιμα- με τρόπο που να νομιμοποιούνται οι διάφοροι στόχοι των επικυρίαρχων ελίτ, δηαδή της Δεξιάς.

 Η προσπάθεια αναθεώρησης της Ιστορίας, φανερώνει το σημερινό αδιέξοδο της συντηρητικής παράταξης και το βραχυκύκλωμα του «ενεστώτος και του παρελθόντος χρόνου», όπως έλεγε ο Μπένγιαμιν, το οποίο οδηγεί στον «καταναγκασμό της επανάληψης». Μόνο που η επανάληψη της διχαστικής τραγωδίας μπορεί να είναι, όχι φάρσα, αλλά μια ασύλληπτη στις συνέπειές της νέα τραγωδία…

Η δεξιά πολιτική χρειάζεται το σεξισμό, το ρατσισμό και τον εθνικισμό

 Η δεξιά πολιτική χρειάζεται και μία δεξιά κουλτούρα, που θα τη νομιμοποιεί. Έχει ανάγκη τα μέσα εκείνα που θα καλλιεργήσουν την κουλτούρα της. Μέσα ενημέρωσης, σχολείο, εκκλησία, αλλά και τα "άσυλα" των ισχυρών, είναι τα θεσμικά πεδία παραγωγής και διάδοσης της συντηρητικής κουλτούρας. Η λειτουργία της Εκκλησίας με τις κοινωνικές δομές που ελέγχει, η επιχείρηση οπισθοδρόμησης του σχολείου με το νέο νόμο, αλλά και η σκανδαλώδης χρηματοδότηση των "δεξιών" μέσων ενημέρωσης, σ' αυτό αποσκοπούν. 

Παραδοσιακές αστικές αξίες ενισχύονται, ενώ άλλες ανατρέπονται. Παράδειγμα, το τεκμήριο της αθωότητας όπου ο καθένας είναι "αθώος μέχρις αποδείξεως του εναντίου", ως θεμελιώδες δικαιοδοτικό κριτήριο, ανατρέπεται, ενώ προβάλλεται η αυτοδικία, ως μέσο επίλυσης των διαφορών. Οι (ακρο)δεξιοί νοικοκυραίοι παίρνουν το νόμο στα χέρια τους δίκην Κου Κλουξ Κλαν. Από τον Παύλο Φύσσα και τον Λουκμάν ως τον Ζακ και τις επιθέσεις εναντίον των προσφύγων ή τις "εκστρατείες" στον Έβρο και τα νησιά, οι δεξιοί νοικοκυραίοι δικάζουν και εκτελούν. Η δικαιοσύνη παρέλκει! Είναι οι ίδιοι που φασίζουν και κανιβαλίζουν, που καλλιεργούν την ματσίλα και τον σεξισμό, που σκοτώνουν για ψύλλου πήδημα, που μισούν για να υπάρχουν. Είναι οι ίδιοι που καταδικάζουν μία γυναίκα πριν δικασθεί. Είναι οι ίδιοι που πριν λίγο έχυναν το φαρμάκι τους εναντίον του θύματος, με βρωμερά σεξιστικά υπονοούμενα για τα «πολυτελή ταξίδια» και τις «πανάκριβες τσάντες» της. Διαβάστε, παρακαλώ, πρωτοσέλιδους τίτλους: «Συνελήφθη η αρρωστημένη μασκοφόρος με το βιτριόλι»(STAR), «Φίλη ‘οχιά’ της έλιωσε το πρόσωπο»(ESPRESSO), «Η τηλεκάρτα ‘μίλησε’ για το βιτριόλι(Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ), «Ημίτρελο ξέκ@λο έλιωσε την Ιωάννα»(Μακελειό). Από φυλλάδες γνωστές για τον σεξισμό, την ξενοφοβία και την χυδαιότητά τους μέχρι την σοβαρή εφημερίδα «Καθημερινή», η απόφαση έχει εκδοθεί. Τα «δικαστήρια» των έντυπων ΜΜΕ «μίλησαν». Θα ακολουθήσει η αναπαραγωγή στις ηλεκτρονικές εκδόσεις των ίδιων εντύπων και θα ακολουθήσουν οι χιλιάδες αναδημοσιεύεις και τα σχόλια των συντηρητικών αναγνωστών τους. Τα έντυπα και οι αντίστοιχες ηλεκτρονικές εκδόσεις τους δίνουν τον τόνο στο διαδίκτυο, δημιουργούν το νοσηρό περιβάλλον, και αυτά όχι μόνο δεν αντιμετωπίζονται από την πολιτεία, αλλά επιχορηγούνται κιόλας! Όχι, εδώ δεν ισχύουν τα face news του κυβερνητικού εκπροσώπου!  

Είναι τα ίδια μέσα ενημέρωσης που έγραφαν ότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες θα «μολύνουν» τον ελληνικό πολιτισμό, ότι τους στέλνει σκόπιμα ο Ερντογάν για να μας μολύνουν με κορονοϊό. Είναι οι ίδιοι που γράφουν πως «Ο εφιάλτης(του κορονοϊού) ξεχύνεται από τα τσαντήρια» των Ρομά! Είναι οι διασπορείς του μεγάλου φόβου και της συνωμοσιολογίας, που δίνει επιχειρήματα στους «νοικοκυραίους». Η κυβέρνηση πολιτεύεται στην ίδια κατεύθυνση με αυτά, επιμένοντας πως τα στρατόπεδα προσφύγων είναι επικίνδυνα και γι’ αυτό παρατείνει την καραντίνα, ενώ την ίδια σστιγμή η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ και οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα υποστηρίζουν ότι ο εγκλεισμός είναι πιο επικίνδυνος. Είναι η ίδια η κυβέρνηση που επιτείνει την κόλαση των στρατοπέδων συγκέντρωσης λόγω της ξενοφοβικής της αντίληψης. Είναι η ίδια που δίνει το σύνθημα των επιθέσεων των νοικοκυραίων. Όχι, αυτή δεν είναι μια νέα συντηρητική αντίληψη και πολιτική. Το ίδιο συνέβαινε και το 1780. Όπως σημειώνει ο Μ. Φουκώ: «μια επιδημία εξαπλώθηκε στο Παρίσι: η προέλευσή της αποδιδόταν στην μολυσματική ασθένεια από το Hopital General(σ.σ. κέντρο με χιλιάδες άστεγους, άεργους, φτωχούς, ασθενείς)…». Οι «έγκλειστοι» θεωρούνταν φορείς της μόλυνσης, γι’ αυτό οι παριζιάνοι αστοί θέλησαν να κάψουν το κέντρο. Ακριβώς ό,τι συμβαίνει αιώνες μετά και στην Μαλακάσα, στη Μόρια, στη Χίο, στα Γιαννιτσά, παντού.

Τα στρατόπεδα των προσφύγων, οι φυλακές και τα γκέτο των Ρομά, καθώς και κάποιες περιοχές όπως τα Εξάρχεια, προβάλλονται από τα δεξιά έντυπα ως «η γενέθλια γη του κακού»! Ο ρατσισμός και το μίσος εναντίον του διαφορετικού, εναντίον του Άλλου, καλλιεργούνται στο έδαφος αυτού του φόβου. Σ’ αυτό το έδαφος οι μανιασμένοι «νοικοκυραίοι» θα τσακίσουν τον Ζακ. Μια ανάλογη κουλτούρα θα γεμίσει με περιφρόνηση το μυαλό και με μίσος την καρδιά του μπάτσου που θα πατήσει με το γόνατό του επί 8 και πλέον λεπτά το λαιμό του Τζορτζ Φλόιντ. Είναι η ίδια κουλτούρα που δεν ακούει την έκκληση: "Κύριε, δεν μπορώ να αναπνεύσω". Είναι η ίδια κουλτούρα που αγνοεί ότι 20.000 πρόσφυγες βρίσκονται στο βυθό της Μεσογείου, όσοι και οι σκλάβοι του δουλέμπορου Μπόλτον, που χάθηκαν στον Ατλαντικό. Είναι η ίδια κουλτούρα που πέταξε από τα βράχια την Ελένη Τοπαλούδη, η ίδια που θρέφει το τέρας του εθνικισμού.

