Λούτσιο Ντάλα

Μόλις έχει φύγει. Μόλις «τελείωσε η πρώτη πράξη». Η δεύτερη πράξη συντελείται εν τη απουσία του. Ο Λούτσιο Ντάλα, ο Λουκιανός, όπως τον αποκαλεί ο Χρίστος, έφυγε τελεσίδικα. Πρωτομηνιά. Πλην όμως είναι εδώ. Ακούω το felicita, ύστερα το Carouso. Τον βλέπω. Κοιτάζω πρώτα τον Λούτσιο και μετά τα πρόσωπα των ακροατών της συναυλίας, έτσι καθώς τήκονται γλυκά στο άκουσμα της μουσικής του, καθώς λιώνουν, διαθέσιμα για την πιο τέλεια ερωτική σύντηξη. Γιατί αυτό είναι η ζωή, να ζούμε ως εική, όπως έλεγε ο Τζιάκομο Λεοπάρντι, ο ποιητής. Αρκεί να διαιωνίζουμε τη ζωή. Αυτός είναι ο μέγας σκοπός του Ανθρώπου. Μα να, κάποιοι εμποδίζουν τη ζωή ν’ ανθίσει. Εκεί στην Κομοτηνή ο απολυμένος πατέρας εισβάλλει τρελαμένος με το όπλο στο εργοστάσιο απ’ όπου τον έδιωξαν, διεκδικώντας ακριβώς το δικαίωμά του να διαιωνίσει τη ζωή, να θρέψει τα δύο παιδιά του. Στην Κορινθία ένας άστεγος πεθαίνει από το κρύο. Και στο Περιστέρι ένας άντρας πέφτει νεκρός με μία σφαίρα στο κεφάλι. Για εκατό ευρώ. Τόσο κοστίζει η ζωή στον καιρό της ακραίας εξαθλίωσης, του έσχατου εξευτελισμού. Εκατό ευρώ. Τα παιδιά του δολοφονημένου περιπτερά κλαίνε. Κλαίει και το κορίτσι στο Μοντρέ, καθώς ακούει τον Λούτσιο Ντάλα και δυο γαλάζιοι ωκεανοί τρέχουν στα μάγουλά της. Η Σερενέλα δεν θα ακούσει ποτέ ξανά τον λατρεμένο της τραγουδοποιό στο Λουγκάνο. Απώλειες εδώ κι εκεί. Ποιος μπορεί να στιμάρει ποια απώλεια είναι πιο οδυνηρή; Στην Ελλάδα βιώνουμε την οδύνη μιας ζωής που εμποδίζεται να προχωρήσει. Γι’ αυτό και η ανακλητική λειτουργία της μουσικής μας δίνει πίσω αυτό που χάσαμε, μας γλυκαίνει την ψυχή και μας βοηθά να ξαναγαπήσουμε, αρνούμενοι την ξενότητα και το σπάσιμο της μοναξιάς μέσα από το μίσος. Γι’ αυτό οι συλλογικότητες, ανέκαθεν, δένονταν με τραγούδια και χορούς. Γιατί ο άνθρωπος εκτός από τις ανάγκες της βιοτής έχει και τις ανάγκες της ψυχής, που πρέπει να εκπληρώσει. Χωρίς τις δεύτερες γινόμαστε στέρφοι, μαραγκιασμένοι, στυφοί, μισεροί, εντέλει απάνθρωποι. Εκεί μας οδήγησε η περίφημη χυδαία, αγοραία ατομικότητα, η οποία τόσο δοξάστηκε από το μιμητικό life style, που κόμισαν εξ Εσπερίας ως δήθεν νεωτερικότητα τα παιδιά της… μεταπολίτευσης τύπου Κωστόπουλου. Εσχάτως, μάλιστα, παρά την πλήρη αποτυχία του προτύπου, γίνεται μία προσπάθεια να αναστηθεί ο ατομικισμός στην ελληνική του εκδοχή(δηλαδή ο φιλοτομαρισμός) και να αντιπαρατεθεί στην ανάσταση των συλλογικοτήτων, που εκδηλώνονται μέσα από τις ποικίλες μορφές αλληλεγγύης εντός της ελληνικής κοινωνίας. Είναι βέβαιο ότι κάποιοι φοβούνται την ανασύνθεση της κοινωνίας και επιδιώκουν την πολιτική πολυδιάσπασή της καθώς και τον κοινωνικό εμφύλιο. Όμως, τα όπλα τους, όπως και τα πυρομαχικά τους, έχουν απολέσει την αποτελεσματικότητά τους, καθώς αδυνατούν να δώσουν λύση, δηλαδή εργασία, ψωμί και ελπίδα.

