Θεομπαίχτες και θύματα

Εμπαιγμός χωρίς όρια. Μιλούν για το τέλος των Μνημονίων. Για τη φυγή των... βαρβάρων. Μόνο που η βαρβαρότητα βρίσκεται εγγεγραμμένη στους 400 εφαρμοστικούς νόμους, δηλαδή στην κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, στον εργασιακό μεσαίωνα και στην κοινωνική κόλαση δύο εκατομμυρίων ανέργων, στο μαρτυρικό τέλος των ηλικιωμένων που δεν έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, στους νέους, στα καλύτερα μυαλά της Ελλάδας που μεταναστεύουν. Μιλούν για "ανάπτυξη", εννοώντας την εξαθλίωση των εργαζομένων, την καταστροφή των μικρομεσαίων και την συγκεντροποίηση του κεφαλαίου στα χέρια ελάχιστων ξένων και εγχώριων ολιγαρχών. Μιλούν για... κοινωνική δικαιοσύνη, δίνοντας το μέρισμα-ελεημοσύνη, το οποίο κατόπιν ξαναπαίρνουν από την... τσέπη των τσακισμένων. Ανάλγητοι, θεομπαίχτες και εκβιαστές. Όμως φταίνε και τα θύματα. Οι κουλάκοι εξακολουθούν από την εποχή του Τολστόι να σκέφτονται σαν τους θύτες, δηλαδή τα αφεντικά τους. Γι' αυτό, αν δεν αλλάξουν τρόπο σκέψης οι "κάτω", αν η ιδεολογία της μη εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο δεν κερδίσει τις συνειδήσεις, αν με άλλα λόγια η ιδεολογία της ισότητας και της ισονομίας δεν γίνει υλική δύναμη, τουτέστιν Πράξη, ο κόσμος αυτός δεν θ' αλλάξει ποτέ...