Η δεξιά κουλτούρα κατοικεί σήμερα στο μέγαρο Μαξίμου, είναι η κυβερνώσα δεξιά πολιτική, που καταργεί το πανεπιστημιακό άσυλο αλλά διατηρεί "τα άσυλα" της ανομίας, παρέχοντας "ασυλία" σε ορισμένους ισχυρούς(κύριο άρθρο "Καθημερινής", 12.6.2020). Είναι αυτή που διατηρεί τους "θυλάκους ανομίας", αυτή στηρίζει τους Μπέους, εμβληματικά πρόσωπα του πολιτισμού της. Είναι αυτή που επίσημα επιδιώκει να επιρρίψει τις ευθύνες της ανθρώπινης δυστυχίας στα θύματα, στα θύματα της καταλήστευσης της ελληνικής οικονομίας, στα θύματα της εκμετάλλευσης, στα θύματα των πολέμων. Είναι αυτή που μιλάει για «ατομική ευθύνη» προκειμένου να αποσείσει τις ευθύνες της, για να αποπροσανατολίσει από τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων. Γιατί δεν είναι ο άνεργος υπεύθυνος για την ανεργία του, δεν είναι ο πρόσφυγας υπεύθυνος για το ξερίζωμά του, δεν είναι ο νέος επιστήμονας υπεύθυνος για την μετανάστευσή του…

Όχι, για την 22χρονη Νεσλιχάν Κιοσέ, την πρώτη γυναίκα επαγγελματία οδηγό στο Αστικό ΚΤΕΛ Κομοτηνής, δεν θα διαβάσετε τίποτα στις χυδαίες, φασιστικές φυλλάδες ή στις φυλλάδες της "σοβαρής" Δεξιάς. Η Νεσλιχάν, αυτή η σπουδαία γυναίκα, δεν είναι γι’ αυτές ούτε πρότυπο αλλά ούτε ελληνίδα, επειδή είναι μουσουλμάνα! Η ιδεολογία της "καθαρότητας" των ρατσιστών του αμερικανικού νότου είναι εδώ και κυβερνά. Το κυβερνητικό στέλεχος Σοφία Νικολάου χαρακτήρισε πρόσφατα σε Επιτροπή της Βουλής, βουλευτή του ελληνικού Κοινοβουλίου: «Τούρκο Βουλευτή Ξάνθης…»!

Ναι, ο σεξισμός, η ξενοφοβία και η μισαλλοδοξία είναι τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά της δεξιάς κουλτούρας και αυτή θα αναπαράγουν τα μέσα ενημέρωσης και οι πολιτικοί που εκφράζουν και εκπροσωπούν αυτόν τον χώρο. Ας μη γενικεύουμε λοιπόν. Γιατί η γενίκευση είναι ο τρόπος επιχειρηματολογίας των (ακρο)δεξιών. Δεν φταίνε τα «εργαλεία», εν προκειμένω τα social media, δεν φταίνε τα "οχήματα" για τις ρατσιστικές αντιλήψεις και την φασιστική ιδεολογία που τα φορτώνουν…  

Εφ όπλου ποίηση

«Δεν μπορώ να αναπνεύσω»!

Το λένε οι Αφροαμερικανοί κάτω από το γόνατο του συστημικού ρατσισμού και της κρατικής βίας, το λένε οι πρόσφυγες κάτω από το νερό της Μεσογείου, το λένε οι χωρίς προστασία και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη φτωχοί που ο covid-19 τους τσακίζει τα πνευμόνια, το λένε οι άνεργοι και τα μαύρα παιδιά στα ορυχεία κολτανίου της Αφρικής…

«Δεν μπορώ να αναπνεύσω» λένε και τα κάτισχνα παιδιά της Υεμένης, τα παιδιά-σκλάβοι στους λάκκους της Λιβύης και στις ραπτομηχανές του Μπαγκλαντές και του Ζάρα, το λένε οι αυτόχθονες στην Βραζιλία, στην Κολομβία, στη Βολιβία που δολοφονούνται κάθε μέρα από τους Μπολσονάρου…

«Δεν μπορώ να αναπνεύσω», λένε οι γυναίκες της Χιλής, λέει όλος ο κόσμος…

«Δεν μπορώ να αναπνεύσω».

Η κραυγή γίνεται εξέγερση

Εξέγερση παντού, εξέγερση σε όλα και για όλα.

Εξαναστάσεις πληθυντικές, τόσες όσες και οι ερωτήσεις, όσες και τα χρώματα, όσες και οι κραυγές.

Πολύμορφες αντιστάσεις που αναζητούν κάτι για να τις ενώσει, μια καινούργια ιδέα της νεωτερικότητας, μια νέα, ουμανιστική ιδέα της προόδου και του τρόπου άσκησης της πολιτικής, μια νέα αφήγηση που δεν θα είναι της εξουσίας και των ελίτ,

μια αφήγηση, που θα λέει ότι «Δεν είναι δικό μας το σπίτι του πόνου και της δυστυχίας. Μας το παρέστησε έτσι αυτός που μας κλέβει και μας εξαπατά... δεν είναι δική μας η γη του θανάτου και της αγωνίας. Δεν είναι δικός μας ο δρόμος του πολέμου… Δεν είναι δικά μας το άδειο χώμα και ο κούφιος ουρανός».  

«Όπλο μας οι Λέξεις» (Our Word is Our Weapon) έγραφε ο υποδιοικητής Γκαλεάνο(πρώην Μάρκος). Ανάσα μας οι λέξεις, όπλο μας η ποίηση λέμε εμείς.

Εφ’ όπλου ποίηση, λοιπόν. 

*Για τον Τσε Γκεβάρα

Ο Κρούγκμαν, ο ρατσισμός του Τραμπ και οι... αθώοι Δημοκρατικοί

Ο Πωλ Κρούγκμαν γράφει στη στήλη του στην εφημερίδα The New York Times ότι τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες οι ελίτ του πλούτου έχουν εργαλειοποιήσει τον ρατσισμό. Μέχρι την άνοδο του Τραμπ αυτό γινόταν με την τήρηση των προσχημάτων. Επί της προεδρίας του τα πράγματα έχουν ξεφύγει. Το φθινόπωρο, γράφει ο Κρούγκμαν, ο επικεφαλής του συνδικαλιστικού οργάνου των αστυνομικών της Μινεάπολης, Μπομπ Κρολ, μίλησε σε συγκέντρωση του Ντόναλντ Τραμπ και ευχαρίστησε τον Αμερικανό πρόεδρο γιατί έβαλε τέλος στην «καταπίεση της αστυνομίας» από τον Μπαράκ Ομπάμα και επέτρεψε στους αστυνομικούς «να βάζουν χειροπέδες στους εγκληματίες και όχι στους εαυτούς τους». Αυτό παραπέμπει και σε αναλογίες στα καθ’ ημάς: «Δεν περάσαμε και πάρα πολύ καλά οι αστυνομικοί… δεν αισθανόμασταν ότι έχουμε πολιτική κάλυψη…» από την προηγούμενη κυβέρνηση, ανέφερε ο αντιπρόεδρος της πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αστυνομικών (ΠΟΑΣΥ) Σταύρος Μπαλάσκας(ΣΚΑΪ 9/7/2019).

Με την άνοδο των Τραμπ, Μπολσονάρου και άλλων (ακρο)δεξιών στην εξουσία, από τις ΗΠΑ, τη Βραζιλία, τη Χιλή, τη Βολιβία, τη Γαλλία ως το Χονγκ Κονγκ και την Ελλάδα έχουμε την απελευθέρωση της θεσμικής κρατικής βίας, έχουμε μία «αστυνομία με λυμένα χέρια» κι έναν φαύλο κύκλο άγριας καταστολής.