Περί ιδεολογίας

Τι καθορίζει την πολιτική σκέψη και την πολιτική πράξη στην Ελληνική κοινωνία σήμερα; Υπάρχει κάποιος πολιτικός σχηματισμός που να ηγεμονεύει ιδεολογικά στα μυαλά και στις ψυχές των ανθρώπων; Κατηγορηματικά όχι. Υπάρχει κάποιος «μεγάλος Άλλος» που να καθορίζει μέσα από μια «συμβολική τάξη» τις συμπεριφορές μας; Κανένας. Αυτό που πλανάται παντού σκιάζοντας τα μυαλά και ξεγυμνώνοντας τις πράξεις των Ελλήνων είναι ο φόβος, η απελπισία και η δυσανεξία. Η συμβολική τάξη της όποιας ιδεολογίας ξεσκίζεται από το φοβερό ρήμα «πεινάω». Γι’ αυτό η μόνη πολιτική ηγεμονία αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι εκείνη της απελπισίας. Μόνο που δεν μετουσιώνεται σε πολιτικές πράξεις αλλά σε τυφλή βία είτε με γιαουρτώματα είτε με πυρπολήσεις. Κι αυτό συμβαίνει γιατί κανένα πολιτικό κόμμα δεν εμπνέει ώστε να οργανώσει τη λαϊκή διαμαρτυρία, καθιστώντας την πολιτική διεκδίκηση. Υπ’ αυτή την οπτική, οι επιθέσεις εναντίον άλλων παρατάξεων φανερώνουν αδυναμία, καθώς παραπέμπουν σε προσπάθεια απόκτησης πολιτικής ταυτότητας δι’ ετεροκαθορισμού, δηλαδή μέσα από τον καθρέφτη του «μεγάλου Άλλου», του διαχρονικού, του ιστορικού αντιπάλου. Κοντολογίς, δεν είναι η ιδεολογία, η αναπαράσταση, η συμβολική τάξη, η συλλογική συνείδηση ή το συλλογικό ασυνείδητο που λειτουργούν σαν «καύσιμο» για τη φοβερή εγελιανή πανουργία του λόγου και της Ιστορίας στο σημερινό ελληνικό δράμα. Το κινούν αίτιο όλων των αντιδράσεων και των διαμαρτυριών είναι η ανεργία και η απελπισία, είναι να μην γνωρίζεις τι θα σου ξημερώσει, είναι να αισθάνεσαι άχρηστος, περιττός, όπως συμβαίνει με τους ανθρώπους στα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Γι’ αυτό η σκέψη σήμερα δεν μπορεί να γίνεται με τους παλιούς τρόπους και τις κατεστημένες αντιλήψεις. «Ο συστηματοποιημένος σωρός των ιδεολογιών –καπιταλισμός, σοσιαλισμός, δημοκρατία- πρέπει να αποδιαρθρωθεί, έτσι ώστε να μπορέσουμε…. να δημιουργήσουμε νέους συνδυασμούς… χρειαζόμαστε απεγνωσμένα νέες, ευρηματικές προσεγγίσεις στα ανθρώπινα προβλήματα του καιρού μας», έλεγε ο ιστορικός Χάουαρντ Ζιν. Αντίθετα, ο πολιτικός τυφλοσούρτης που αποκαλείται ρεαλισμός και η ιδέα ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα είναι λάθος, καθώς δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για πολιτική παραπλάνηση. Το περίφημο «Λεφτά υπάρχουν» υπό οποιαδήποτε παρεμφερή μορφή όχι μόνο τελείωσε αλλά και εξοργίζει. Αν κάποιοι πολιτικοί, κλεισμένοι στο γυάλινο κόσμο τους, ή παραπλανημένοι από τις ιδεοληψίες τους επιμένουν να μην αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία, τότε τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς, αλλά και για μας. Φαίνεται ότι όσο πλησιάζει κανείς προς την εξουσία υφίσταται απώλεια οράσεως, καθώς αδυνατεί πλέον να δει τη διάλυση του κοινωνικού ιστού, την αποσάθρωση της ζωής των ανθρώπων και τον ακρωτηριασμό των ονείρων. Ο καιρός και οι πληγωμένες ψυχές των ανθρώπων θέλουν λόγο παρηγορητικό, ελπιδοφόρο. Οι κραυγές, οι πολεμικές ιαχές και τα «γιουρούσια» ανήκουν σε άλλες εποχές. Τέλος, ακόμα και η επίκληση του νόμου σήμερα είναι σχετική. Ο νόμος μπορεί να υποχωρεί απέναντι στη δικαιοσύνη, απέναντι σ’ έναν πατέρα που κλέβει μία φρατζόλα ψωμί για να φάνε τα πεινασμένα παιδιά του. Γιατί όταν ο νόμος υπηρετεί την αδικία, όταν παραβιάζει κοινωνικούς σκοπούς, τότε ίσως μπορεί να τον παραβαίνει κανείς. Το ανώτατο κριτήριο δεν είναι ο νόμος αλλά η δικαιοσύνη. Γιατί, επιτέλους, ότι «είναι νόμιμο δεν είναι και ηθικό».

Το καταραμένο απόθεμα

Την ώρα που όλοι ασχολούνται με την εξαγωγή στο εξωτερικό του ενός εκατομμυρίου ευρώ, αποφασιζόταν η κατακρεούργηση των μισθών των Ελλήνων εργαζομένων, ενώ ο υπουργός επί της Επικοινωνίας ανακοίνωνε με κυνικότητα ότι τα μέτρα δεν τελειώνουν εδώ, αλλά θα συνεχιστούν και τον Ιούνιο, προκειμένου να κλείσει το έλλειμμα. Συνεπώς, ο φαύλος κύκλος, που οδηγεί την ελληνική οικονομία σε σπιράλ θανάτου, συνεχίζεται και δεν ξέρεις αν πρέπει να ψέξεις τους Έλληνες πολιτικούς για τη διαφθορά τους ή για την ανικανότητά τους. Και έχει δίκιο η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt, η οποία επισημαίνει ότι οι ελληνικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν θα επιζήσουν. Πρώτα θα χαθούμε εμείς, οι εργαζόμενοι, οι περιττοί του ολοκληρωτισμού του 21ου αιώνα, το "καταραμένο απόθεμα". Τελικά, δεν υπάρχει ελληνική πρόταση εξόδου από την κρίση, δεν υπάρχει σχέδιο. Ό,τι υπάρχει είναι οι προτάσεις των «κουκουλοφόρων» προς την τρόικα, οι οποίες απηχούν τα εξειδικευμένα και κοντόφθαλμα συμφέροντα των επιχειρηματιών της πρώην και νυν «διαπλοκής». Η τελευταία, τυφλωμένη από την απληστία της και τη δυνατότητα να τσακίσει ό,τι υφίσταται ακόμη ως εσωτερικός ανταγωνισμός, επιτίθεται. Αλλά δεν γνωρίζει ότι θα έλθει και η σειρά της. Για την ώρα προηγούνται τα φιλέτα των αποκρατικοποιήσεων, τα οποία έχουν πλήρως απαξιωθεί, αφού από τα 50 δις ευρώ, όπως αξιολογούνταν αρχικά, τώρα κοστίζουν 19 δις και σε λίγο τίποτα. Αυτά δήλωσε ο καθηγητής Κουκιάδης, χθες, αποδίδοντας την απαξίωση σε λάθος της αρχικής αποτίμησης! Όμως, στη δημόσια περιουσία, όπως και σε κάθε περιουσία, είτε προστίθεται υπεραξία είτε απαξιώνεται. Σήμερα, ισχύει το δεύτερο σε μία «κίνηση» των δανειστών μας να τα αγοράσουν κοψοχρονιά. Με άλλα λόγια, πάνω στο «σώμα» της Ελλάδας και των Ελλήνων παίζονται μεγάλα συμφέροντα εγχώρια και εξωχώρια. Η Ελλάδα ξεσκίζεται κι εμείς μαζί της. Όσο για το χρέος, η όλη ρύθμιση στοχεύει στο να απαλλάξει τις τράπεζες από τον κίνδυνο μιας άτακτης κατάρρευσης. Τώρα η Ελλάδα δεν θα χρωστάει σε τράπεζες αλλά σε κράτη! Συνεπώς, η ελληνική χρεοκοπία θα κοστίσει μόνο στους φορολογούμενους των χωρών της ευρωζώνης και όχι σε αυτούς που προκάλεσαν την κρίση, δηλαδή στις τράπεζες. Ήδη είναι γνωστό ότι το δάνειο των 130 δις που θα λάβουμε, αφορά κατά 30 δις τις ελληνικές τράπεζες και τα υπόλοιπα θα πάνε στους δανειστές. Και αυτά θα πληρωθούν από τους Έλληνες εργαζόμενους, τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Φευ όμως. Ούτε αυτές οι θυσίες θα σώσουν την Ελλάδα στο βαθμό που όλα είναι υποταγμένα στα συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των τραπεζών. Για να γίνει αντιληπτό τι συμβαίνει με το χρέος, αρκεί να αναφερθεί ότι οι χρηματιστικές συναλλαγές το 1997 ήταν 15 φορές πάνω από την παγκόσμια παραγωγή, ενώ σήμερα είναι πάνω από 70 φορές. Αυτή η τεράστια παγκόσμια χρηματοπιστωτική φούσκα κάποια στιγμή θα σκάσει. Ενδεχομένως, αυτό να αρχίσει από την Ελλάδα. Αυτό προσπαθούν να αποφύγουν οι Δυτικοί. Αλλά οι Έλληνες πολιτικοί «ολίγιστοι» και ανεπαρκείς καθώς είναι, αδυνατούν να παίξουν το παιγνίδι της «χρεοκοπίας» υπέρ της χώρας μας.

Ο παραιτηθείς και οι... επιφυλάξεις του

Δεν παραιτήθηκε όταν τσάκισε το κίνημα των Αγανακτισμένων στην πλατεία Συντάγματος. Δεν έπραξε το ίδιο όταν κάηκε η Αθήνα. Το κάνει τώρα στο όνομα της υποψηφιότητάς του για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Δικαίωμά του. Όμως, δεν έχει κανένα δικαίωμα να έχει εκ των υστέρων «επιφυλάξεις» για την ασκούμενη οικονομική πολιτική λιτότητας, δεν δικαιούται να διαμαρτύρεται και να αγανακτεί για την μη «αναπτυξιακή διαδικασία», αυτός που έπνιξε στα χημικά την Αγανάκτηση εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων. Μιλάω για τον κ. Χρ. Παπουτσή, για τα επικοινωνιακά τερτίπια έναντι του ανταγωνιστή του κ. Ευ. Βενιζέλου, που μ’ έναν τρόπο τον καλεί να παραιτηθεί ομοίως. Αλλά περί αυτών δεν μας πέφτει λόγος. Τι έχει να πει, όμως, στα δύο κορίτσια του 56χρονου άνεργου, που πνιγμένος στα χρέη έδωσε τέλος στη ζωή του στο «Νησί των Ονείρων» της Εύβοιας; Τι έχει να απαντήσει στο τελευταίο ερώτημα του τραγικού αυτόχειρα: «Αυτούς που μας έφεραν ως εδώ ποιος θα τους δικάσει;». Αλλά οι πολιτικοί δεν ακούνε τόσο «χαμηλούς» ήχους. Όλο τους το είναι έχει εμποτισθεί από την περίφημη libido dominanti, από την τρέλα της εξουσίας. «Η Βουλή είναι σαν ναρκωτικό» δήλωσε ο βουλευτής Άρτας Παύλος Στασινός, που παραιτήθηκε και γύρισε στο χωριό και στη δουλειά του. Εξαίρεση. Από αυτές που έχουμε ανάγκη. Αλλά πολύ μοναχική εξαίρεση. Η άρχουσα τάξη της Ελλάδας, πολιτική και οικονομική, έχει συμμορφωθεί πλήρως με τις επιταγές της τρόικας και δη της Γερμανίας, καθώς έχει την ψευδαίσθηση ότι έτσι θα καταφέρει να επιβάλλει τους όρους της στην κοινωνία. Μέσω του καθεστωτικού Τύπου και κυρίως της τηλεόρασης καθώς και μεγάλης μερίδας εξαρτώμενων ακαδημαϊκών επιχείρησε την ενοχοποίηση του ελληνικού λαού συλλήβδην. «Μαζί τα φάγαμε» επιμένει ο ανεκδιήγητος κ. Θ. Πάγκαλος. Αλλά δεν είναι μόνο οι πολιτικοί. Όπως σημειώνει ο ιστορικός Χρ. Χατζηιωσήφ «Απίθανοι υπολογισμοί, όπως εκείνοι της μελέτης του ΙΟΒΕ ότι η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων θα πρόσθετε, μέσα σε λίγα χρόνια, 13% στο ΑΠΕ και η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας άλλα 3,5% προσφέρουν το άλλοθι στους εμπειρογνώμονες του ΔΝΤ για να αποδώσουν… την παταγώδη αποτυχία της πολιτικής τους στην καθυστέρηση των λεγόμενων διαρθρωτικών αλλαγών, επιχείρημα που εύκολα αναπαράγουν οι έλληνες υποστηρικτές των μνημονιακών πολιτικών… Το ΔΝΤ και η Ε.Ε. θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι η ύφεση έγινε βαθύτερη στην Ελλάδα από ό,τι υπολόγιζαν, γιατί αυτοί που τους κάλεσαν είχαν πολύ μικρή εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και κερδοσκοπούσαν εναντίον της πολιτικής που χειροκροτούσαν». Το έχουμε ξαναγράψει ότι κάποιοι, όχι μόνο ξένοι αλλά και Έλληνες, κερδοσκοπούν μέσω της κρίσης και των μνημονιακών πολιτικών. Σειρά έχει το πλιάτσικο στη δημόσια περιουσία, ενώ θα ακολουθήσει και η ιδιωτική(επιχειρήσεις). Γι’ αυτό θα επιμείνουμε ότι εκείνοι από τους Έλληνες επιχειρηματίες που νομίζουν ότι ευνοούνται από τις συνθήκες, ειδικά από την εξαθλίωση των εργαζομένων, πλανώνται πλάνην οικτράν. Η εξαθλίωση των λαών του νότου ευνοεί μόνο την γερμανική ανάπτυξη. Γι’ αυτό, ή θα σωθούμε όλοι μαζί ή θα χαθούμε όλοι μαζί.

Αντιστροφή

Με το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό σχετικεύουμε το Εγώ και δεν κινδυνεύουμε να πεθάνουμε από πολύ Εαυτό. Γι’ αυτό η γιορτή της αποκριάς δεν είναι μόνο η τροφοδοσία της ελπίδας μέσα από την αρχαία ελληνική «άρση», είναι και το ξαλάφρωμα από την πλησμονή του εαυτού, από το πολύ Εγώ, απ’ ό,τι κάνει την καρδιά βασάλτινη και το ναρκισσισμό μας αβάσταχτο. Για να συμβεί αυτό, τα συνήθη όρια πρέπει να πέσουν σε μια τελετουργική στιγμή, τη στιγμή της «κάθαρσης», που κυρώνεται από έναν θρησκευτικό –ειδωλολατρικό και χριστιανικό εν ταυτώ- καθαγιασμό. Έτσι, το διαχρονικό religious θα σημάνει την αναδέσμευση στην ισότητα, μα πιο πολύ στην εξισορρόπηση -έστω για μια στιγμή- των κοινωνικών αντιθέσεων και των διαχωρισμών. Έτσι, σ’ αυτή την κορυφαία γιορτή της αντιστροφής οι «κάτω» τολμούν να διακωμωδήσουν τους «πάνω», αναζωογονώντας την ευνουχισμένη στην κανονικότητα επιθυμία τους, ενώ το Εγώ των «πάνω» για μια χαρούμενη εκατέρωθεν στιγμή κενώνεται αναίμακτα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο αναθερμαίνεται η κοινωνική συνοχή αλλά