Ο πόλεμος τσακίζει την οικονομία της Ευρώπης

 Αν ο πόλεμος στην Ουκρανία επέφερε μεγάλη ζημία στην οικονομία της Ευρώπης, η επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν θα την τσακίσει. Ήδη η τιμή του πετρελαίου ανέβηκε στα 120 περίπου δολάρια το βαρέλι και συνεχίζει την ανοδική πορεία.

«Μια παρατεταμένη σύγκρουση με το Ιράν και μια συνακόλουθη ενεργειακή κρίση θα διαβρώσουν περαιτέρω την ασθενή βιομηχανική βάση της Ευρώπης και θα ενδυναμώσουν την ακροδεξιά.» σημειώνει ο οικονομολόγος  Dominik A. Leusder που διερωτάται γιατί οι ευρωπαίοι ηγέτες εξακολουθούν να υποστηρίζουν ένθερμα τον πόλεμο.

Είναι γνωστό πως μετά την εγκατάλειψη του ρωσικού φυσικού αερίου μέσω των αγωγών, η Ευρώπη έχει εξαρτηθεί από τις ακριβές εισαγωγές από τις ΗΠΑ. Γενικά η εξάρτησή της από τα ορυκτά καύσιμα θα έπρεπε να κάνει τους ευρωπαίους ηγέτες πιο προσεκτικούς στην υποστήριξη του πολέμου στην περιοχή που φιλοξενεί τα μεγαλύτερα εναλλακτικά αποθέματα φυσικού αερίου. Κι όμως ο Μερζ και η Ουρσουλα φον ντερ Λάιεν επιμένουν να υποστηρίζουν τον πόλεμο.

«Οι ευρωπαϊκές ελίτ αποδέχονται και εσωτερικεύουν την υποτέλειά τους επειδή υπερεκτιμούν την αδυναμία τους, παραβλέποντας την πραγματική μόχλευση που τους παρέχει η αμοιβαία εξάρτηση. Είναι ένας δρόμος διπλής κατεύθυνσης και η πλευρά της ζήτησης είναι συχνά σε πλεονεκτική θέση.» γράφει ο Leusder.

Και συνεχίζει ο οικονομολόγος σε άρθρο του σε σχετικό αφιέρωμα του Equator:

«Η Ευρώπη έχει δικαιοδοτικό έλεγχο σε βασικά μέρη της παγκόσμιας υποδομής πληρωμών και ένα σημαντικό μερίδιο των ομολόγων του αμερικανικού δημοσίου που κατέχονται από το εξωτερικό βρίσκεται σε θεματοφυλακή (custody services) στο Λουξεμβούργο, το Βέλγιο και το Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτά θα μπορούσαν να παγώσουν, όπως έγινε με τα περιουσιακά στοιχεία της Ρωσίας το 2022. Το ευρώ είναι ήδη αποθεματικό νόμισμα. Η έκδοση κοινού χρέους σε ευρώ σε μεγάλη κλίμακα είναι η μόνη ρεαλιστική οδός για την αντικατάσταση του δολαρίου παγκοσμίως. Τα ευρωομόλογα θα απελευθέρωναν επίσης την αγοραστική δύναμη της κυβέρνησης για μεγάλης κλίμακας βιομηχανική πολιτική ή αμυντικά προγράμματα, για να μην αναφέρουμε μια προσπάθεια απαλλαγής από τον άνθρακα που θα μπορούσε να ανακουφίσει τις τρομερές ενεργειακές εξαρτήσεις. Και έπειτα, υπάρχουν τα κρίσιμα σημεία στραγγαλισμού της Ευρώπης στις αλυσίδες εφοδιασμού υψηλής τεχνολογίας στον τομέα της μεταποίησης: από τον οπτικό εξοπλισμό έως τις τηλεπικοινωνίες και τις μηχανές λιθογραφίας που απαιτούνται για τα τσιπ που τροφοδοτούν την άνθηση των κέντρων δεδομένων στα οποία βασίζεται σήμερα η οικονομία των ΗΠΑ. Είναι αλήθεια ότι η αντικατάσταση των στρατιωτικών δυνατοτήτων των ΗΠΑ στην Ευρώπη θα απαιτούσε χρόνο. Αλλά το επείγον μπορεί να μην είναι τόσο μεγάλο. Όσον αφορά τη Ρωσία, οι ατλαντιστές έχουν την τάση να ενδίδουν στον πληθωρισμό απειλών. Ο πόλεμος κατά της Ουκρανίας ήταν μια οικτρή αποτυχία και το ρωσικό κράτος βρίσκεται σε οικονομική επιθανάτια κρίση. Αν μη τι άλλο, η τρέχουσα πυρκαγιά στον Κόλπο, μέσω της επίδρασής της στις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, θα μπορούσε να είναι μια δημοσιονομική ένεση στο χέρι του Πούτιν. Το άλλο μέτωπο του πληθωρισμού απειλών είναι, φυσικά, η Κίνα. Μετά την πρόσφατη επίσκεψη του Μερζ στο Πεκίνο, αξιωματούχοι του ΚΚΚ έχουν καταστήσει σαφές ότι μια απεγνωσμένη απαραίτητη «επανεκκίνηση» των διμερών εμπορικών σχέσεων θα απαιτούσε ένα πράγμα πάνω απ' όλα: την εγκατάλειψη των Αμερικανών.

Τα επιχειρήματα υπέρ μιας πολιτικής αποσύνδεσης από τις ΗΠΑ διατυπώνονται από μόνα τους. Αλλά η συνειδητοποίηση αυτών των πραγματικοτήτων μπορεί να μην είναι αρκετή για να αποσπάσει την ΕΕ από την «αυτοεπιβαλλόμενη ανωριμότητά» της. Όπως και στο Ηνωμένο Βασίλειο, τμήματα της ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ ασχολούνται κυρίως με τη διατήρηση της εγγύτητάς τους με την αυτοκρατορική εξουσία (των ΗΠΑ). Στο πνεύμα του Βισύ, πολλοί πιστεύουν ότι η συνεργασία είναι ο μόνος τρόπος για να εγγυηθούν κάποια αυτονομία στο μέλλον.... Μέχρι στιγμής, οι μόνες ανταμοιβές για την υπακοή είναι η ταπείνωση και ο εξαναγκασμός. Η αντιστροφή της πορείας απαιτεί κάτι περισσότερο από θάρρος. Για πολλούς Ευρωπαίους ηγέτες, θα συνεπάγεται πολιτική αυτοκτονία. «Κάθε τάξη πρέπει πρώτα να ατιμαστεί ολοκληρωτικά, σε όλα τα μέτωπα», υποστήριζε ο Aimé Césaire στον «παγκόσμιο νόμο» του. «Με τα κεφάλια τους θαμμένα στον σωρό της κοπριάς, οι ετοιμοθάνατες κοινωνίες τραγουδούν τα κύκνεια άσματά τους».» καταλήγει ο Dominik A. Leusder»*.

* https://www.equator.org/