Ο πόλεμος, το διαδίκτυο και η πολιτική αντίδραση

 

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου /artinews.gr/ 01.04.26 ]

---

 

Γάζα, Δυτική Όχθη, Λίβανος, Συρία, Ιράν, Ισραήλ, ερείπια, φωτιές, εκρήξεις, πύραυλοι, αντιπύραυλοι, «σιδηρούς θόλος». Οι ίδιες εικόνες, το ίδιο θέαμα παντού, απολυμασμένο από την ανθρώπινη οδύνη, καθώς οι εικόνες των τραυματισμένων, των πτωμάτων, των νεκρών παιδιών απαγορεύονται! Η βία πρέπει να είναι ελεγχόμενη. Ο θεατής δεν πρέπει να αναστατώνεται. Αυτός είναι ένας από τους κανόνες της διαδικτυακής κοινότητας σύμφωνα με τους ολιγάρχες της Σίλικον Βάλεϊ. Ο πόλεμος πρέπει να γίνεται οικείος, να συνηθίζεται σαν ακίνδυνο βιντεοπαιγνίδι. Έτσι των πωλούν οι προπαγανδιστές του Τραμπ προκειμένου να καθησυχάζουν και τα μέλη της δικής του MAGA. Έτσι κι εμείς "καταναλώνουμε" συντρίμμια και ανατιναγμένους ανθρώπους σαν θέαμα, σαν εικονική πραγματικότητα.

Όπως σημειώνει ένας αρθρογράφος στο The New Yorker, τα viral «έχουν γίνει το μέτρο και η έκφραση της οργής του κοινού, που διαμεσολαβείται από τους αλγόριθμους των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.». Οι εξουσίες επιδιώκουν να εκτονώνουμε την οργή και την αντίδρασή μας στο διαδίκτυο, την οποία φιλτράρουν και εντέλει ελέγχουν με τους αλγόριθμους. Και μένουμε εκεί. «Η τεχνολογία βασίζεται στην απομόνωση και η τεχνική διαδικασία απομονώνει με τη σειρά της», έγραψε ο Ντεμπόρ. «Από το αυτοκίνητο μέχρι την τηλεόραση, όλα τα αγαθά που επιλέγονται από το σύστημα του θεάματος είναι επίσης τα όπλα του για μια συνεχή ενίσχυση των συνθηκών απομόνωσης ώστε να έχουμε πολλά «μοναχικά πλήθη», τις σημερινές περίκλειστες διαδικτυακτές «φούσκες» των ομοίων.

Κάθε κυβέρνηση το γνωρίζει αυτό. Ο αμερικανικός λαός και κάθε λαός, αποξενωμένος και εθισμένος στα κινητά τηλέφωνά του, είναι επί του παρόντος ανίκανος να οργανωθεί για σημαντική πολιτική δράση, σημειώνει ο συντάκτης του NY. Και καταλήγει: «τα εκατομμύρια Αμερικανοί που διαδήλωσαν το περασμένο Σαββατοκύριακο …υπενθύμισαν ότι δεν είναι μόνοι. Αυτό μπορεί να είναι το μόνο που μπορούν να πετύχουν οι διαμαρτυρίες αυτή τη στιγμή. Και τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από το να θυμόμαστε ότι υπάρχει ζωή έξω από το θέαμα.»

Και στην Ελλάδα οι τεράστιες συγκεντρώσεις για το έγκλημα των Τεμπών έδειξαν το δρόμο για την απόδραση από το «θέαμα». Ομοίως, η αντίδραση για τη Γενοκτονία στη Γάζα υπερέβη το διαδίκτυο και εκφράστηκε σε όλα τα θέατρα, σε όλες τις συναυλίες, σε κάθε μορφή επικοινωνίας και συνύπαρξης. Καταδείχτηκε έτσι, και το ένιωσαν όλοι, πολίτες και εξουσίες, ότι ο ΔΡΟΜΟΣ δημιουργεί μια μεγαλύτερη ποιότητα, μια κοινωνική σύντηξη που γίνεται πολιτική αντίδραση που μπορεί να λειτουργήσει ανατρεπτικά…  

Και λέω «σύντηξη» γιατί το θέαμα στο διαδίκτυο  δίνει χώρο στα "ξεχωριστά", τα ενώνει, αλλά κάθε «ξεχωριστό" παραμένει "ξεχωριστό". Τα «ξεχωριστά» παραμένουν άσπαγα, αναλλοίωτα. Τα νέα σύνολα, οι νέες ταυτότητες και οι νέες συλλογικότητες μπορούν να δημιουργηθούν μόνο στο ΔΡΟΜΟ (στις διαδηλώσεις, στις συγκεντρώσεις και στις ομιλίες, στα fora και στις πολιτιστικές εκδηλώσεις…). Εκεί μόνο μπορεί να οργανωθεί η πολιτική αντίδραση…