«Πώς φθάσαμε ως εδώ;» αναρωτιέται ο Κρούγκμαν, και απαντάει ο ίδιος: «Η κεντρική ιδέα της αμερικανικής πολιτικής τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες είναι ότι οι ελίτ του πλούτου έχουν εργαλειοποιήσει τον ρατσισμό για να κερδίσουν πολιτική ισχύ, με την οποία κάνουν τους ήδη πλούσιους ακόμη πλουσιότερους εις βάρος των εργαζομένων.»

Στον οικονομικό και εργασιακό τομέα, ο Τραμπ δεν προσέφερε τίποτα στους λευκούς εργαζόμενους που τον υποστηρίζουν. Το μόνο που πρόσφερε είναι «Βασικά, επιβεβαίωση και αίσθηση ανωτερότητας στο έδαφος της φυλετικής εχθρότητας. Πουθενά δεν φαίνεται αυτό καθαρότερα απ’ ό,τι στη σχέση του με την αστυνομία», γράφει ο Αμερικανός οικονομολόγος. Και συνεχίζει:

«Αν ο πολιτικός προσανατολισμός καθοριζόταν μόνο από το οικονομικό συμφέρον, θα περίμενε κανείς οι αστυνομικοί να ψηφίζουν Δημοκρατικούς… Όμως, πολλοί αστυνομικοί και τα συνδικάτα τους παραμένουν σθεναροί υποστηρικτές του Τραμπ και δεν κρύβουν το γιατί: Νιώθουν ότι ο Τραμπ θα τους υποστηρίξει ακόμη και αν, ή, ίσως ειδικά αν κακοποιούν φυλετικές μειονότητες.». Πίσω από αυτό το επιχείρημα ο νομπελίστας οικονομολόγος επιχειρεί να αποδώσει την ευθύνη για τον ρατσισμό και την αστυνομική αυθαιρεσία αποκλειστικά στον Τραμπ και στους Ρεπουμπλικάνους. Όμως και επί Ομπάμα είχαμε ανάλογα φαινόμενα(δολοφονία Έρικ Γκάρνερ). Ο ρατσισμός στις ΗΠΑ έχει μεγάλη ιστορία, που δεν εξαντλείται στα τελευταία 40 χρόνια, ούτε στον Τραμπ, όπως υποστηρίζει ο Κρούγκμαν.  

 Η ιστορία του ρατσισμού στις ΗΠΑ

Οι αμερικανικές πολιτικές και κοινωνικές ελίτ θεωρούσαν πάντα ότι αποτελούσαν μια ανώτερη ράτσα. Το πρώτο ξενοφοβικό κόμμα ήταν το Know Nothing που ιδρύθηκε το 1850 στη Νέα Υόρκη και είχε ως σύνθημα: «Η Αμερική στους Αμερικανούς», πίσω από το οποίο υποκρύπτονταν οι ξενοφοβικές τάσεις των Αμερικανών «αυτοχθόνων»(λευκοί οι οποίοι γεννήθηκαν στην Αμερική) που ορκίζονταν να χρησιμοποιούν όλη τους την επιρροή για την είσοδο στις υπεύθυνες θέσεις των «αυτοχθόνων Αμερικανών, αποκλείοντας κάθε ξένο και κάθε κάτοικο αλλότριας καταγωγής».  

Η «ράτσα» των Αγγλοσαξόνων επανεφευρέθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα από συγγραφείς όπως Ουόλτερ Σκοτ και ο Τόμας Καρλάιλ, ενώ σχηματοποιήθηκε από ιστορικούς όπως ο Τζορτζ Μπάνκροφτ και «βιολογοποιήθηκε» από εθνολόγους και φρενολόγους! Έτσι, η ανωτερότητα της «φυλής» των προτεσταντών αγγλοσαξόνων θα αποκτήσει ψευδο-επιστημονική νομιμοποίηση μέσω του περίφημου «κοινωνικού δαρβινισμού». Η αρχή της φυσικής επιλογής θα επεκταθεί και στην ανθρώπινη κοινωνία, νομιμοποιώντας τη βία των ισχυρών.

