Η σκληρότητα του Τραμπ είναι αδυναμία

 Κάποιοι αποδίδουν τη συμπεριφορά του Τραμπ σε ψυχοπαθολογικούς παράγοντες. Όμως η «τρελοποίηση» δεν βοηθά στην κατανόηση της πολιτικής και δη της ιμπεριαλιστικής. Όπως δεν συνιστά "κλειδί" για την κατανόηση του ναζισμού η τρελοποίηση του Χίτλερ. Θυμίζω την Αμερικανίδα συγγραφέα Κάρολ Όουτς που έλεγε πως «Δεν μπορούσες να ισχυριστείς ότι οι Ναζί ήταν παράφρονες, γιατί τα στοιχεία δείχνουν ότι ήταν απόλυτα, υπολογιστικά λογικοί. Στην υπηρεσία της παράνοιας, αλλά πάντως λογικοί».

Το ίδιο, λέω, ότι ισχύει και για τον Τραμπ. Πίσω από τον παθολογικό ναρκισσισμό του υπάρχει ένας αυστηρά λογικός (κυνικός αλλά λογικός) υπολογισμός και τα συμφέροντα των Ολιγαρχών (των δισεκατομμυριούχων που τείνουν να κάνουν μια "χαψιά" τους εκατομμυριούχους -συγκεντρωτισμός του κεφαλαίου).

Η διαφορά στην πολιτική Τραμπ συνίσταται στο ότι για πρώτη δεν χρησιμοποιούνται τα παλαιά προσχήματα για τη νομιμοποίηση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων όπως τα περί «εισαγωγής της δημοκρατίας» (Αφγανιστάν, Ιράκ) ή της «ελευθερίας» (Γιουγκοσλαβία, Λιβύη, Σοβιετική Ένωση), αλλά αναφέρονται πλέον ανοιχτά και ωμά τα οικονομικά συμφέροντα, συγκεκριμένα το ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ...

Αυτή η διαφορά είναι ουσιώδης γιατί σημαίνει ότι ο Λευκός Οίκος δεν αισθάνεται καθόλου την ανάγκη να είναι η πολιτική του συμβατή με το Διεθνές Δίκαιο. Ο ΟΗΕ, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και άλλοι θεσμοί αντιμετωπίζονται με περιφρόνηση και χλευασμό και δεν κουνιέται φύλλο.

Επίσης η "δύναμη της ισχύος" που προβάλλει ο Τραμπ στην πραγματικότητα συνιστά "αδυναμία", καθώς έτσι οι ΗΠΑ χάνουν τη δύναμη του "παραδείγματος", του "προτύπου δημοκρατίας", χάνουν δηλαδή αυτό που ονομάζεται "ήπια ισχύς" και συνιστούσε την δυνατότητα επίτευξης των στόχων με τη δύναμη της "εικόνας" τους (ψευδούς ή αληθινής δεν έχει σημασία).

Η "ήπια ισχύς", μάλιστα, δηλαδή η εικόνα που είχε ο κόσμος για τις ΗΠΑ επέστρεφε στο εσωτερικό της αμερικάνικης κοινωνίας κι έκανε τα μέλη της "υπερήφανα που ήταν Αμερικανοί". Αυτός ήταν ένας από τους σημαντικότερους μηχανισμούς αφομοίωσης των μεταναστών (μην ξεχνάμε ότι οι ΗΠΑ είναι ένα έθνος μεταναστών, δες και το βιβλίο Homo Americanus, 2008).

Τώρα ο Τραμπ επιβάλλει την "ωμή ισχύ" στο εξωτερικό και την ICE στο εσωτερικό, δηλαδή μια πολιτική σκόπιμης σκληρότητας, ρατσισμού, μισογυνισμού και ξενοφοβίας για την οποία όχι μόνο δεν ντρέπεται αλλά και υπερηφανεύεται, παραγνωρίζοντας ότι έτσι δεν αναπτύσσονται ούτε οι άνθρωποι ούτε οι κοινωνίες ούτε τα μανιτάρια.

Η ελευθερία της έκφρασης δεν υπάρχει πλέον. Η ελευθερία της σκέψης διώκεται. Οι διαφωνούντες ή οι ελάχιστα επικριτές φυλακίζονται, απελαύνονται ή εξορίζονται...

το νέο δόγμα είναι ουσιαστικά μια νέα διαίρεση του κόσμου σε σφαίρες επιρροής. Και όλοι γνωρίζουμε ποιος ακούει: η Ρωσία και η Κίνα, οι οποίες θα νιώσουν εξουσιοδοτημένες να επιδιώξουν τις δικές τους αυτοκρατορικές φιλοδοξίες...

Επίσης, οι γενοκτόνοι του Ισραήλ μπορούν να συνεχίζουν απρόσκοπτα τη γενοκτονία στη Γάζα...

Το διεθνές δίκαιο που επί της ουσίας ήταν "υπέρ των αδυνάτων" έχει αντικατασταθεί από το "δίκαιο της ισχύος". "Αλήθεια" πλέον είναι η Δύναμη (fortis est veritas) όπως και επί Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Αυτό με τη συνεισφορά των ΜΜΕ και των κοινωνικών δικτύων εσωτερικεύεται από τους "από κάτω" ως καθολική αλήθεια, έτσι ώστε η ωμή παραβίαση του διεθνούς δικαίου και οι παραβιάσεις των ατομικών ελευθεριών να μην θεωρούνται σκάνδαλα και αντιδημοκρατική εκτροπή.

Υπάρχει άραγε αντίρροπη δύναμη σ' αυτή τη ροπή;

Πάντα υπάρχει. Η αντίδραση των Αμερικανών πολιτών στη δολοφονία της Renee Good δείχνει ότι υπάρχει ελπίδα. Την αντίσταση αυτή έχουμε χρέος να την κάνουμε και δική μας υπόθεση. Γιατί είναι και δική μας υπόθεση...