και η ελπίδα ότι ο ελληνικός σωρείτης δεν ψεύδεται, ότι κάποια στιγμή «Θα γυρίσει ο τροχός…»! Τι γίνεται όμως σήμερα; Στην εποχή του Homo festivus, της τεχνητής διαφάνειας, της ομοιογενοποίησης και της εικονικής άρσης των διαχωριστικών γραμμών, η αποκριά όπως κάθε «κάθ-αρση»(Καθαρή Δευτέρα) και αυτοκάθαρση, έχει απολέσει το νόημά της. Η γιορτή, που σώζει από τη βία της συσσώρευσης με τη θυσία του περίσσιου, στη σημερινή εποχή της νεοφιλελεύθερης υπερσυγκέντρωσης δεν υφίσταται. Η αντιστροφή δεν επισυμβαίνει κι έτσι δεν υπάρχει η βασική προϋπόθεση του χιούμορ και του λυτρωτικού αυτοσαρκασμού. Ακόμα και οι μάσκες δεν σημαίνουν πλέον τίποτ’ άλλο ειμή μόνο την υποκρισία, δηλαδή κάτι πέρα και πάνω από το δημιουργικό ψέμα, που υποδηλώνει την αλήθεια. Σε ποια, όμως, αλήθεια, ή, ακόμα, σε ποιο ψέμα να πιστέψει ένας άνεργος, που δεν έχει να πάει γάλα στα παιδιά του; Να πιστέψει στην αντιστροφή, που αργά ή γρήγορα επισυμβαίνει. Τα μηνύματα έρχονται. Οι εξαγωγές της Γερμανίας στη ζώνη του ευρώ προβλέπεται ότι θα μειωθούν το 2012 πάνω από 7%. Τα μέτρα που επιβάλλουν στην Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ισπανία εξαερώνοντας τους μισθούς και τις συντάξεις γίνονται μπούμεραγκ. Σε λίγο η κρίση θα εγκατασταθεί και στον ευρωπαϊκό βορρά, καθώς οι επιχειρήσεις από εκεί θα μετακομίζουν στον φθηνό νότο. Τότε θα έχουμε τη μεγάλη αντιστροφή της κρίσης. Μόνο που αυτή θα είναι πραγματική και όχι συμβολική, όπως συμβαίνει τις απόκριες. Γι’ αυτό, για την ώρα, ας χαρούμε τη δεύτερη, ας ταξιδέψουμε σε ό,τι έχει απομείνει από τη συλλογική χαρά. Ας πάμε εκεί όπου ο χρόνος, αυτός ο απαθής φονιάς, εξακολουθεί να καταργείται μέσα και μέσω της γιορτής, εκεί όπου ακόμα αυτή διατηρεί το στοιχείο της πραγματικής άρσης των αισθημάτων και του ηθικού των ανθρώπων, που δοκιμάζονται σκληρά.

Σφαγείο

Η πολιτική πολυφωνία είναι μία από τις κατακτήσεις της δημοκρατίας, την οποία κάποιοι, σήμερα, αμφισβητούν. Για «εξουθενωτική πολυφωνία» μίλησε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ευάγγελος Βενιζέλος, και διερωτάται κανείς, τι σημαίνει αυτό; Τι μπορεί, άραγε, να καταστήσει την πολυφωνία μη «εξουθενωτική»; Μόνο η περιστολή της, δηλαδή η εξουδετέρωση κάποιων φωνών που καθιστούν τη δημοκρατική πολυφωνία ανυπόφορη και ενδεχομένως ασύμφορη για κάποιους. Αλλά τότε δεν έχουμε πολυφωνία μήτε δημοκρατία. Ίσως, κάποιοι Έλληνες πολιτικοί εκτιμούν ότι δεν χρειάζονται όλες οι «φωνές», ότι ο πληθυσμός είναι εξημμένος, τείνοντας να καταστρέψει είτε το