Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Ο Πανικός του χρόνου

«Δεν τον προλάβαμε…». Το άκουσα τόσες φορές... Μια φράση δηλωτική της συνάφειας του χρόνου με τη ζωή. Αλλά και με το χρήμα. Γιατί δεν είναι μόνο ο χρόνος χρήμα αλλά και το χρήμα χρόνος. Γιατί αν έχεις «χρήμα» παρακάμπτεις την φοβερή λίστα του δημόσιου νοσοκομείου «φακελώνοντας» ή πηγαίνοντας σε ένα ιδιωτικό. Κι όταν μιλώ για χρήμα δεν εννοώ μόνο το «ζωντανό» με το οποίο αγοράζεις χρόνο και ζωή(όχι πάντα-δεν αγοράζονται όλα ούτε πουλιούνται) αλλά και το «συμβολικό» χρήμα, ή κεφάλαιο, όπως… επιστημονικά λέγεται το «μέσο».  
Η στέρηση, λοιπόν, χρημάτων και πρόσβασης, η ανεργία, η μη προοπτική, προπάντων ο «πανικός του χρόνου», εκεί στο κρεβάτι του αρρώστου, του δικού, καθιστά την οδύνη ανυπόφορη. Εδώ το δευτερόλεπτο γίνεται αιώνας και ο χρόνος βράχος και βρόγχος...

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Η μονομαχία Καρλ Πόπερ και Λούντβιχ Βιτγκενστάιν

Με αφορμή το γεγονός ότι σαν σήμερα το 1994 πέθανε στα 92 του χρόνια ο Καρλ Πόπερ αλλά και το άρθρο του φίλου Φοίβου Γκικόπουλου για "Το όπιο των διανοουμένων", θυμήθηκα την περίφημη "μονομαχία" του Πόπερ με τον Λούντβιχ Βιτγκενστάιν. Τι συμβαίνει, λοιπόν, όταν συναντώνται δύο κορυφαίοι διανοητές που σφράγισαν με το έργο τους τον 20ο αιώνα και είναι αποφασισμένοι να εξοντώσουν ο ένας τον άλλον σε μια πρωτοφανή «φιλοσοφική» μονομαχία; Ο θρύλος -δηλαδή το σχοινί που έγινε τριχιά- θέλει τον Λούντβιχ Βιτγκενστάιν και τον Καρλ Πόππερ να συναντώνται την 25η Οκτωβρίου 1946 στη Λέσχη Ηθικής Επιστήμης του Κέμπριτζ και υπό το βλέμμα του Μπέρτραντ Ράσελ και άλλων να εγκαταλείπουν τη λεκτική, φιλοσοφική διαμάχη τους και να έρχονται στα χέρια, κρατώντας μάλιστα πυρωμένες μασιές!...

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Νέο σκάνδαλο με την επικίνδυνη ουσία γλυφοσάτη της Μονσάντο

Είναι γνωστή η υπόθεση της επικίνδυνης ουσίας γλυφοσάτη (glyphosate), καθώς από τον Μάρτιο του 2015 το Διεθνές Γραφείο Έρευνας για τον Καρκίνο (ΙΑRC)του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας διαπίστωσε ότι η γλυφοσάτη πιθανότατα γεννά καρκίνους στους ανθρώπους, γι’ αυτό και οφείλει να απαγορευτεί εντελώς. Η γλυφοσάτη είναι η δραστική ουσία του μεγαλύτερου σε πωλήσεις ζιζανιοκτόνου στον κόσμο, του Roundup της εταιρείας Monsanto...

«…Γιατί αν γλυτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα»

Αυτός είναι ο κόσμος μας, αυτή είναι η «υποκρισία μιας δημοκρατίας που έχει μεθύσει από ελευθερία και ισότητα, την ίδια στιγμή που αποστρέφει το πρόσωπό της από λαμπρούς μαθητές των οποίων το μόνο σφάλμα είναι ότι ανήκουν στον απλό αγροτικό κόσμο, τη στιγμή που φυλακίζει τους φυγάδες, οι οποίοι διψούν για ελευθερία, και τους στέλνει στα κάτεργα όπου βασανιστές τυραννούν τα παιδιά…». Αυτά έλεγε ο Ζενέ στον αιώνα του, αυτά είχε υποστεί ο ίδιος ως νόθο παιδί, ακριβώς τα ίδια και χειρότερα ισχύουν τον 21ο αιώνα. Τώρα τα παιδιά παραμένουν εσαεί αόρατα, εξόριστα, ερημωμένα από την αγάπη που έχουν ανάγκη για ν’ ανθίσουν. Αυτός ο κόσμος, η Δύση, αυτή η δημοκρατία, η δυτική, μισεί τα παιδιά. Γι’ αυτό «…όταν βρεθείς εκεί ανάμεσα σ’ όλα τα παιδιά του θλιμμένου αμερικάνικου παράδεισου... θα δεις πως όλοι έχουν γίνει παράφρονες - ένα παρανοϊκό σύμπαν»(Κέρουακ). Αυτό είναι το σύμπαν των ψυχοτρόπων. Ψυχοτρόπα για τους «πάνω», ψυχοτρόπα και για τους «κάτω». Έτσι καταστέλλεται η νεανική οργή.  

Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

Ο Ηλίας Πετρόπουλος και τα τσογλάνια...