Έτσι, η «ράτσα» των αγγλοσαξόνων εκλαμβάνεται ως εκείνη που είναι έκδηλα προικισμένη για τη δημοκρατία και την ελευθερία. Αντίθετα, οι κατώτερες ράτσες θεωρούνται ότι είναι απροσάρμοστες στη δημοκρατία και «αποκλεισμένες από το μαγικό κύκλο της σαξονικής ελευθερίας. Αυτές υπάρχουν μόνο για είναι εκμεταλλεύσιμες μέχρι τελευταίας ρανίδας»[1].  

Πίσω από το μύθο του αμερικανικού εμφυλίου –τον επονομαζόμενο και «πόλεμο των πλουσίων»- για την υποτιθέμενη απελευθέρωση των Μαύρων σκλάβων και πίσω από τις φυλετικές και θρησκευτικές συγκρούσεις των «κάτω» βρίσκεται ο ανταγωνισμός στην αγορά εργασίας και η αναζήτηση φθηνής εργασίας από τους επιχειρηματίες του βιομηχανοποιημένου βορρά.

Η ιδεολογία του κοινωνικού δαρβινισμού (κατώτεροι λαοί που δεν δύνανται να αυτοκυβερνηθούν) θα συνοδεύσει τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, νομιμοποιώντας την κατάκτηση της Χαβάης, της Κούβας, του Πόρτο Ρίκο, των Φιλιππίνων.

Την ίδια εποχή, τέλος του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα, θα αναπτυχθεί και ο Πραγματισμός, η κατ’ εξοχήν αμερικανική φιλοσοφία. Ένας από τους ιδρυτές του, ο Τζ. Ντιούι (ιδρυτής της σχολής αστικής κοινωνιολογίας του πανεπιστημίου του Σικάγου) θα αντιπροτείνει απέναντι στην απόλυτη «καθαρότητα» των WASPs και την πολιτική της απόλυτης αφομοίωσης («εκατό τις εκατό Αμερικανοί»),  την ήπια ενσωμάτωση των ξένων, βασισμένη στον αυτοπροσδιορισμό και την ανοχή. Υπ’ αυτή την οπτική το έθνος είναι ένα σύνθετο σύνολο που απορροφά ό,τι «καλύτερο και πιο χαρακτηριστικό» παράγουν οι μετανάστες.  Ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα ο Έμερσον θα απαντήσει στους νατιβιστές, που καταδίκαζαν τους μιγάδες και τους μικτούς γάμους, λέγοντας ότι η φύση αγαπά τις διασταυρώσεις.

Τελικά, η αντιπαράθεση μεταξύ δύο μεταναστευτικών ρευμάτων είναι η μεγάλη αμερικανική εφεύρεση, που ισχύει και σήμερα, αλλά όχι με τη δυναμική του παρελθόντος. Μάλιστα, ο περίφημος «κοινωνικός αυτοματισμός» που ισχύει από την εποχή του Γούντροου Ουίλσον επιχειρεί να απονομιμοποιήσει ιδεολογικά το δίκαιο των εργατικών αγώνων, δικαιώνοντας τους απεργοσπάστες νέους μετανάστες!

Γενικά, οι «κάτω» θα κατατρύχονται από μία σειρά εμφύλιων αντιπαραθέσεων μέχρι και σήμερα, που δεν θα τους επιτρέπει να δημιουργήσουν ένα «πολιτικό Εμείς» με βάση την κεντρική αντίθεση, που είναι οικονομική. Έτσι, η πολιτική αντιπαράθεση θα γίνεται με βάση τις υποδεέστερες αντιθέσεις, που θα διασπούν τους «κάτω» και θα τους ενώνουν με τους «από πάνω». Τέτοιου είδους αντιθέσεις είναι «οι αμβλώσεις», «οι εμβολιασμοί», «η θεωρία του Δαρβίνου», «η υπεροχή των λευκών» κ.ά.

