Αδιέξοδα όνειρα

Ο Ομπάμα δεν δύναται. Η αρχική ευφορία της εκλογής του αντικαθίστανται πλέον από την απαισιοδοξία. Η ενίσχυση των τραπεζών και η ελπίδα της νέας κυβέρνησης της Ουάσινγκτον ότι η Γουόλ Στριτ, που συνεισέφερε τα μέγιστα στη δημιουργία της παρούσας κρίσης, θα αποτελέσει αντί για μέρος του προβλήματος, μέρος της λύσης του, αποδεικνύεται ένα ακόμη μεγάλο φιάσκο. Οι ιδιώτες και η επίκληση του «πατριωτισμού» τους δεν αρκεί για να βάλουν οι… πατριώτες το χέρι στην τσέπη τους. Αυτή η τόσο ακριβή στις ΗΠΑ έννοια του πατριωτισμού ηττάται κατά κράτος από τη μέριμνα διαφύλαξης του ήδη συσσωρευθέντος τεράστιου πλούτου στα χέρια λίγων. Όλα αυτά σημαίνουν ότι ο Ομπάμα απέτυχε; Όχι βέβαια. Δεν φταίει ο Ομπάμα, αλλά οι άλλοι, αυτοί που τον ψήφισαν. Αυτό μας λένε, με μία άνευ προηγουμένου μετάθεση των ευθυνών στα θύματα, κάποιοι αμερικανοί αναλυτές και δημοσιογράφοι. Δεν υπάρχει ένα λαϊκό κίνημα οργής, λέει ένας εξ αυτών, που θα ωθούσε τον Ομπάμα πέραν της πεπατημένης οδού. Αλήθεια; Ο λαοπρόβλητος, ο δημοκρατικός, ο πρόεδρος της ελπίδας των υποτιμημένων ανθρώπων όλου του κόσμου, ο μαύρος Ομπάμα χρειάζεται πίεση για να σκεφτεί και να πράξει διαφορετικά; Κι όμως δεν χρειάζεται μεγάλη φιλοσοφία για να «σπάσει» κανείς το κύμα της ανεργίας. Το δεύτερο New Deal(1935-1936) με τα μεγάλα δημόσια έργα και την κοινωνική ασφάλεια δείχνουν το δρόμο. Αυτόν τον δρόμο δεν έλεγε ότι θα ακολουθήσει ο αφροαμερικανός πρόεδρος; Τώρα φταίνε τα συνδικάτα; Αλλά ποιος χειραγώγησε την AFL-CIO με συνέπεια τη διάσπασή της (η άλλη συνδικαλιστική οργάνωση είναι η Change to Win); Ας μη γελιόμαστε, η κυβέρνηση Ομπάμα δεν επιδιώκει την ανακούφιση των «κάτω», αλλά την παλινόρθωση τους status quo ante του καπιταλισμού. Κάτι που όμως είναι αρκετά δύσκολο έως ακατόρθωτο. Γι’ αυτό τώρα μιλούν για την αλλαγή των «μανταλιτέ», των συμπεριφορών και του τρόπου ζωής καθώς και την εκπαίδευση στη δύναμη της… φαντασίας(τέχνη και πολιτισμός) και όχι της κατανάλωσης! Όμως η κινητήρια δύναμη του αμερικανικού εμπορίου είναι η κατανάλωση. Η οικονομία των ΗΠΑ εξαρτάται κατά 70% από την κατανάλωση. Στον καταναλωτισμό βασίζεται εξάλλου και το «αμερικανικό όνειρο». Τώρα τι; Θα αλλάξουμε όνειρο, αλλάζοντας πλευρό!