Αρχαία Ολυμπία. 3 Σεπτεμβρίου 2003. Κυριακή. Συνέδριο λογοτεχνών των βαλκανικών χωρών. Όμορφη μέρα. Όλα είναι εν ειρήνη. Φαινομενικά. Γιατί η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε και μαζί οι πολύχρονοι δεσμοί συντρόφων και ομότεχνων. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερο μίσος από το μίσος των ομοίων.
Ο Βασίλης Βασιλικός με πλησιάζει και μου ζητάει να πάμε μια βόλτα. Μου ανακοινώνει το θάνατο του Ηλία Πετρόπουλου. Η θλίψη είναι αποτυπωμένη στο πρόσωπο και τη φωνή του. Είναι ο διαχειριστής της διαθήκης του. Μου τη λέει: «Να κάψεις το κουφάρι μου και να ρίξεις τις στάχτες στον υπόνομο…».
Ο άνθρωπος, ένα κουφάρι. Χους εις χουν, εκεί, στάχτες στον υπόνομο εδώ. Το ασύνηθες, ότι διαφεύγει από το «φυσικοποιημένο» σοκάρει. Αλλά η ανόργανη προοπτική του Ηλία Πετρόπουλου είχε την ίδια συνέπεια με την οργανική. Ανορθόδοξη: Με τα μέτρα των ανθρώπων και του πολιτισμού τους. Ορθόδοξη: Με τα μέτρα της φύσης και του Πετρόπουλου.
Ο Ηλίας Πετρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1928, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και τουρκολογία στο Παρίσι όπου και εγκαταστάθηκε το 1975...

Ο Τραμπ, η θεωρία του τρελού και ο πυρηνικός όλεθρος

Η συζήτηση δεν είναι η λύση", δήλωσε ο Ντόναλντ Τράμπ, απαντώντας στις συνεχείς εκτοξεύσεις βαλλιστικών πυραύλων από τη Βόρεια Κορέα. Η πτήση πάνω από τη Β. Κορέα αμερικανικών αεροπλάνων ήρθε να καταδείξει ότι ο επικεφαλής του Λευκού Οίκου θα εξωθήσει τα πράγματα στα άκρα. Η τακτική αυτή παραπέμπει στη λεγόμενη «λογική ανορθολογικότητα», ή αλλιώς στη «θεωρία του τρελού», που εφάρμοσαν οι Ρ. Νίξον-Χ. Κίσινγκερ εναντίον του Βιετνάμ(και ουσιαστικά κατά της Μόσχας).    
Σχεδιασμένη από τον Ρίτσαρντ Νίξον και τον σύμβουλό του Χένρι Κίσινγκερ στη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, «η θεωρία του τρελού» είχε ως στόχο να καταστήσει απρόβλεπτη, παράλογη και ασταθή τη στάση των ΗΠΑ έτσι ώστε να αναγκάσει τον αντίπαλο να διαπραγματευτεί.
Η τακτική αυτή θα μπορούσε να ταιριάζει απόλυτα στο νέο αμερικανικό πρόεδρο (και τον σύμβουλό του Χ. Κίσινγκερ), που αυξάνει την επίδραση της έκπληξης και του απρόβλεπτου στην γεωπολιτική σκακιέρα.
Ο ηγέτης, όμως, της Β. Κορέας «αρνείται» να… εκφοβηθεί από τις διεθνείς κυρώσεις και τις απειλές του αμερικανικού προέδρου, και επιμένει να επιδεικνύει την πυρηνική του δύναμη, αφού χάρη σ’ αυτή μέχρι σήμερα η χώρα του απέφυγε τη δραστική δυτική παρέμβαση.

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Το ξερίζωμα είναι ζωντανός θάνατος

Το χέρι στην επιφάνεια της θάλασσας, χαιρετισμός στην άδικη ζωή. Ένα μικρό παιδί. Προτού η αθωότητα προλάβει να αμαρτήσει, πριν να μεταλάβει τα άχραντα μυστήρια του έρωτα χάνεται στη Μεσόγειο, χωρίς να βρεθεί ποτέ ο αίτιος. Και δεν υπάρχει μάνα να μοιρολογήσει, να ονοματίσει, να θρηνήσει. Αλλά το πένθος διαχέεται παντού μέσα από τις ηλεκτρονικές φρυκτωρίες και ο αναπεμπόμενος πόνος ενώνει τους ανθρώπους. Και σένα που κλαις μπροστά στη φωτογραφία του κοριτσιού, εσένα που πενθείς για τα άγνωστα παιδιά που τάφηκαν στα νερά της Μεσογείου, για τους εσταυρωμένους στα πεζοδρόμια της ανεργίας, για τους ανέστιους στα χαρτόκουτα και στις τρώγλες της ανέχειας, για τους απελπισμένους κι όλους όσους ζητούν το μερτικό τους στο φως, το μερίδιό τους στη ζωή, εσένα σε κάνει αρχόντισσα ο πόνος και η αγωνιστική αλληλεγγύη, που αλλιώς τη λεν και τρυφερότητα. Ναι, το μοιρολόι είναι μοιρασμένος πόνος. Μόνο που αυτές οι ζωές χάθηκαν πολύ νωρίτερα. Τότε που τους ξερίζωναν την καρδιά, αναγκάζοντάς τους να φύγουν από το σπίτι τους. Γιατί το ξερίζωμα, η εξορία από τον τόπο σου είναι ζωντανός θάνατος. Και η εξορία απ' την εξορία, όπως λέει ο Τζαμάλ, θάνατος μεσ' στους θανάτους...
http://www.artinews.gr/%CF%84%CE%BF-%CE%BE%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B6%CF%89%CE%BC%CE%B1-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B6%CF%89%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CE%B8%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82.html