Ο εξωτερικός εχθρός

Μία από τις μεγάλες εφευρέσεις είναι και ο «εξωτερικός εχθρός» που ενώνει τις ελίτ με τους «κάτω», συνιστώντας το κριτήριο του αμερικάνικου Πατριωτισμού. Οι εφευρέσεις των εχθρών στηρίχθηκαν αρχικά στη θρησκεία, ενώ στη συνέχεια εμπλουτίστηκαν με μία σειρά δήθεν επιστημονικών ανακαλύψεων που νομιμοποιούσαν το ρατσισμό, όπως ο «κοινωνικός δαρβινισμός». Έτσι, οι εχθροί απέκτησαν εθνο-φυλετικά χαρακτηριστικά(ρατσισμός). Τέλος, ο συνταγματικός Πατριωτισμός θα γίνει η ιδιότυπη πολιτική «θρησκεία» των ΗΠΑ, οπότε οι εχθροί θα λάβουν στο εσωτερικό τα χαρακτηριστικά του αντι-πατριώτη (προδότη) και στο εξωτερικό του αντι-αμερικανού.  

Ο νέος «αντι-πατριωτισμός» σύμφωνα με τον Τραμπ προέρχεται από τη «ριζοσπαστική αριστερά». Η Σοβιετική Ένωση μπορεί να κατέρρευσε, αλλά ο «μπολσεβικισμός» είναι εδώ για να τροφοδοτήσει τη νέα Κου Κλουξ Κλαν, το «νέο πατριωτισμό» των νεοναζί και το νέο μακαρθισμό με το κυνήγι των «αντιπατριωτών», δηλαδή των «αριστερών».

Οι αθώοι… Δημοκρατικοί

«Επί χρόνια οι Ρεπουμπλικανοί εκμεταλλεύονται τις φυλετικές εντάσεις για να κερδίζουν εκλογές παρότι η ατζέντα τους βλάπτει τους εργαζομένους. Αλλά τώρα ο Τραμπ ωθεί αυτή την κυνική στρατηγική προς την αποθέωσή της», γράφει ο Κρούγκμαν. Η διαφωνία μας με τον αμερικανό οικονομολόγο είναι ότι υπερτονίζει την ευθύνη του Τραμπ και «αθωώνει» του Δημοκρατικούς για τη στρατηγική των «φυλετικών εντάσεων». Όμως, και οι μεν και οι δε επωφελούνται από τις αντιθέσεις και τη διάσπαση των «κάτω». Απλώς, όταν καμιά φορά ενώνονται, τότε ασκείται ανοιχτά η πιο άγρια κρατική βία. Πολλοί μιλούν για την προφητεία του Τζόκερ, αλλά και η ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε «Οι συμμορίες της Νέας Υόρκης» αποτυπώνει απολύτως την στρατηγική του «εμφυλίου των από κάτω», του διαίρει και βασίλευε στις ΗΠΑ. Όσο οι «συμμορίες» των «κάτω» αλληλοσκοτώνονται, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Όταν όμως ενώθηκαν, τότε επενέβη ο στρατός.

Ο Πωλ Κρούγκμαν φοβάται: «Αν ο Τραμπ ενθαρρύνει τη βία και μιλάει για στρατιωτικές λύσεις απαντώντας σε κατά κανόνα ειρηνικές διαδηλώσεις, τι θα κάνει, αυτός και οι υποστηρικτές του, αν διαπιστώνει ότι κινδυνεύει να χάσει τις εκλογές του Νοεμβρίου;» αναρωτιέται.

Την απάντηση στον Κρούγκαν δίνει η δημοσιογράφος Helen Buyniski, η οποία αναφερόμενη στην απειλή χρησιμοποίησης του στρατού από τον Τραμπ, γράφει: «Η εφημερίδα The New York Times χύνει τώρα δάκρυα για τον φασισμό - (αλλά αυτό δεν συμβαίνει) όταν οι σελίδες της έχουν χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή συναίνεσης για τους πολέμους στο εξωτερικό…». Αυτό δεν είναι το αποκορύφωμα της υποκρισίας; Διερωτάται η δημοσιογράφος και καταλήγει: «Η μαζική βία είναι αποδεκτή μόνο όταν συμβαίνει σε πολίτες εκτός των ΗΠΑ.»!

---

[1] R. Knox: The Races of Men

*Πληροφορίες από Homo Americanus, 2008