πολιτικό σύστημα είτε την κοινωνία! Αυτό εκτιμά και η υπουργός Παιδείας, Άννα Διαμαντοπούλου, η οποία αντί να κατανοήσει τον τρόπο αντίδρασης των μαθητών στα Γιάννενα κατά των "επισήμων", δίνει «γραμμή» για παραδειγματικές τιμωρίες! Όμως κανείς δεν τιμωρήθηκε για το γεγονός ότι τα βιβλία δεν πήγαν φέτος στα σχολεία. Είναι πρόδηλο, συνεπώς, ότι υπάρχει μία διάχυτη κατεύθυνση για σκληρή αντιμετώπιση των λαϊκών αντιδράσεων και τον έλεγχο των αντισυστημικών «φωνών και των αντικαθεστωτικών μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ήδη μία μεγάλη και ιστορική εφημερίδα, η «Ελευθεροτυπία» σταμάτησε την έκδοσή της. Ένας τηλεοπτικός σταθμός έκλεισε. Και ακολουθεί η μεγάλη «σφαγή» των μικρών εφημερίδων με την κατάργηση δημοσίευσης των ισολογισμών. Αυτή είναι μία μορφή λογοκρισίας στη βάση της βοναπαρτίστικης αντίληψης του κυβερνάν και σ’ ένα σχήμα εξουσίας που περιλαμβάνει δολιότητες, εκβιασμούς, πελατειακές σχέσεις διαπλοκής, χειραγώγηση, προσομοίωση της δημοκρατικής διαδικασίας και εν τέλει απολιτικοποίηση. Η δημοκρατία στην Ελλάδα πλήττεται. Αυτό επισήμανε ακόμα και η επικεφαλής του ΔΝΤ, Λαγκάρντ. Κάποιοι τίθενται εκτός του δημοκρατικού παιγνίου, αλλά και εκτός της κοινωνίας δίκην «καταραμένου αποθέματος», όπως συμβαίνει με τους αντιφρονούντες πολιτικά καθώς και με τους άνεργους ή τους πάμπτωχους στο κοινωνικό πεδίο. Αυτός ο πολιτικός και κοινωνικός αποκλεισμός δημιουργεί ένα εκρηκτικό μίγμα, το οποίο αν εκραγεί θα δημιουργήσει καταστάσεις χαοτικές. Κάποιοι νομίζουν ότι η αντιμετώπιση της κατάστασης θα γίνει με αυταρχικές μεθόδους. Οδεύουμε, λοιπόν, σ’ ένα είδος περιορισμένης και κηδεμονευόμενης από το εξωτερικό δημοκρατίας, η οποία υπηρετείται με ζέση από τους εγχώριους πολιτικούς, και μπλοκάρει την ομαλή –ενίοτε και δημιουργική- εκτόνωση της απελπισίας των «χαμένων», των ανέργων, εντέλει των απόκληρων. Γι’ αυτό οι βοναπαρτίσκοι θέλουν την μακροημέρευση της κυβέρνησης Παπαδήμου, μιας κυβέρνησης που συνιστά παρέκκλιση από το δημοκρατικό καθεστώς. Γι’ αυτό απαιτούνται άμεσα εκλογές. Και η νέα κυβέρνηση που θα προκύψει οφείλει να αναπτύξει τη δημοκρατία, ενεργοποιώντας την κοινωνία των πολιτών στην κατεύθυνση της οικονομικής αλλά και της κοινωνικής ανάπτυξης, δηλαδή των ποικίλων μορφών συλλογικότητας και αλληλεγγύης. Μόνο που χρειάζονται «παραδείγματα». Χρειάζονται εκείνοι οι ηγέτες, οι «παραδειγματικοί», όπως έλεγε ο συγγραφέας του «Σφαγείου», Κουρτ Βόνεγκατ. Αλλιώς η Ελλάδα θα γίνει ένα απέραντο «σφαγείο»…

Οι μαυραγορίτες...

Ποιοι ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας; Δεν είμαι εγώ διατείνεται ο εκπεσών εκδότης και διαπρύσιος κήρυκας της περίφημης γκλαμουριάς της δεκαετίας του 1990. Στο «Νίτρο» αυτός, στο «Χάος» εμείς. Και είναι αλήθεια. Δεν ευθύνεται ο Π. Κωστόπουλος για την κατάρρευση της χώρας. Συνέβαλε, όμως, στην εκλαΐκευση της ιδεολογίας της δανεικής ζωής, μυώντας την ανερχόμενη μεσαία τάξη, αποτελούμενη κυρίως από την πρώην αποκλεισμένη αριστερά, στα «ιδεώδη» της καταναλωτικής κοινωνίας. Μαζί του αναδείχθηκε στα μίντια μία ολόκληρη γενιά κυνικών δημοσιογράφων και αρθρογράφων, οι κύριοι του life style, οι κοσμικοί του πιο χυδαίου τηλεοπτικού κουτσομπολιού, οι πρωθιερείς του νεοπλουτίστικου κιτς και της καταναλωτικής υστερίας μέσω της υπερανάπτυξης των προσδοκιών και της αναγνώρισης μέσα από σύμβολα, όπως ένα μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητο ή μία βίλα, τα κοχίμπα, τα μαλτ και τα μοχίτο. Αυτοί ανήγαγαν την εντιμότητα σε ευήθεια και τη λαμογιά σε «εξυπνάδα». Η ηθικότητα, τότε, θεωρήθηκε αναχρονισμός και η «τσίπα» γραφικότητα. Αυτοί ετοίμασαν -από άποψη κουλτούρας και τρόπου σκέψης- έναν ολόκληρο κόσμο, έναν λαό για να γίνει… επενδυτής στο χρηματιστήριο και μέλος της κοινωνίας της «διακινδύνευσης» του Σημίτη. Εκεί, οι έχοντες «εσωτερική πληροφόρηση», οι του πασοκικού και δευτερευόντως του κυανού συστήματος, πλούτισαν, ξεπουπουλιάζοντας κυριολεκτικά τους πολλούς. Ύστερα ήρθαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Το κόστος ξεπέρασε τα 20 δις ευρώ. Βάλτε και τους τεράστιους εξοπλισμούς μαζί με τα φαραονικά έργα και το παζλ συμπληρώνεται. Ποιος καρπώθηκε όλα αυτά τα χρήματα; Οι παραγωγοί και οι μεσάζοντες του C4i, των υποβρυχίων, των αεροπλάνων, οι κατασκευαστές των δρόμων και των γεφυρών, δηλαδή οι ξένοι, κυρίως Γερμανοί, και οι εγχώριοι συνεργάτες τους. Όμως, όπως ξαναγράψαμε, ο καπιταλισμός στην μανιακή του φάση τρώει ακόμα και τα παιδιά του. Είμαστε, τουτέστιν, στην περίοδο του «να δούμε ποιος θα φαγωθεί;». Έτσι, ο εκδότης μας τρώγεται, καθώς τώρα δεν τον έχουν ανάγκη. Κι άλλοι θα φαγωθούν, γιατί στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης ιδεοληψίας ανταγωνιστικοί είναι μόνο οι «μεγάλοι». Συνεπώς, παρακολουθούμε μία υπερσυγκέντρωση κεφαλαίου, μία υπερσυσσώρευση πλούτου στα χέρια λίγων, με την εξαφάνιση των μεσαίων τάξεων και την εκπτώχευση της μεγάλης πλειονότητας του πληθυσμού. Και οι στρατιές των συμβολικών (άνεργοι) και των πραγματικών νεκρών(αυτόχειρες μικρο-επιχειρηματίες, που έχασαν την ορατότητά τους) θα πληθαίνουν. Δεν είναι τυχαίο ότι στη Γαλλία είναι έτοιμοι να επιβάλλουν ακόμα και φόρο για τη σωτηρία του Τύπου, ενώ στην Ελλάδα καταργούν τη δημοσίευση των ισολογισμών ως… αναχρονιστική, με κρυφό στόχο το «θάνατο» των μικρών και μεσαίων εφημερίδων. Γιατί τελικά, αυτοί που έφεραν τη χώρα στο σημερινό χάλι, η περίφημη διαπλοκή, είναι οι ίδιοι που διαχειρίζονται, σήμερα, την οικονομική «κατοχή» της χώρας μαζί με τους επιτρόπους, νομίζοντας ότι αυτοί θα σωθούν. Φευ, όμως. Θα χαθούν κι αυτοί, αν δεν αντιληφθούν ότι ή θα σωθεί η χώρα εν τω συνόλω της ή θα χαθούμε όλοι. Συνεπώς, το πρόβλημα, σήμερα, είναι οι ξένοι επικυρίαρχοι και οι Έλληνες συνεργάτες τους και όχι ο πρώην εκδότης, που δυστυχώς – με λύπη το λέμε- καταστράφηκε. Γι’ αυτό αν μπορούμε να δράσουμε πρακτικά, ας πάψουμε να αγοράζουμε τα προϊόντα, που παράγουν οι τροϊκανοί και οι συστημικοί συνεργάτες τους. Μην αγοράζετε από τους «μαυραγορίτες» Ας υποστηρίξουμε το «μικρό», δηλαδή τον εαυτό μας. Αυτή θα είναι η πιο ουσιαστική μορφή αλληλεγγύης.