Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Φάτε... Wi Fi

Οι «πάνω», αυτιστικοί κι ανάλγητοι, με νευρικό σύστημα που έχει χάσει τη δυνατότητα να αισθάνεται πέρα από τον μικρόκοσμό τους, προτείνουν σ' ένα πλήθος που πένεται, που δεν έχει ελπίδα και προοπτική,Wi Fi! Είναι τάχα ηλίθιοι; Όχι. Απλώς αδυνατούν να "δουν" την Ολότητα. Γιατί η εκ μέρους των μεγαλοαστών θέαση της κοινωνίας στην ολότητά της θα σήμαινε την άρνηση του εαυτού τους, την απάρνηση της κυριαρχίας τους, τον αυτοχειριασμό τους, την ιστορική εξαφάνισή τους.Γι' αυτό αντιμετωπίζουν την κρίση, όχι ως στιγμή ρήξης, αλλά ως στιγμή αναγέννησης του καπιταλισμού -της νεοφιλελεύθερης, χρηματοπιστωτικής κοπής. Σ' αυτή τη λογική ο θάνατος των "κάτω", συμβολικός(ανεργία) και πραγματικός(αυτοκτονίες), δεν είναι παρά μία "δημιουργική καταστροφή", ενώ οι νέες τεχνολογίες είναι ο βασικός συντελεστής της καπιταλιστικής αναγέννησης. Σ' αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η πρόταση για το... Wi Fi του Αντώνη Σαμαρά! Το λένε εδώ και πολλά χρόνια στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Το έλεγε ο μακαρίτης Μιχάλης Δερτούζος(ΜΙΤ), όταν πρότεινε ένα νέο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας σ’ έναν κόσμο όπου το χάσμα πλούσιων και φτωχών θα έχει διευρυνθεί! Ο Έλληνας που ήθελε να αναζωογονήσει την επανάσταση της πληροφορικής(πρόγραμμα oxyzen) μιλούσε για «την ανταλλαγή χρόνου» μεταξύ εκείνων που έχουν κι εκείνων που δεν έχουν χρόνο! Αυτή η επικοινωνία των δύο κόσμων με την ανισότητα στο... χρόνο δεν έχει επιτευχθεί ακόμα, ούτε γνωρίζουμε αν θα συμβεί ποτέ. Μόνο που οι νεόπτωχοι, ή οι νέο-δουλοπάροικοι με λαπ-τοπ και ίντερνετ δεν διαφέρουν σε πολλά από τους άνεργους και τους δυσανεκτούντες των προηγούμενων εποχών. Ενδεχομένως η μόνη διαφορά να είναι ότι τώρα μπορούν να διαμαρτύρονται και ηλεκτρονικώς εναντίον των πολιτικών. Συνεπώς, στον καιρό της κυριαρχίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και της «νέας οικονομίας των πληροφοριών» οι αλλαγές δεν είναι ποιοτικές αλλά ποσοτικές. Γιατί ο περίφημος νέος κόσμος των νέων τεχνολογιών δεν είναι τόσο η πλεύση στον κυβερνοχώρο όσο η μεγέθυνση, η ενίσχυση του οπτικού πάχους των εμφανίσεων του πραγματικού κόσμου. Με άλλα λόγια, η εικονική στρέβλωσή του και η μέσω αυτής οπτική παραπλάνηση. Έτσι, ο μεγάλος οπτικός υπέρ-ορίζοντας των νέων τεχνολογιών καθίσταται ο τόπος κάθε εικονοποίησης (στρατηγικής, οικονομικής, πολιτικής) και είναι αυτός που καθιστά δυνατή την ανάπτυξη ενός ολισμού που θα ανανεώσει τους ολοκληρωτισμούς του παρελθόντος.

Δεν υπάρχουν σχόλια: