Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2008

Ο Σαρκοζί και η ευτυχία

Ο Σαρκοζί επέβαλε φόρο 1,1% στο κεφάλαιο. «Εάν υπάρχουν χρήματα στους πάνω, αυτοί οφείλουν να συνεισφέρουν για τους κάτω» είπε και όλο το… κεφάλαιο ξεσηκώθηκε εναντίον του, χαρακτηρίζοντάς τον ουσιαστικά προδότη της παρά-ταξης, ο οποίος πέρασε στις γραμμές του εχθρο! Αλήθεια, εδώ θα τολμούσε κανείς ομοϊδεάτης του Γάλλου προέδρου να κάνει το ίδιο; Μάλλον όχι. Πάντως, δεν ξέρουμε αν με την ενίσχυση του Ταμείου Αλληλεγγύης θα αλλάξουν πολύ τα πράγματα για τους Γάλλους άνεργους και φτωχούς, εκείνο που γνωρίζουμε είναι ότι θα τους βοηθήσει να επιβιώσουν αλλά όχι να διεκδικήσουν τη ζωή και μάλιστα μια… «ευτυχισμένη ζωή», όπως αυτή των Σουηδών, των Δανών ακόμα και των Ιαπώνων. Αναφερόμαστε στους τρεις λαούς, διότι θεωρούνται δημοσκοπικώς από τους πλέον ευτυχείς! Άραγε, με ποια κριτήρια; Και εντέλει, τι είναι η ευτυχία; Ευτυχισμένος είναι αυτός που έχει χρήματα και δύναμη; Ή είναι ο φτωχός που υπεραπολαμβάνει την πίστη του σ’ ένα παραδεισένιο επέκεινα; Ποιος έχει επιβάλλει αυτή την τρομοκρατία που μας επιτάσσει, επί ποινή κοινωνικού θανάτου, την υποχρέωση να είμαστε αδιαλείπτως ευτυχισμένοι και, συγχρόνως, ένοχοι για την όποια αποτυχία και δυστυχία, για το φυσικό φόβο των γηρατειών, της ασχήμιας, του πάχους, ακόμα και για την οποιαδήποτε χαλάρωση; Ε, λοιπόν, η ευτυχία είναι μία ακόμη σύγχρονη επινόηση, ένας ακόμη μύθος που έχει καταστεί μια δήθεν διαχρονική δυτική αξία, ενώ είναι ιστορικά χρονολογημένη, και η οποία έγινε, σχεδόν, υποχρεωτική, ένας ψυχαναγκασμός. Ο άνθρωπος-καταναλωτής είναι πλέον «μια επιχείρηση ηδονής και ικανοποίησης»· μιας θεσμοποιημένης, καταναγκαστικής ηδονής, η οποία δεν είναι ούτε δικαίωμα ούτε τέρψη, αλλά καθήκον του… πολίτη που οφείλει να απολαμβάνει, να είναι ευτυχισμένος, ερωτευμένος, ευφορικός, δυναμικός, συμμετοχικός, ενθουσιαστικός. Απέναντι σ’ αυτή την «ευτυχία» των νέων διακρίσεων(αναγνώρισης) υπάρχει το ποιητικώς ζην, η δημιουργική, η «γεμάτη» ζωή που εμπεριέχει τόσο τη χαρά όσο και τη λύπη. Και, δυστυχώς, στη ζωή μια στιγμή χαράς ισοδυναμεί με χίλιες οδύνες (Λεοπάρντι).

Δεν υπάρχουν σχόλια: